Сол түні, қоңырауды өшіргеннен кейін көп ұзамай, Айгүл телефонын жанына қойып, бірнеше минут қимылсыз жата берді. Терезе жақтауларына тамған жаңбыр дыбысы бір қалыпты соғып тұрды. Ол жеңіс те сезінбеді, қорқыныш та. Тек терең, ішке сіңген шаршау — кеудесінен бір ауыр тас алынып тасталғандай, бірақ оның орны әлі сыздап тұрғандай.
Ертеңіне Нұрланнан алғашқы хабарлама келді. Қысқа: «Жауап берші, сөйлесуіміз керек». Айгүл оған ешқандай эмоциясыз қарады. Ішіндегі үнсіз қарсылық тыныш көлдің бетіндей тегіс еді. Телефонды сөндіріп, күнін жалғастырды: жұмыс, міндеттер, өз өмірін өз қолымен құра бастаған жаңа әлем.
Бірақ хабарламалар тоқтамады. Әуелі сирек, кейін жиілей түсті — тасты да тесе беретін табанды тамшылар сияқты. Кейбірі ұзақ, өтінішке толы, кейбірі суық және қысқа.
«Жай ғана жоғалып кете алмайсың.»
«Не үшін кеткеніңді айт!»
«Анам күйзеліп жүр.»
«Қайтып кел, ең болмаса сөйлесейік.»
Айгүл оларды жай оқып шығып, жанынан өткізіп жіберетін. Жаңбырдың терезеден төмен сырғығанындай, ешқайсысы оның жүрегіне жетпеді.
Бір кеште, жұмыстан шаршап келгенде, Анар оның көзіндегі әлсіздікті байқап қалды.
— Тағы да ол ма?
Айгүл басын изеді. — Енді ештеңе сезінбеймін. Бұл… өзіме бейтаныс. Бәлкім, бәрін көміп тастаған шығармын.
Анар тыныш, сенімді даусымен:
— Бұл — қорқыныш емес. Бұл — жазылу. Бірдеңе ауыртпай бастағанда, жара да жабылып келе жатқанын білдіреді.
Айгүл әлсіз жымиып қойды. — Солай ойлайсың ба?
— Білем. Егер ол сені шын бағаласа, өз отбасыңда өзіңді жалғыз сезіндірмес еді.
Бұл сөздер Айгүлдің бойында ұзақ уақыт жаңғырып жүрді.
Екі ай өткенде, Нұрланның хабарламалары мүлде басқа сипат алды. Енді ол суреттер жібере бастады. Бұрынғы қонақ бөлмелері. Побиған кіреберіс. Айгүл ұзақ түндер бойы құжат қарап отыратын ескі үстелі. Балкондағы солған гүлдер.
Барлығы бөтен музейдегі экспонаттардай көрінді: таныс, бірақ қол созсаң жете алмайсың.
Бір сенбі күні Айгүл бір сөйлем жазбақ болды: «Өйткені мен енді басқа адамдар үшін өмір сүре алмаймын.»
Бірақ жазғанын өшіріп тастады.
Үш ай өткенде Сауле қоңырау шалды.
Айгүл әуелі байқамай қалған шығар деп ойлады. Бірақ экранда анық «Сауле» деген жазу тұрды. Жүрегі еріксіз шаншып кетті — дене ескі қорқынышты ақылдан бұрын таниды.
Айгүл жауап бермеді. Қоңырау қайталанды. Тағы да. Үстем, тынымсыз.
Ақыры хабарлама келді:
«Қызым, өтінем. Тек бір минут. Гүлнұр ауруханада.»
Айгүл орнынан атып тұрды. Ішіндегі бір бөлімі — бұрынғы, бәріне бірден жүгіріп бара беретін — дереу қайта қоңырау шалу керек деді. Бірақ жаңа, күшейген бөлімі оған тоқтауды, тыныстауды бұйырды.
Бірнеше минуттан соң екінші хабарлама келді:
«Сен үшін емес. Уақыты ерте келді. Асқынулар бар… Нұрлан өзін қоярға жер таппай жүр.»
Айгүл көзін жұмды. Жанарында бос, ауыр тыныштық тұрды. Жаны ашыды — иә. Бірақ өзін кінәлі сезінген жоқ. Ол себебі емес еді, емі де емес еді.
Ұзақ ойланған соң жазды:
«Гүлнұр мен сәбиге қатысты қатты уайымдаймын. Бірақ келе алмаймын. Бәрі жақсы болады деп сенемін.»
Жіберді. Ішіндегі тағы бір ауыр жүк түсіп кеткендей болды.
Сауле жауап бермеді.
Келесі апталарда Айгүлдің өмірі орнықты. Жұмысында бәрі жақсы жүрді: жаңа міндеттер оған қысым емес, сенім сыры сияқты көрінді.
Кешке бассейнге баратын. Жексенбіде Анармен порт жанындағы кішкентай кафеде таңғы ас ішетін.
Бір демалыс күні, Жайық жағалауымен жүріп келе жатып, Айгүл алғаш рет еркіндікті қашу емес, кең, таза, өзіне тиесілі кеңістік ретінде сезінді.
Сол кезде күтпеген хабарлама келді. Бейтаныс нөмір.
«Айгүл, мен әкеңмін. Жаңа өмір бастағаныңды білем. Оған кедергі болғым келмейді. Тек… жақсысың ба, соны білгім келді.»
Айгүл тоқтап қалды. Әкесі оған жылдар бойы хабарламаған еді. Әр сөзі баяу, әлсіз жалын секілді, өшіп қалмас үшін сақтықпен жазылғандай.
Біраз кідіріп, жазды:
«Жақсымын. Ақыры өзімді жақсы сезінемін.»
Бұл жолы ол шынымен шындықты сезінді.
Алты айға жуық уақыт өткенде, бір жұма кешінде, Нұрлан соңғы хабарламасын жіберді:
«Гүлнұр да, сәби де жақсы. Мен сені ренжіткенімді білем. Сенің қандай ауыр жүкті жалғыз көтергеніңді көрмедім. Сен кеткенде ғана түсіндім. Қайтып кел деп сұрамаймын. Тек… кезінде істеген барлық жақсылығың үшін рақмет айтқым келді.»
Айгүл бұл жолдарды екі рет оқыды. Жүрегінде ни өкініш, ни сағыныш жоқ. Тек жылы, ересек тыныштық.
Ол жазды:
«Гүлнұр мен бала аман болса — соған қуаныштымын. Оларға қамқор бол.»
Сөйтіп телефонын қойды да, кішкентай балконына шықты. Қала шамдары жарқырап тұрды. Айгүл алғаш рет өз өмірінен қашып бара жатқандай емес, тура өзіне қарай келе жатқандай сезінді.
Өз болашағына.
Өз бостандығына.
Өзіне.
