Данияр тағы бірдеңе айтамын дегендей ауызын ашып еді, дәл сол сәтте қасына мінсіз киінген даяшы келді. Бірақ ол Даниярға емес, маған сәл еңкейіп құрметпен иілді.
— Айша ханым, сіздің іскер серіктестеріңіз бес минуттан кейін келеді деп хабарлады. Жекеменшік бөлмені әзірлей берейік пе?
Данияр үнсіз қалды. Көздері үрей мен сенімсіздікке толып, даяшыға жалт қарады.
— Не деп тұрсың? Ол бөлме… ол… маған…
— Айша ханымға, мырза, — деп сөзін бөлді даяшы байсалды үнмен. — Бөлме кафехананың иесінің атына броньдалған.
«Иесінің».
Бір ауыз сөз — бірақ Даниярға шоқтай қадалды.
— Айша… бұл… не деген сөз? Иесі… сен бе? — Даниярдың дауысы дірілдеп шықты. Өктем дауысы ғайып болған. Оның орнында бос қалған, тұяқ серпер жер іздеген адам тұрды.
Мен оған баяу қарадым. Көңілімде үрей жоқ, кек те жоқ — тек тыныштық.
— Иә, Данияр. Осы кафехананың иесі — мен. Үш күн бұрын барлық құжатқа қол қойылды.
— Бірақ… қалай? Қайдан? Сен… сен мұндайды…
— Мен істей алмайды деп ойладың ба? — дедім жай ғана. — Өйткені сенің ойыңда мен әрқашан тыныш, сөз тыңдайтын әйел болдым. Көлеңкеңде жүрген адам. Ал шындық — менің өз капиталым, өз білімім, өз стратегиям бар еді. Сен оны байқамадың, байқамақ түгілі, байқамауға тырыстың.
Данияр бір-екі қадам шегініп, бос орындықтың арқалығына сүйенді. Қолдары қалтырап тұрды.
— Айша… мен… мен бұл жайлы ештеңе білмедім…
— Сен білгің де келмеді, — дедім сабырмен. — Сен өз «беделіңді» жасауға тым беріліп кеткенсің. Бірақ сол беделдің астында қаңырап жатқан бос қорапша ғана тұрғанын түсінгің келмеді.
Ол ауыр тыныстап, жанарында үміт пен шарасыздық араласты.
— Айша, біз сөйлесе аламыз… бәрін дұрыстай аламыз… өтінем…
— Жоқ, Данияр. Бүгін мен жаңа серіктестеріммен келіссөз жүргіземін. Ал сен… ол тізімде жоқсың.
Оның көзіндегі үміт оты лезде сөніп қалды.
— Бұл… әділетсіз, — деді ол әлсіз үнмен. — Менің бар уақытым, күшім… бұл кафехана…
— Бұл кафехана сенің емес еді, — дедім жайлап. — Сен тек оның сыртқы жылтырына сүйендің. Ал ішкі салмағын мен көтердім. Сенің қарыздарыңды мен сатып алдым. Сен құлай бастағанда — мен тұрдым. Бірақ сені көтеру үшін емес. Өзімді құлатпау үшін.
Артымнан аяқ дыбысы естілді. Үшеуі — ер адамдар, біреуі — әйел — іскер киінген, сенімді жүрісті. Олар маған жылы, деликат күлімсіреп жақындады.
— Айша ханым, бөлме дайын. Қашан бастаймыз?
— Қазір барамын, — дедім.
Мен бір сәтке тоқтап, Даниярға қайта қарадым. Ол сол тұрған күйі қалды — даусы шықпай, көзқарасы жоғалған, ішінен бір нәрсе сынып кеткендей.
— Айша… мені осылай тастап кетпе…
— Мен сені тастап кетіп тұрған жоқпын, — деп жауап бердім. — Сен сол орныңда қалдың. Тек мен… орнымнан тұрдым.
Ол ештеңе айта алмады. Бұрынғы өзіне тән менмендік, өз-өзіне сенімді кейіп… бәрі жоғалған. Оның орнында алғаш рет шынайы, қорғансыз адам тұрды.
Мен серіктестеріммен бірге жекеменшік бөлмеге беттедім. Ішке кіре берісте жылы шам жарығы құжаттар қойылған үстелді, хош иісті жаңағұрылған кофені, жаңа бастамалардың ауасын жарықтандырып тұрды.
Тек бір сәтке артыма бұрылып қарадым.
Данияр үлкен залдың ортасында жалғыз тұр еді. Мені емес — өзін жоғалтқан адам сияқты. Тіпті бірінші рет… шынайы өзін көргендей.
Содан соң ішке кіріп, есікті жай жаптым.
— Бастайық, — дедім орныма жайғасып.
Сол сәтте жүрегіме бір ой келді: мен ұзақ жылдар бойы күткен өмірімді енді ғана бастадым. Өзгенің рөлі емес, өз тағдырым. Өзімдікі.
