Айдана қолындағы шанышқыны орта жолда тоқтатты. Гүлнардың тоқтаусыз сөйлеген даусы бүкіл залды басып кетті. Қасында күліп, ән айтып отырған қонақтар бар, бірақ жас жұбайлардың үстінде ауыр бұлт ілініп тұрғандай еді. Данияр ернін жиырып, амалсыз жымиып отыр. Ал Айдана беті ду етіп, қолындағы шанышқыны қысып ұстай берді.
Гүлнар тағы бір рет еттен дәм татып, қабағын түйді.
— Мына етті кім пісірген өзі? Қатты ғой, шайнауға келмейді. Біздің жақта мұндай етті ұсынса, келінге сөз тиер еді. Данияр, есіңде ме, Сауленің тойында бәрі қалай мінсіз болған?
— Иә, мама, есімде, — деді Данияр, көзін төмен салып.
Айдана терең дем алды. Өзін арманындағы тойдың ішінде емес, түсініксіз театр қойылымында отырғандай сезінді. Бәрі керемет болуы керек еді, бірақ бір ғана адам бар нәрсені бұзып жатты.
— Ай, мына музыканы да тым қатты қойған, — деді Гүлнар, даусын шығарып. — Құлақ тұнып қалады. Бұл не, той ма, клуб па?
Айдананың анасы, Нұргүл, жылы жүзбен жымиды.
— Жарайды, айтамыз, — деді ол сабырмен.
Бірақ бәрі түсінді — ешкім ештеңе айтпайды. Қонақтардың кейбірі жымиып, бас шайқап, ыңғайсыздықпен жан-жағына қарады. Айдана ішінен «енді тоқтаса екен» деп тілеп отырды. Бірақ Гүлнардың «тоқта» деген сөзді білмейтініне көзі жеткен.
Келесі сәтте есіктен даяшылар кіріп, үлкен ақ тортты алып келді. Зал жарықтанды, музыка баяулады, қонақтар қол шапалақтай бастады. Айдана өз-өзін қолға алды. «Міне, ең әдемі сәт», — деп ойлады ол.
— Қарашы, қандай әдемі торт, — деді ол Даниярға сыбырлап.
— Иә, — деді Данияр. — Дәмі де сондай болса жарайды.
Бірақ, әрине, Гүлнар тағы үндемей қала алмады.
— Кремі тым көп, — деді ол мұрнын тыржитып. — Бір-екі қасықтан кейін жүрек айнып кетеді. Біздің жақта мұндай торт жасамайды, табиғи нәрселерді қолданады.
Бірнеше адам орынсыз күлкісін жасырып үлгермеді. Айдана енді шыдамының шегіне жеткенін сезді.
Ол тортты кесіп, фотографқа күлімсіреп, камераға қарады. Бірақ дәл сол сәтте Гүлнар орнынан көтеріле берді.
— Тортты бұлай кеспейді ғой, қызым. Қолыңды былай ұста. Қой, көрсетейін мен саған, — деді ол, алға қарай еңкейіп.
Айдана қозғала алмай қалды. Денесі мұздап кетті. Зал тыныштала қалды. Гүлнар қолын созып, торттың үстіне қарай ұмтылды.
— Болды! — деді Айдана қатты дауыспен. Пышақты сылқ еткізіп тастады. — Жетер енді!
Барлығы бір мезетте тына қалды.
— Айдана, не болды саған? Мен тек көмектескім келді ғой, — деді Гүлнар аң-таң болып.
— Көмектескім келді дейсіз бе? — деді Айдана, даусы дірілдеп. — Сіз дайындықтың басынан бері бәріне араластыңыз! Көйлек жараспайды дедіңіз, тағам дұрыс емес дедіңіз, қонақтар көп дедіңіз! Бүгін менің күнім, ал сіздің айтқандарыңыздан миым ашып бітті!
— Мен анам ғой! — деп Гүлнар дауысын көтерді. — Мен тек жақсылық ойладым!
