Ол түн ерекше еді. Ауа тым ауыр, тым тыныш болды — қабырғалардың өзі демін ішіне тартқандай. Мен күйеуімді жақсы білемін деп ойлайтынмын. Оның күлкісін, демалысын, тіпті кішкентай қимылдарын да. Бірақ сол түні мен түсіндім — мен оны ешқашан шын білмеппін.
Немесе мен адамға емес, басқа нәрсеге тұрмысқа шыққанмын.
Алдымен дыбыс шықты. Үстіңгі қабаттан шыққан жұмсақ соққы. Сосын тағы. Баяу, өлшенген. Біреу ауыр затты сүйретіп жүргендей. Дэвид төсекте ұйықтап жатыр деп ойладым, себебі ол өзін әлсіз сезініп, ерте жатып қалған. Бірақ дыбыс тоқтамады. Қызығушылық пен қорқыныш араласқан сезіммен баспалдаққа көтерілдім.
Қабырғаға жақындаған сәтте ауа суып кетті. Тынысым буға айналды.
Сол жерде — Дэвид тұр.
Бірақ ол төсекте емес еді. Ол ашық табыттың жанында тұрды — біз бірнеше күн бұрын жерлеу бюросында көрген дәл сол табыт. Ол оны үйге “зерттеу үшін” әкелгенін айтқан. Мен сұрамағанмын. Енді соған өкіндім.
Ол жартылай шешінген, терісі балауыздай бозарып кеткен. Көздері бос, өлі. Мұрнына мақта тығылған — мен моргта ерікті болған кезімде көрген мәйіттердегідей. Санам қабылдағысы келмеді. Бірақ ол баяу бұрылып, мойнын оғаш бұрған күйі:
“Ұйықта, сүйіктім. Мұны көрмеуің керек еді,” — деді.
Қаным қатып қалды.
Сол сәтте айқайлап жібердім.
Жаңа күтушіміз Лара жүгіріп келді. Ол Дэвидті көріп, жерге тізерлеп отыра кетті, дірілдеп, айқайлады. Мен жүгіріп барып, иығынан ұстадым.
“Лара, не болды?!”
Ол қалтырап тұрды, сосын кенеттен тынышталып қалды. Тынысы қалыпқа келді де, сыбырлап айтты:
“Мен ойнап тұрмын, ханым… Сізді құтқару үшін.”
“Не?” — деп аң-таң болдым.
Ол қолымды қатты қысып, тістене сөйледі:
“Ол сіздің күйеуіңіз емес. Шынайы күйеуіңіз бүгін өлді.”
“Не дейсің?! Ол міне тұр ғой!”
Бірақ дәл сол сәтте ауыр аяқ дыбысы естілді. Дэвид қайта пайда болды. Терісі сұр, мұрнындағы мақта әлі орнында.
“Лара,” — деді ол мұздай үнмен. — “Сен жұмыстан боссың. Кет.”
Қыз үндемей шығып кетті.
Мен Дэвидке бұрылдым. “Бұл не? Неге табыттың жанында тұрдың?”
Ол жымиды. Бірақ ол күлкі мен білетін күлкі емес еді.
“Уайымдама, сүйіктім. Ұйықта.”
Сол кезде қоңырау соғылды.
Табалдырықта ақ халатты ер адам тұрды — мәйітхана қызметкері.
“Кеш жарық, мырза Дэвид,” — деді ол.
“Күтіңіз, мен кабинетке барайын,” — деді Дэвид.
Олар екеуі ішке кіріп, есікті жапты.
Менің жүрегім дүрсілдеп соқты. Соңғы күндері Дэвид өзгеше еді: қолы “ұйып қалды” дейді, жарыққа шыдамайды, денесі үнемі суық. Мен стресс шығар деп ойлағанмын.
Бірақ енді сенбедім.
Түн ортасында үй тыныштыққа батқанда, мен оның пиджагынан ұрлап алған кішкентай кілтті алдым. Дірілдеген қолыммен кабинетке бардым.
Ішке кірген сәтте шіріген иіс тынысымды тарылтты. Шам әлсіз жанып тұр. Еденде қағаздар, өлім куәліктері, шприцтер, медициналық қолғаптар.
Ал бөлменің ортасында — қара нейлонға оралған үлкен дене.
Мен тізерлеп, жіпті шештім. Нейлон ашылды —
және мен айқайладым.
Бұл — мәйіт.
Дэвидтің мәйіті.
Терісі ісінген, бозарған, аузынан өлім тынысы аңқып тұр. Саусағында мен сыйлаған неке жүзігі жарқырайды.
Еденге құладым. Санам бір сәтке тоқтады.
Егер бұл шын Дэвид болса — онда менің үйімде кім тұр?
Дәл сол кезде артымнан жай қадамдар естілді.
Суық қол иығыма тиді.
Мен айнала беріп, әйнек шкафтағы шағылысты көрдім — сол бозғылт бет, сол мақта, сол өлі көздер.
“Неге ояндың, сүйіктім?” — деді ол жай ғана.
Мен сөйлей алмадым.
“Ол сені көрмеуің керек еді,” — деді ол сыбырлап. — “Бұл екеуміздің құпиямыз болатын.”
Саусақтары тамағыма сырғып түсті.
“Уайымдама,” — деді тағы. — “Өлім енді бізді бөле алмайды.”
Шам сөнді.
Қараңғылық.
Мен қабырғаға соғылып, есік іздедім, бірақ таба алмадым.
Қараңғыда оның үні естілді — енді өте жақыннан:
“Мен сені ешқашан тастамаймын дегенмін ғой.”
…
Таң атқанда көзімді аштым. Бөлме бос. Не дене, не нейлон жоқ. Тек шіріген иіс қалды.
Асүйде Дэвид тұрды — күліп, кофе қайнатып.
“Қайырлы таң, сүйіктім,” — деді ол. — “Түнің жаман өткен бе?”
Мен күлген болдым. “Иә… жаман түс көріппін.”
Бірақ ішімде бір ғана ой тұрды:
бұл — менің күйеуім емес.
Және ол енді мені де өзімен бірге өлгендердің қатарына алғысы келеді.
