Айдана анасының қолдарын өз алақандарына алып, ұзақ отырды. Тек тыныштық. Аурухананың салқын ауасы, әлсіз тыныс, сол баяғы ескі иіс. Уақыт тоқтап қалғандай еді. Анасының тынысы өте баяу, бірақ жүзі әлі жылы, көздері әлі мейірімге толы болатын.
— Сен келесің деп білдім, — деді анасы сыбырлап.
— Мені кіргізбеді… Айсұлу айтты, саған мені көруге болмайды деді…
Анасы көзін жұмып, әлсіз жымиып қойды.
— Айсұлу… иә, ол бәрін бақылауға болады деп ойлайды. Бірақ жүректі тоқтата алмайсың. Махаббат ешқашан өлмейді, қызым.
Айдана көз жасын тыя алмай, анасының салқын саусақтарын сипады.
— Мен күнде сен туралы ойладым, мамам. Қарашы, қоянымды алып келдім.
— Сол қоян… — деді анасы, баяу қозғап, ойыншыққа қарады. — Есіңде ме, саған оны қашан берген едім?
— Иә, қыс еді. Терезеден қар жауып тұрған. Сен: «Бұл қоян түнде сені қорғайды» дегенсің.
— Ал қорғады ма сені?
— Қорғады. Бірақ мен енді оны жалғыз қалдырғым келмейді. Сен де болшы менімен…
Анасы әлсіз күрсінді. Дауысы сыбырдан да нәзік еді.
— Айданам… денем шаршады, бірақ мен жоғалып кетпеймін. Менің бір бөлігім сенімен қалады.
— Жоқ, менің саған бәрін бергім келеді, анашым! — деп айқайлады Айдана, көз жасына тұншығып.
Анасы қызын маңдайынан сипады.
— Көктен қарашы, балам. Қай жерде жүрсең де, бір жұлдыз басқаларынан жарық жанады. Сол — мен боламын.
Айдана басын изеді, көзінен жас тоқтамай.
— Маған бір нәрсе уәде етші, — деді анасы әлсіз дауыспен. — Өмір сені суытпасын. Қайғы болса да, жүрегің мейірімге толы болсын.
— Уәде беремін, мамам… — деді Айдана, күбірлей жылап.
Осы сәтте есік сәл ашылды. Мейірбике кіріп, бір сәтке тоқтап қалды.
— Қызым, кету керек…
— Әлі бір минут, өтінем… — деді Айдана, анасының қолын жібермей.
Әйел ойланып, үнсіз есікті қайта жапты.
Анасы қызын ұзақ қарады.
— Мен сені сөзбен айтудан артық сүйемін. Сен менің жарығым едің.
Айдана маңдайын анасының маңдайына тигізді.
— Мен де сені жақсы көрем, анам. Ешкімдей емес.
Бір сәтке бәрі тоқтап қалғандай болды. Сосын тыныштық. Бір терең дем, соңғы күрсініс — және бәрі тынып қалды. Анасының саусақтары суып бара жатты. Айдана қозғала алмай, сол қалпында ұзақ отырды.
Мейірбике келіп, иығына қолын қойды.
— Ол тыныш ұйықтап кетті, — деді ақырын.
Бірақ Айдана жауап қатпады. Таңғы жарық пердеден сығалағанша, сол жерде отырды.
Кейін ол орнынан тұрып, анасына соңғы рет қарады. Бейнесі сабырлы, жүзі бейбіт еді — дәл ұйықтап жатқандай. Қыз еңкейіп, маңдайынан сүйді де, сыбырлады:
— Мен сені жұлдыздардан іздеймін.
Дәлізде өмір өз ағысымен кетіп бара жатты. Адамдар жүр, сөйлеп, күліп жатты. Ешкім байқамағандай. Ал Айдана ауруханадан шығып, қоянын кеудесіне қысып алды.
Үйге келгенде Айсұлу асханада отыр еді.
— Қайда бардың? — деді ол мұздай үнмен.
Айдана үндемеді. Өтіп кетті. Айсұлу бірдеңе айтпақ болды, бірақ қыздың үнсіздігі тым ауыр еді.
Өз бөлмесіне кіріп, Айдана терезе алдына отырды. Аспан бозғылт, бұлтсыз. Көзін көтеріп ұзақ қарады. Әлі жұлдыз көрінбеген, бірақ ол бар екенін білді. Қоянын құшақтап, сыбырлап айтты:
— Қорға мені, мамам. Мен сені әр түн іздеймін.
Күндер өтіп жатты. Адамдар келіп, сөз айтып, гүл әкелді. Айдана ешкімді тыңдамады. Жерлеу күні ол жалғыз қалды, ақ раушан гүлдермен көмкерілген бейітке қарап.
Айсұлу жанына келді.
— Кеттік, қызым. Суық боп кетті.
— Неге мені оған барғызбадың? — деді Айдана, көзін алмай. — Неге өтірік айттың, оны көре алмайсың деп?
Айсұлу үнсіз қалды. Бір сәтке жүзінен ұяттың көлеңкесі өтті.
— Мен сені қорғадым деп ойладым…
— Жоқ. Сен тек оны ұмытуға тырыстың.
Қыз бұрылып, ақырын кетті. Айсұлу сол жерде қалды.
Айлар өтті. Көктем келді, артынан жаз. Айдана есейіп кетті. Енді ол бала емес. Кеш сайын далаға шығып, аспанға қарады. Кейде сыбырлап сөйлейтін.
Бір кеште, жаңбыр иісі бар жылы жел соққанда, бір жұлдыз ерекше жарқырады. Айдана жымиып, сыбырлап айтты:
— Мен сені таптым, анам.
Үлкен, үнсіз үйдің терезесінен Айсұлу қарап тұрды. Қыздың жүзіндегі сол жымиыс — бейбіттік еді, оның өзінде ешқашан болмаған.
Сол сәтте Айдана анасының сөзін жүрегімен түсінді: шын махаббат ешқашан өлмейді. Ол тек пішінін өзгертеді — жарықта, есте, аспанда сақталады. Кейде жалғыз жұлдызға қарау — сенімен бірге біреудің бар екенін білуге жеткілікті.
Сол түні Айдана қоянын қасына алып ұйықтап кетті. Түсінде анасын көрді — гүлге толы жазықта, күлімсіреп тұр. Дауысы баяу, жылы естілді:
— Көрдің бе, қызым… мен ешқашан кетпеймін.
