Дәл сол сәтте мен есік алдында қатып қалып, Ермек пен Әселдің үйімде — тіпті біздің үйімізде — қалайша өздерін еркін сезініп жүргенін бақылай бердім. Бірақ «біздің» деген сөздің мәні әлдеқашан өшкен еді. Әсел бөлмелерді аралап, әр сөреге, әр пердеге сын көзбен қарап, менің жылдар бойы жинап, күтіп-сақтаған дүниелерімді бір сәтте-ақ арзан керексіз заттай бағалап шықты. Ермек болса, оның соңынан иба сақтап, не сұраса, соны жасап, жаңа ханымына жағынғандай жымыңдай береді.
Мен кішкентай бөлмеге кіріп, есікті жай жаптым. Жаңа «төсегім» — ортасы шөгіп қалған жасыл диван — маған біртүрлі жат көрінді. Бұрын тек қонақтарға ғана арналған еді. Ал енді… қонақ — менмін.
Өз үйімде.
Диванның шетіне отырып, біраз уақыт тапжылмадым. Басын сыбырлаудан, бір-біріне еркелеуден қоймаған екеуінің дауысы біртіндеп бәсеңдеп, біраздан соң зал жақтан Әселдің сыңғырлаған, бірақ жанға бататын қырылдақ күлкісі шықты. Күлкісінің өзі қабырғаға тырнақ жүргізгендей еді.
— Айнұр, — деп дауыстады Ермек, — шай қойсаңшы. Әсел жасыл шай ішеді, қантсыз.
Бұйрық па, өтініш пе — айырмасы қалмаған еді. Мен демімді ішіме тартып, диваннан тұрдым.
— Жарайды, — дедім.
Асүйге барып, шайнекті қойдым. Екеуімен сөйлескім келмеді. Әкімсіп жүрген Әселге де, мені көзге ілмей қалған Ермекке де ештеңе айтқым келмеді. Шайды дайын қылып, үстелге қойдым.
Әсел бір жұтып көріп, ернін қисайтты.
— Осымен-ақ іше салайын, — деді ерінбей.
Мен үндемедім.
Кешкісін олар менің бұрынғы жатын бөлмеме кіріп кетті. Есікті жауып, күліп-сыбырласып, бір-біріне сыни дауыспен әлдене айтып, өздерінше бақытты болып жатты. Ал мен кішкентай бөлмеде төбеге қарап ұзақ жаттым. Әр дыбыс, әр шұрқ-шұрқ құлағыма тікелей қадалды. Бір сәтте орнымнан тұрып, асүйге шықтым.
Бір кезде көзім үстелдегі бос бөтелкеге түсті. Сол жақсы көретін қызыл шарапты Ермек тек ерекше күндері ғана ашатын. Енді сол бөтелкенің түбі ғана қалған. Оның жанында тамақ қалдықтары, жағалай бастырылған әшекейлі салфеткалар, тіпті Әселдің лақтырып тастаған сырғасының бірі жатқан еді.
Жүрегім шым ете қалды. Ұзақ жылдар бойы бірге жинаған, бірге сақтаған, бірге бөлген үйдің әр затында менің қолтаңбам бар еді. Бірақ дәл сол сәтте ол қолтаңбалар ешкімге керек емес екені анық болды.
Түнде көзім ілінбеді. Таңды күтіп жаттым.
Ал таң атқанда, мен баяу орнымнан тұрдым. Олар әлі ұйықтап жатқан. Ас үйге кіріп, шамды жақтым. Қимылдарым баяу, анық, тіпті салтанатты болды.
Мен ең жақсы деген асүй құралдарын алып, таңғы ас әзірлей бастадым. Табаға май салдым — май қызды, сартылдап дыбыс шықты. Үйге жылы әрі таныс иіс таралды. Жұмыртқа жардым: олар үшін — үшеу, өзіме — біреу. Нанды турадым. Қою қара кофе қайнаттым. Үстелді Ермек бұрын жақсы көргендей етіп сәндеп қойдым.
Сосын жай ғана отырдым. Күттім.
Бірінші болып Әсел шықты. Ермектің көйлегін киіп алыпты. Жаңағыдай тәтті-кармель иісі мұрын жарғандай.
— Ух, қандай тамаша иіс! — деді ол танауын тартып.
Орнына отырып, шанышқыны алып, бірден жей бастады.
— Тіпті жаман емес, — деді ол саусақтарын жалап.
Ермек те келді. Басы ауырып тұрғандай қабағын сипады.
— Айнұр, сен ерте тұрған екенсің. Мынау қандай дәмді көрінеді! — деп күлді.
— Ас мәзірі дайын, — дедім сабырмен.
Олар жей бастады. Мен тек қарап отырдым. Екеуі де мәз. Әсел өзінше ханша. Ермек менімен көз жүздестірмеуге тырысады.
Бірнеше минуттан соң Әсел кенет тұнжырай қалды.
— Басы… айналып тұр, — деді ол құлақшынғандай дауыспен.
Ермек те бетін сипады.
— Мен де… біртүрлімін. Ыстықтап барам…
Олар қозғалып үлгермей, анау-мынау демалуға тырысып жатқандай болды. Әсел орнынан тұрмақ болып еді, тізесі бүгіліп, орындық сырғып кетті де, еденге тізерлеп құлады.
Ермек те қабырғаға сүйеніп әрең тұр.
— Айнұр… не істедің? — деді ол әлсіреген үнімен.
Мен баяу ғана жауап бердім:
— Ештеңе. Қауіпті ештеңе емес. Жай ғана бірнеше тамшы валериана тұнбасы мен қою балдыркөк шайы. Өте жақсы тыныштандырады.
Олар есінен танып, терең ұйқыға кетті.
Әсел еденде, Ермек үстелге қарай еңкейіп, қимылсыз жатты.
Мен орнымнан тұрдым.
Әселдің чемоданын дәлізге шығарып қойдым. Пәтердің кілтін есік жанындағы сөреге қалдырдым. Қағаз алып, жазып қойдым:
«Оянғанда, бұл үй бос болады.
Сендер қалаған еркіндік — енді өздеріңдікі.
Тек менсіз.
Айнұр.»
Есікті жауып, бір де бір рет артыма қарамадым.
Сыртқа шыққанда таңның салқын самалы бетіме соқты. Терең дем алдым.
Сол сәтте алғаш рет шын мәнінде тыныстап тұрғанымды сездім.
Қайда баратынымды білмедім. Не күтіп тұрғанын да білмедім.
Бір нәрсе ғана анық еді:
Мен енді өмір сүре бастадым.
