Жедел жәрдем көлігі қонақүйден алыстай берген сайын, артта қалған жұрттың даусы бірте-бірте бәсеңдеп, ақыры толық үнсіздікке айналды. Мен зембілде жаттым, мұздай металл жиектерін екі қолыммен қатты қысып, тынысымды реттеуге тырыстым. Гүлнар қолымды әдеттен тыс қатты ұстап алған, тіпті ауыртып жіберді, бірақ мен үндемедім. Оның жанын жегідей жеген бір қорқыныш бар екенін сезетінмін — бұл жай ғана той алдындағы мазасыздық емес еді. Ол маған қайта-қайта қарап қойып, әр секунд әлдебір қасіретке толы сияқты еді.
— Мама… не болып жатыр? — дедім дауысым дірілдеп.
Гүлнар терең тыныс алып, көзін бір сәтке жұмды. Қайта ашқанда, оның көзінде — үрей, қайғы, кінә және шарасыздық қатар тұрды.
— Айару… тыңда. Сен ол жерге қайта бара алмайсың. Ерасылға да. Оның отбасына да. Мен… бір нәрсені білдім. Саған айтуым керек еді, бірақ… қалай айтарымды білмедім.
Суық леп жон арқамды тіліп өтті.
— Нені айтқың келеді?
Гүлнар көзін жедел жәрдем қызметкерлеріне бір сәт аударып алды. Әдейі олар тұрған жерде ашып айтқысы келмегені байқалды. Сол кезде көлік күрт тоқтады. Терезеден шағын медициналық орталықты көрдім — асығыс жәрдем көрсету орны, бірақ Ерасылдың отбасының клиникасы емес. Дәл соған Гүлнар ұмтылғаны анық еді.
Мені кішкентай палатаға әкеліп жатқызды, Гүлнар соңымнан кіріп, есікті тарс жапты. Сонда ғана ол сөйледі.
— Айару… Ерасылдың отбасы — сен ойлағандай емес. Өзі де.
— Қалай? — дедім, дауысым өзімдікі емес сияқты.
Гүлнар саусақтарын айқастырып, өз-өзін ұстап тұрғандай көрінді.
— Олар келін іздеп жүрген жоқ. Олар… дене іздеп жүр. Донор. Сандуғаш үшін.
Құдды біреу ішіме мұздай тас тастағандай болды.
— Мама, бұл…
— Білем! Бұл есі кеткеннің сөзі сияқты! — деп үзіп жіберді ол. — Бірақ тыңда! Тойға бір апта қалғанда маған біреу қоңырау шалды. «Олардың клиникасында істеймін» деді. Ол Сандуғаштың өліп бара жатқанын айтты. Оған өте сирек кездесетін трансплантация керек екенін… және генетикалық дәл келетін жалғыз адам — сен екенін айтты. Сондай-ақ… отбасы қажетті нәрсе үшін ештеңеден тайынбайтынын айтты.
Басым айналып кетті.
— Сен… мұны тексердің бе? — деп сыбырладым.
Гүлнар ауыр күрсінді.
— Иә. Ол тек ішкі ортадан білетін мәліметтерді айтты. Сосын… бұның алдында да дәл сондай жағдай болғанын айтты. Сенен бұрынғы «келінмен».
Мен төсекке отырып қалдым, аяқ-қолым босап кеткендей.
— Сонда сен… осыған сендің?
Гүлнардың көзінен жас сырғып кетті.
— Сол күні мен қайта хабарласқым келген… бірақ ол адам жоқ болып кетті. Нөмірі бұғатталған. Оның орнына… біздің пошта жәшігімізге конверт қалдырылған. Сенің медициналық талдауларың. Біреулер сенің тіндік сәйкестігіңді тексерген… сенің рұқсатынсыз.
Жүрегім дүрсілдеп, құлағым шулап кетті.
— Бұл… жай күнделікті тексеріс шығар…
— Жоқ. Соңғы қағаз… — оның дауысы дір етті — …операция уақыты болатын. Той күнімен бірдей. Солардың клиникасында.
Осы кезде есік сықырлап ашылды. Бөлмеге дәрігер кірді. Тым тыныш. Тым сенімді. Жедел жәрдеммен келген мамандарға ұқсамады. Аты-жөні жоқ.
