Айнұр Асқарға шаршау, реніш және аздаған сенімсіздік араласқан көзқараспен қарады. Жұмыстан әбден қалжырап келгені көрініп тұр, ал енді ешқандай түсіндіруді қажет етпейтін нәрсе үшін жауап беруге мәжбүр болып отыр.
– Асқар, Раиса Ивановна… яғни Самал тәтемнің өмірінің соңғы екі жылында оған қараудың қаншаға түскенін білесің бе? – деді ол баяу, бірақ нық. – Дәрі-дәрмек, дәрігерлер, жол, керек-жарақ… маған ешкім бір тиын да берген жоқ. Бәрін өз жалақымнан төледім.
– Бірақ бұл ақша жасыруыңа қандай қатысы бар? – деп араласты Нұржамал апа. – Қажет болса, айтасың! Біз отбасы емеспіз бе?!
– Отбасы? – деп Айнұр ащы жымиып қойды. – Жерлеуге көмектес деп сұрағанда, Асқар «жұмыста шаруа көп» деді. Ал сіз, мама, «қан қысымым көтеріліп жүр» деп бас тарттыңыз. Құжатқа мен жүгірдім, моргқа мен бардым, молдаға, астың бәріне мен төледім… жалғыз өзім. Бірақ енді, күтпеген жерден, бәріңіз менің пәтеріме қатты қызығып отырсыздар.
Асқардың беті қызарып кетті. Себебі айтылғандардың бір бөлігі шындық екенін жақсы білетін.
– Бірақ бұл табысты жасыруға себеп емес қой, – деді ол бәсең дауыспен. – Егер отбасы болсақ, бәрін бірге бөлісуіміз керек.
– Қателесесің, – деді Айнұр сабырмен. – Отбасылық бюджет — бір бөлек, жеке мүлік — бір бөлек. Айтқым келсе — айтамын. Келмесе — айтпаймын. Оның үстіне мен ештеңе жоспарлаған жоқпын.
Тек… өзімді қауіпсіз сезінбедім.
Нұржамал апаның қасы таңдана көтеріліп кетті.
– Менің ұлымның қасында өзіңді қауіпсіз сезінбейсің бе?! Ол саған бәрін берді! Махаббат та, уақыт та, қамқорлық та!
– Қамқорлық? – деп қайталады Айнұр. – Қанша рет ауырдым — «өтіп кетеді» деп қана қойдың, Асқар. Қанша рет жұмыстан келсем, үй сау-тамтығы қалмай шашылып жатады? Былтыр демалысқа ақша жинайық дегенде, сен бүкіл қаражатты жедел емес жөндеуге жұмсадың. Мен үндемедім. Бірақ маған шын мәнінде көңіл бөлесің деп айта алмаймын.
Асқар үнсіз қалды. Бұл сөздер дәл жүрегіне тиген.
– Жарайды, – деді ол біраздан соң. – Бірақ бәрібір неге жасырып жүргеніңді түсінбеймін.
– Өйткені өзімнің де бір тірегім болғанын қаладым, – деді Айнұр ақиқатпен. – Аз да болса қор. Сенен кету үшін емес. Тек… кейде бір күндері қиын жағдай туса, мені ешкім ұстап қалмайтындай сезінемін.
Нұржамал апа шыдай алмай жарылып кетті:
– Не деп тұрсың?! Қасыңда біздің отбасымыз бар емес пе?!
– Сіздер мені тыңдамай тұрып-ақ айыптадыңыздар, – деді Айнұр сабырмен. – Гүлзираның сөзіне бірден сендіңіздер. Бір рет болсын менің не айтарыма көңіл бөлген жоқсыздар.
Бөлмедегі ауа ауырлап бара жатты. Асқар орнынан тұрып, ары-бері жүре бастады.
– Сонда не айтқың келеді, Айнұр? – деді ол ақыры.
– Айтайын дегенім: әркім өзіне ғана тартқан көрпе бір күні жыртылып қалады, – деді ол.
– Үйге ақша керек десең – қосамын. Бірақ түгел өз еңбегіммен тапқанымды бере алмаймын. Бұл — өзімшілдік емес. Бұл — өз қадірімді сезіну.
Осы сөздерден кейін бөлме тып-тыныш болып қалды.
Нұржамал апа орнынан атып тұрды.
– Мен айтатынды айттым. Егер екеуің келісе алмасаңдар — өз шаруаларың. Бірақ мен келіннің отбасымды аяққа таптағанын қарап тұрмаймын!
– Мама, жетеді, – деді Асқар күшейген дауыспен. – Өтінем, бізді қалдырыңыз.
Бұл жолы Нұржамал апа шынымен аң-таң болды. Бірақ ештеңе деместен, сөмкесін алып, есікті тарс жауып шығып кетті.
Енді Асқар мен Айнұр екеу-ақ қалды. Бір-біріне бейне бір бейтаныстай қарады – қай кезден бастап алыстап кеткендерін еске түсіре алмай.
– Мен сені жоғалтқым келмейді, – деді Асқар ақырын. – Бірақ… соңғы кезде сені тыңдауды қойыппын.
Айнұрдың көзінен жұмсақ жылылық жылт етті.
– Мен де кеткім келмейді, – деді сыбырлап. – Бірақ маған құрмет керек. Сенім керек. Саған ыңғайлы кезде ғана емес.
Асқар бір қадам жақындады.
– Қайта бастай аламыз ба?
Айнұр оны ұзақ, ойлы көзқараспен шолды.
– Аламыз. Екеуміз де өзгерсек, – деді ол ақыры.
Асқар оны абайлап құшақтады — жібек жібін үзіп алудан қорыққандай.
Бірінші рет сол түні олардың әңгімесі шынайы болды.
– Ал пәтерге не істейміз? – деді Асқар біраздан соң сәл қысылып.
Айнұр күлімсіреді.
– Көрерміз. Бірақ бір нәрсеге уәде бер: енді Гүлзираның өсегіне сенбе.
– Уәде, – деді Асқар.
Сәл үнсіздіктен кейін:
– Бірақ сұрасам бола ма… қанша жинадың?
Айнұр жеңіл күліп жіберді:
– Ол, жаным, әзірге менің кішкентай құпиям болып қала тұрады.
Сол түні алғаш рет екеуі шын көңілден күлді.
Бұл — бастау еді. Мінсіз емес. Оңай емес.
Бірақ — бастау.
