Марал ұзақ отырып қалды. Сағын алыстап бара жатты — ол тіпті артына қараған да жоқ. Аспаннан шелектеп құйған жаңбырдың дыбысы мотордың тықырымен араласып, құлағында бір сарынды гуілге айналды. Жан дүниесінде әлдебір салқын бос кеңістік пайда болғандай. Бір сәтке — «қазір қозғалтқышты оталдырып, кетіп қалсам ба екен?» — деп ойлады. Үйіне. Тыныштыққа. Сол бос үйге, Ерланның иісі әлі сіңіп тұрған бөлмелерге. Бірақ қолын рөлден тартпады. Бір ой жүрегін жарып өтті:
«Мен қашып шаршадым. Енді жетер».
Ол есікті ашып, жауын астына шықты. Суық жел бетіне ұрып, пальтосын су ғып жабыстырды, бірақ әрбір қадамы — қорқынышты тастаған, шешімге келген адамның жүрісі еді. «Самұрық Груп» ғимаратының айналасы қаңырап бос, әйнек қабырғаларында тек жарықтың жылтырағы. Бұл енді Ерланның мекені емес. Бұл — өз тағдырының баспалдағы.
Қабылдау бөлмесіне кіргенде, жас қыз экраннан басын көтеріп, салқын жүзбен қарады:
— Кешіріңіз, ханым, басшылыққа кіру үшін алдын ала…
— Марал Ерланқызы Уинтерс, — деді ол анық, сабырлы үнмен. — Ерланның жары.
Қыздың көзі үлкейіп кетті. Бір сәт үнсіз тұрып қалды, содан кейін орнынан атып тұрды.
— Әрине, Марал ханым… Өтініш, кіріңіз.
Марал тыныш қадаммен фойеден өтті. Ақ мәрмәр еден — айнадай жылтыр, әрбір өкшесінің дыбысы ғимараттың кең залында жаңғырып кетті. Бұрын бұл жерге талай рет келген, бірақ ол кезде тек Ерланды күтіп отыратын. Қазір әр адым — билікке қарай жол еді.
Лифт ең жоғарғы қабатқа жеткенде, есік баяу ашылды. Алдында алтын түспен жазылған жазу: «Ерлан Уинтерс – Құрылтайшы».
Марал қолын есік тұтқасына қойды. Бір сәт демін ішіне тартып, итерді.
Кабинеттегі ауа сол баяғыдай — кофе мен былғары иісі. Барлығы орнында: үстел, кресло, жарық шамы. Ал бұрышта тұрған сурет — екеуінің күліп түскен суреті. Марал жақындап, әйнек раманы сипап өтті.
— Саған уәде бергенмін, Ерлан, — деді ол сыбырлап. — Ешкім сенің еңбегіңді таптамайды.
Кенет есік шалқасынан ашылды. Ішке Сағын Әлиев кірді. Пальтосы су, беті ашудан әлі тартылған.
— Сіз мұнда не істеп жүрсіз? — деді ол қатқыл үнмен. — Маған хабар берсеңіз ғой.
Марал оған тіке қарады:
— Сағын, енді мен ешкімге хабар бермеймін. Бұл компания — менің меншігім.
Ол мысқылдап күлді:
— Сіздің ме? Кешіріңіз, Марал ханым, бірақ «Самұрық Груп» кәсіби басшылықсыз өмір сүре алмайды. Ерлан ерекше адам еді, бірақ сіз…
— Мен ше? — деп, оның сөзін бөліп жіберді. — Мен ол адамның жанында жиырма жыл тұрдым. Осы ғимараттың іргетасы қаланғанда мен де осында болдым. Бұл арман екеуіміздің де еңбегіміз.
Сағын бір адым жақындады.
— Сіз түсінбейсіз, — деді ол жұмсақтау, бірақ астарында кекесінмен. — Бұл — бизнес. Бұл — сандар мен шешімдердің әлемі. Сіз бұл ауырлықты көтере алмайсыз.
Марал оның көзіне тіке қарады.
— Ерімді жер қойнына бергеннен ауыр ештеңе жоқ, Сағын. Мен көтере алам.
Кабинетке үнсіздік орнады. Терезеден жаңбыр тамшылары ағып, түнгі шамдардың жарығын шашыратып тұр.
Сағын күрсінді.
— Жарайды. Келісім жасайық. Сіз үлестеріңізді сақтаңыз, дивидендтер алыңыз. Мен компанияны жүргізем. Сізге тыныштық керек.
Марал баяу жымиып:
— Тыныштық — өлілерге керек, Сағын. Менің өмірім жаңа басталды, — деді.
Ол үстелдің тартпасын ашып, ішінен құжат қалтасын шығарды.
— Мұнда барлығы заңды түрде рәсімделген. Бүгіннен бастап шешімді мен қабылдаймын.
Сағынның жүзіне сенімсіз күлкі шықты.
— Директорлар кеңесі мұны қабылдамайды. Әйел басшы? Тәжірибесіз?
— Онда мен кеңесті ауыстырам, — деді Марал сабырмен.
Ол үнсіз қалды. Бір сәтке оның суық көзқарасы босап, ішінде әлдебір күмән жылт етті.
— Сіз батылсыз, Марал, — деді ол ақыры. — Бірақ батылдық жеткіліксіз.
— Иә, — деді ол күлімсіреп, — бірақ бастау үшін сол да жетеді.
Сағын жейдесінің жағасын түзеп, есікке қарай беттеді.
— Сіз соғыстың не екенін білмейсіз.
— Мен оны баяғыда бастадым, Сағын, — деді Марал тыныш қана.
Есік жабылған соң, кабинет үнсіз қалды. Тек жаңбырдың дыбысы мен қаланың алыстағы гуілі ғана естілді. Марал терезе алдына барып, төменге қарады. Қала шамдары су тамшыларында шағылысып, қимылдап тұрғандай.
Ол кеудесін тік ұстап, креслоға отырды. Қолын үстелге қойып, демін шығарды.
Сосын интерком түймесін басты:
— Қаржы бөлімін және кадрлар қызметін шақырыңыз. Бүгіннен бастап бәрін жаңадан бастаймыз.
— Иә, Марал ханым, — деді әлдекімнің сәл дірілдеген дауысы.
Ол еңкейіп, үстелдің жылтыр бетінде өз бейнесін көрді. Бұл енді әлсіз жесірдің жүзі емес. Бұл — жаңа өмірге оралған әйелдің жүзі.
Сыртта найзағай жарқ етті. Жаңбырдың тарсылдаған дыбысы енді қорқынышты емес еді — ол енді қошеметтей естілді. Әлем оған құрметпен иілгендей.
Марал суретке қарады — екеуінің жылы жүздері әлі сонда.
— Көрдің бе, Ерлан? «Самұрық» қайта қанат жаяды. Бұл жолы менімен бірге.