— Айару ханым, — деді ол салқын үнмен, — сізді қосымша тексеруге басқа палатаға ауыстыруымыз керек.
Гүлнар менің қолымды тіпті қаттырақ қыса түсті.
— Біз ешқайда бармаймыз, — деді ол мұздай дауысымен.
Дәрігер күлімсіреді. Өтірік әдепті.
— Бұлай қиындатпаңыз. Қалыңдықтың… яғни, күйеу жігіттің отбасы сізді қабылдауға дайын.
Денем мұздап кетті.
— Қай отбасы? — дедім бейсаналы түрде.
— Әрине, Ерасылдың отбасы.
Гүлнар бір қадам алға шықты, ожар түрде.
— Оны ұстап көріңіз… айқай саламын. Барлық аурухана жабылып қалады.
Сол сәтте дәрігердің артында ауыр, баяу, сенімді аяқ дыбысы естілді. Гүлнар мені артына жасырды. Есік кенет қатты ашылды.
Ерасыл кірді.
Әдеттегідей, қалыпты тыныс. Тіпті жымиып тұр. Манжетасын түзеп қойып, маған жылы қарағандай болды.
— Айару… жаным. Бұл түсінбестік. Жүр. Бәрін түсіндіремін.
Мен артқа шегіндім.
— Сен… өтірік айттың. Бәрін.
Ерасыл көзін жоғары көтеріп, жасанды күрсінді.
— Сен бәріне ие бола алар едің. Байлық. Қорғаныш. Атақ. Мүмкін… — иығын қиқаң еткізді — тіпті өлмей де қалар едің.
Гүлнар айқайға басты:
— Жоғал! Қазір!
Бірақ Ерасыл тек маған қарап тұрды. Тірі жанға емес — құнды затқа қарағандай.
— Айару… екінші рет айтпаймын.
Гүлнар кереуеттің металл тұтқасын жұлып алып, есік алдына тастай салды. Дәрігер шегінді. Ерасыл орнынан қозғалмады.
— Жүгір, Айару! — деп айқайлады Гүлнар.
Мен ойланбадым. Тек қимылдадым. Терезені ашып, дәлізге атылдым. Аяғым жалаңаш, көйлегім жерді сыпырып барады. Артымнан Гүлнар жүгірді. Ерасылдың аяқ дыбысы найзағайдай тарсылдады.
— АЙАРУУУ! — оның үні бұйрық сияқты естілді.
Біз баспалдақпен төмен түстік. Гүлнар мені артқы шығуға қарай тартып бара жатты.
— Машина! — деді ол булығып. — Машинаға жетсек — құтыламыз!
Бірақ есікті ашқан кезде… мен оны көрдім.
Сандуғаш.
Қара көліктерінің қасына сүйеніп тұр. Бозарып кеткен. Көзі — өшпенділік пен үмітсіздіктің арасы.
— Айару… сен түсінбейсің… мен тірі қалуым керек, — деді әлсіз үнмен.
Гүлнар алға адымдады.
— Бұл — менің балам. Сендер оған тиіспейсіңдер.
Сандуғаш дірілдеген қолын көтерді.
— Онда… Ерасыл өзі алады… керегін.
Мен оның аяқ дыбысын сол жақтан естідім. Бұл жолы ол жүгірмеді. Жай ғана келе жатты. Байыппен. Сенімді.
Дүние тұншығып кеткендей болды. Гүлнар қолында көлік кілттерімен тұр, бірақ қолы дір-дір етеді.
Осы кезде… мен күтпеген нәрсе жасадым.
Мен жүгірдім. Машинаға емес. Ғимаратқа да емес.
Көше жаққа. Көлік қозғалысына. Ерасыл бақыламайтын жалғыз жерге.
Гүлнар мені қуып жетіп, қолымнан ұстап қалды.
— Айару, құтыламыз. Мен сені қорғаймын. Уәдемде тұрамын.
Артымызда Ерасылдың айқайы жарылды:
— АЙАРУ! БҰЛ ӘЛІ БІТКЕН ЖОҚ!
Мен оның сөзінің рас екенін білдім. Бұл аяқталған жоқ.
Бірақ алғаш рет… мен күресуді бастадым.
Және мен… жеңілмеймін.
