Алис әйел отырған үстелге жақындамас бұрын бір сәтке ғана ойланды. VIP аймағына қызмет көрсетпейтін қарапайым даяшының мұндай жағдайға араласқанына әріптестері таңырқай қарап тұрғанын сезді. Бірақ әйелдің медальонды соңғы демеуіндей қыса ұстағаны — өзіне таныс әлемге жалғыз байланысындай — Алиске селқос қала бермеуге жеткілікті күш берді. Ол әйелді одан әрі үркітіп алмауға тырысып, жай ғана сабырлы қадаммен жақындады.
— Кешіріңіз… — деді ол ақырын, сосын нәзік те құрметпен жапонша қосты: Daijōbu desu ka?
Әйел селк ете түсті. Басын күрт көтерді — таныс дыбысты естимін деп үміттенуге де жүрексінгендей. Көзі лезде жасқа толды. Алис анық та жылы жапоншамен жалғастырды:
Қаласаңыз, мәзірді түсіндіруге көмектесейін.
Әйелдің тұрысы сәл босаңсыды, кеш бойы мойнына түскен ауырлық кенеттен жеңілдегендей болды. Ол терең тыныстап, жеңіл ғана басын изеді. Алис оның алдына жайлап мәзірді қойып, әр тағамды сабырмен, асықпай түсіндіре бастады.
Әңгіме жалғасқан сайын залдағы жұрт тыныштала түсті. Сәл бұрынғы өз әрекеттерінен қысылғандай, ешкім тыңдап тұрғанын білдіртпеуге тырысқанымен, әркім құлағын тігіп отыр еді. Бірақ Алис оларға көңіл аудармады. Ол үшін дәл сол сәтте бұл әйелді түсініп, жеңілдік сыйлау — бәрінен маңызды болатын.
— Рахмет, — деді әйел французша сыбырлап. Сосын жапонша:
Бұл жерден мені түсінетін біреуді табамын деп ойламадым…
Алис басын изеді.
Бірнеше жыл Киотода тұрғанмын. Тіліңіз маған өте қымбат. Көмектесе алғаныма қуаныштымын.
Әйел тағы да медальонына қолын апарды. Алис оның кішкентай ілгегі бар екенін байқап қалды, әйел бейсаналы түрде ашып жібергенде, ескірген, өңі кеткен кішкентай суретті — ер адам мен жас қыздың бейнесін көрді. Алис ештеңе сұрамады. Бірақ оның үнсіздігі әйелге дем бергендей болды.
Жолдасым… және қызым. Енді екеуі де жоқ. Содан бері жолға шығу қиындап кетті…
Даусы дірілдеп, үзіліп қалды. Алис сәл шегініп, оған тыныс кеңістігін бермек болды, бірақ әйел жанарын көтеріп, сөзін жалғады:
Әлсіз көрінгім келмеді. Бірақ бейтаныс қалалар кейде ең ауыр жеріңнен дәл табады екен.
Алис сәл ғана иіліп:
Бұл әлсіздік емес. Бұл — адамшылық, — деді.
Сол сәтте әйелдің жүзінде алғашқы шынайы жымиыс көрінді — әлсіз, бірақ жылулыққа толы. Алис мұның әйел үшін қаншалықты маңызды екенін үнсіз-ақ түсінді.
Тапсырыс алынып, залдағы ауыр ауа сейілгендей болғанда, Алис кетуге ыңғайланған еді, бірақ әйел оны нәзік ишарамен тоқтатты.
Атың кім?
— Алис.
Алис… сенде сирек кездесетін дарын бар. Тек тілазарлық емес. Оны қолдану мәнерің — бөлетін емес, байланыстыратын көпір сияқты.
Алис жеңіл қызарып кетті. Шынайы сөздер әрдайым жүрегін ерекше қозғайтындай.
Кеш әрі қарай жалғасқанда, ол айналадағы өзгерісті сезді: әріптестері енді оны таңданыспен емес, іштей құрметпен қарап тұрды. Бұрын елең етпеген кейбір клиенттер енді көз қиығын жиі сала бастады. Бірақ Алис байсалды қалпын бұзбады — ол ерекше ештеңе істемеді. Тек сүйікті тілінде бір адаммен сөйлесті.
Кеш аяқталар шақта әйел орнынан тұрып, қайтадан Алиске қарай беттеді. Бұл жолы қадамдары сабырлы да нық — қиын кештен өткен адам аяғында қайтадан тұрып алғандай.
Тағы бір мәрте алғыс айтқым келеді, — деді ол жапонша. — Сен кешті мүлде құлдырауға кетуден сақтап қалдың. Тіпті оны әдемі еттің.
Ол ақ түсті, қарапайым, бірақ талғампаз визитканы шығарды — үстінде бір-ақ есім мен байланыс нөмірлері.
Егер бір күні бірдеңеге зәру бола қалсаң… немесе Жапонияда жұмыс істегің келсе… маған хабарлас. Бұл ресми ұсыныс емес. Жай ғана жүректен шыққан шақыру.
Алис сөз таба алмай қалды.
— Не айтарымды да білмей тұрмын…
Айтудың қажеті жоқ. Тек ұмытпа.
Әйел мінсіз жапонша иіліп сәлем берді де, сабырлы күйде кете барды. Оның мойнындағы медальон шамдардың жарығында жылтырап, өз тарихын айтып тұрғандай.
Алис біраз уақыт тапжылмай тұрып қалды, визитканы қолында ұстап. Шағын ғана қағаз, бірақ салмағы беймәлім ауырдай. Ол жымиып қойды — өмір адамдардың тағдырын ең күтпеген тұстардан байланыстыра алатыны қандай таңғаларлық.
Қызметіне қайта оралғанда, кейбір клиенттердің әлі де оған көз тастап отырғанын байқады — бірақ бұл жолы менсінбеушілікпен емес, құрметпен. Зал кенет жылылыққа толы сияқты сезілді.
Әріптестерінің бірі жақындап:
— Алис, сен мұндай тілді білесің деп ойламаппыз…
— Білудің керегі жоқ еді, — деді ол байыппен. — Бүгінге дейін.
Кештің қалған бөлігі тыныш өтті. Үйге қайтуға киініп жатқанда, Алис тағы да визиткаға көз салды. Оған ұзақ, ойлы көзқараспен қарады — жүрегінде әлдебір үміт пен қоңыр салқын толқу қатар тұрып алғандай.
Визитканы ұқыптап әмиянына салды. Алда не күтіп тұрғанын білмесе де, дәл қазір оның алдында күтпеген бір есік ашылғанын анық сезді. Ал мұндай есікті елемей өтіп кете алмайды.Сол түні Париждің салқын ауасына шыққан Алис, қаланың жарықтары шаршаған көзінде жылтыраған күйі, бір ғана нәрсені анық білді: кейде бір ғана сөз, дұрыс тілде айтылған, тағдырды өзгерте алады.
Ал оның тағдыры дәл сол сәттен бастап баяу өзгере бастады.