— Ал мен келініңізбін! — деді Айдана. — Жақсылық деген — өзгенің өмірін басқару емес!
Зал іштей гу ете қалды. Біреулер басын шайқап, біреулер ерін тістеді. Бірақ ешкім араласа алмады.
Айдана үстелге қарады, қолына кішкентай торттың бөлігін алып, Гүлнардың алдына қойды.
— Міне, татып көріңіз. Егер дәмі нашар болса, келесі тойда өзіңіз жасарсыз, — деді мысқылмен.
Қонақтардың бір-екеуі күліп жіберді. Гүлнардың көзі шатынап кетті.
— Сен мені ұялттың. Осындай нәрсе біздің отбасымызда ешқашан болмаған!
— Онда енді болды, — деді Айдана сабырмен.
Сөйтіп, күтпеген жерден, ол қолына тағы бір үлкен торттың кесегін алып, тура Гүлнардың бетіне лақтырды.
— Ойбай! — деп айқайлады біреу.
Торттың ақ кремі ененің көйлегіне, бетіне, шашына жабысып қалды. Бір секундтық тыныштықтан кейін біреу күліп жіберді — одан кейін күлкі толқын секілді залды шарпып өтті.
Фотограф «шырт» еткізіп, сурет түсірді. Біреулер демін ішіне тартты, енді біреулер күлкіден жығылып қала жаздады.
Гүлнар орнында қатып қалды.
— Сен… сен мені қорладың! — деді ол дірілдеп.
— Жоқ, өзіңіз өзіңізді қорладыңыз, — деді Айдана. — Себебі сіз менің өмірімнің ортасына кірдіңіз. Енді бітті.
Данияр орнынан тұрып, қолын созды, бірақ Айдана кері шегінді.
— Данияр, сен де үндемедің. Осы уақытқа дейін. Бір рет болсын, менің жағымда болмадың.
Оның даусы қатты шықпаса да, әр сөз жүректен шықты. Залда ауыр тыныштық орнады.
Айдана ақырын фатасын шешіп, үстелдің үстіне қойды.
— Мен кеттім, — деді ол жай ғана.
Залдың есігі ашылып, ол сыртқа беттеді.
Сыртта салқын самал есіп тұрды. Айдана көзін жұмып, терең тыныс алды. Мейрамханадан күлкі мен музыка дауысы естіліп тұрды. Ол ойлады: «Мүмкін, адамдар ертең мені ессіз дейді. Бірақ мен, ақыры, өзім болдым.»
Бірнеше минуттан кейін есік қайта ашылды. Данияр шықты. Шапанын шешіп, баяу жүріп келді.
— Айдана… — деді ол тыныш қана. — Кешір. Мен бәрін көріп тұрдым. Тек үндей алмадым.
— Иә, — деді Айдана. — Мені қорғау керек еді. Бірақ мен өзімді өзім қорғадым.
— Дұрыс жасадың, — деді ол. — Енді мен де үйренем. Енді біз бір команда болайық.
Айдана жымиып, оның жүзіне қарады.
— Онда қайтайық. Бірақ енді анаңның айтқанымен емес, өзіміздің жүрегімізбен өмір сүреміз, жарай ма?
Данияр басын изеді.
Олар ішке кіргенде, қонақтар қызық және құрметпен қарады. Гүлнар жоқ еді — біреу оны киімін тазалауға алып кеткен. Музыка қайта қосылып, күлкілер естілді.
Ал торт… торт сол орнында тұр — қираған, бірақ әдемі. Бостандықтың, сабырдың және батылдықтың символындай.
Данияр Айдананың қолын ұстады. Енді ғана, сол сәтте, Айдана шын мәнінде өзін қалыңдық сезінді. Ақ көйлекте емес, өз дауысымен, өз күшімен.
Залда қайта күлкі мен музыка естілді. Өмір жалғасты — тіпті торт бетке тигеннен кейін де.
