Уолтер Хармон 62 жасқа келгенде, 35 жылдық автокөлік жөндеуші мансабынан зейнетке шыққаннан кейін, Иллинойстың Уиллоу Гленн қаласындағы мектеп автобустарын жүргізуге тура келетінін ешқашан ойламаған. Бұл жұмыс оған жай ғана күнделікті бір істі, тыныштықты және зейнеткерлікке қарағанда аздаған мақсатты беретін. Көп жағдайда күндер тыныш өтті, балалар күлкісі мен шуылы — қарапайым балалықтың әуені.
Бірақ мектеп жылына екі апта өткенде, бәрі өзгерді.
Жолға жаңа қыз қосылды. Кішкентай, бозғылт, ұзын қоңыр шашын әрдайым жинап жүретін. Аты Рори Карсон, 14 жас. Ол әрдайым сыпайы: «Қайырлы таң, мырза» дейді, автобустан түскенде сәлемдеседі. Бірақ әрдайым алды жақтағы орынға жалғыз отырады, ешқашан ойындарға қосылмайды, сирек күледі.
Бастапқыда Уолтер оны ұяң деп ойлады. Бірақ Рори күнде жылап жатқанын байқай бастады.
Күн сайын соңғы аялдамадан кейін автобус босайды, тек Рори қалады. Ол қолымен жүзін жауып, үнсіз жылайды. Уолтер оны жай ғана «Қиын күн бе, балам?» деп сұрап, қолдау көрсеткісі келеді. Бірақ оның даусы дірілдеп тұрды.
Уолтер бес баланы өзі өсірген, жасөспірімнің көңіл-күйін және шынайы қорқынышты ажырата алады. Бір күңгірт күнде ол автобустың сәл ойысқан жерінен Рори орнынан бірдеңе алып жатқанын көреді. Металлға тиіп, әлсіз дыбыс естіледі.
«Барлығы жақсы ма?» — деп айқайлады Уолтер.
«Иә, кешіріңіз. Бірдеңе тастаған едім» — деп жауап берді Рори.
Келесі аялдамасында Рорины порчада тұрған биік, салмақты, салқын кейіпкердің күтіп тұрғанын көреді. Бұл оның қадағалаушы әкесі болатын. Бір сәттің өзінде Уолтердің ішкі түйсігі қобалжиды.
Келесі күні автобусты тұрақта қалдырып, Рори отырған орынға қарап, Уолтер орнынан тұрып, орнының астын тексереді. Қорқынышты нәрсені табады — жартылай бос контрацептивтік таблетка пакеті.
Ол тыныш отырмай, мектепке барып, директор Миссис Гаррисонға жағдайды баяндайды. Бір сағат ішінде әлеуметтік қызметкер шақырылып, мәселе құқық қорғау органдарына жеткізіледі.
Екі күннен кейін Уолтер хабар алады: Рори үйінен шығарылды, қадағалаушы әкесі қамауға алынды. Табылған таблеткалар оның өзін қорғауға тырысқанын көрсетеді. Рори сенбейтін, қорқатын үйде өмір сүрген. Бірақ, автобустың артындағы тыныш жүргізуші оны байқап, көмектесті.
Бірнеше аптадан кейін Рори мектепке әлеуметтік қызметкермен бірге келді. Оның жүзі ашық, шашы түсіп, көздері анық. Ол сәл күліп, Уолтерге: «Рақмет, сіз мені байқадыңыз» дейді.
Уолтер сол суретті автобуста сақтайды — кішкентай қыздың алдына отырып, артында мейірімді кәрі жүргізушімен бірге сурет салған. Көп адамдар оның не істегенін білмейді, бірақ бір қыз үшін ол жаңа өмірдің бастауы болды.
Уолтердің әр күні автобусты бастарда балаларға мейірімділікпен қарайтыны — «Барлығы жақсы ма?» — деп сұрайтыны осы оқиға арқылы өмірін сақтап қалды.
