Генри Колдуэлл адам ең қараңғы дауылдан аман қалды деп ойлады.
Үш жыл бұрын әйелі Клэр қайтыс болған күн оның өмірінен пердені жұлып алғандай сезілген. Ол ауруханадағы флуресцентті шамдарды, антисептик иісін, дәрігердің жұмсақ даусын еске алды: «Ол аман қалмады». Ол сол сәтте 6 жасар Лили мен 3 жасар Итанды төсегіне қысып, үмітсіз сыбырмен уәде берген еді: «Мен енді ешқашан саған зиян тигізбеймін».
Генри сол уәде берді… немесе солай ойлады.
Бәрі өзгерді, ол өміріне Оливия Харрингтон кірген сәтте. Ол нәзік самалдай әсер еткен, иісті хош иіс пен әдептілікті махаббатпен шатастырған, сұлу дауысты әйел болды.
Бірақ үйіндегі ең қауіпті адам — ешқашан бөтен адам емес еді. Ол — Генридің өзіне рұқсат еткен адам.
Қыс кезінде келген әйел
Оливия Генридің өміріне Манчестер өнер мұражайындағы қысқы гала кезінде енді. Оның сұлулығы көзге түсетін — жылтыр шашы, фарфор терісі, жылы дауысы. Генридің абстрактылы өнерге қатысты ұялшақ пікіріне күліп жібергенде («Маған төгілген шарап сияқты көрінеді») ол ұзақ уақыт сезбеген жылуды сезді.
Олар бір жыл кездесіп жүрді: сәнді кештер, демалыстар, жасанды махаббат. Генри қайта жасардай сезінді, бірақ белгілерді байқамады.
Оливия Колдуэллдер үйіне патшайымдай кірді. Бір сәт бәрі мінсіз көрінді: үй қайта толы сезілді, Генри қайта тірі сезінді, балалар тұрақты көрінді.
Бірақ мінсіздік нәзік еді. Аздап салмақ түскенде сынар еді.
Балалардың бірте-бірте өзгеруі
Бірінші өзгеріс байқалмай басталды. Бірінші Рождествода жаңа әйелмен бірге, 10 жастағы Итан әдеттегідей қуанышпен баспалдақтан жүгіріп түсер еді. Бірақ сол жылы ол тыныш жүрді.
Лили, әдетте әндетіп ойнайтын бала, үнсіз қалды. Ол ойыншықтарын қатты ұстады, аз күлді. Оливияны көргенде кіндігін ішке тартқандай болды.
Генри сұрай берді:
— Жақсысың ба, жаным?
— Иә, әке, — деп сыбырлады Лили.
— Ештеңе емес, шаршадым, — деді Итан.
Үйдегі қызметші София Адамс бір таңертең Генриге үнсіз сыбырлады:
— Мырза… сен кімге сенетінін абайлап таңда.
Генридің жүрегі сыздай бастады.
