Бақытты өміріміздің басталуы болуы тиіс түнде мен керісінше өз өмірім үшін қашып бара жаттым. Мерекелік сарайдың артындағы тар көшелермен жүгіріп өтіп, демім үзіліп, жүрегім кеудемнен шығардай болды. Ақ көйлек – қуаныштың белгісі болуы тиіс киім – аяқтарыма оралып, қашуымды қиындатып тұрды. Артымнан бұрын жақсы көрген адамның ауыр аяқ дыбыстары тықылдап келе жатты.
– Сара! – деп айқайлады Дэвид. Дауысы ашумен, ашулы үмітсіздікпен шығып, бұрынғы таныс адамға мүлде ұқсамады.
Бір сағат бұрын ғана біз гүл шоғырларының астында тұрып, күліп фотоға түсіп, бәрі жақсы деп өзімді сендіруге тырысқанмын. Бірақ жұрттан бөлініп шыққан сәтте оның бетпердесі түсіп қалды. Орнына бөтен біреу келгендей болды. Ол білегімді қатты қысып: «Бүгіннен кейін сен мен айтқанды ғана істейсің», – деп сыбырлады.
Ол сөздер мен құрған жалған бақытты бір сәтте тас-талқан етті.
Қазір, қараңғыда қашып келе жатып, оның көлеңкесі асфальтқа ұзарып түсті. Бұрылысқа жеткенде, ашық есіктің жанында темекі тартып тұрған екі аспазды көрдім. Жыртылған көйлекпен, үрейге толы жүзімді көргенде, олар бірден сескеніп қалды.
– Ол мені жарақаттамақ болды, – дедім демім қысылып.
Аспаздардың бірі бірден алдыма тұрып бөгет болды. Екіншісі телефонын алды.
Бірнеше секундтан кейін Дэвид пайда болды. Көздері алақтап тұрды.
– Ол шатасып тұр, – деді ол. – Ол менің әйелім.
Бірақ аспаздың бірі оның алдына тұрды. – Сіз оған жақындамайсыз, – деді ол нық үнмен.
Сол сәтте Дэвидтің бет әлпеті өзгеріп кетті — ұялу да емес, ашу да емес. Одан да суық нәрсе. Есеп.
Ол оларды айналып өте алмайтынын түсінгенде, ештеңе демей бұрылып, қараңғылыққа сіңіп кетіп қалды. Ешқандай айқайсыз, ешқандай түсіндірмесіз. Бұл мені одан бетер қорқытты. Эмоциясын қалағандай қосып-өшіре алатын адам – ең қауіпті адам.
Бірнеше минуттан кейін полицейлер келді. Жарық шамның астында тоңып тұрдым, олар сұрақ жаудырды. Асүйге кіргенде, қызметкерлер мен қонақтар аң-таң болып қарай берді. Мен бәрін қайта-қайта түсіндіруге мәжбүр болдым: оның қолы, оның сөзі, оның кенет өзгеруі.
Полицейдің бірі жай ғана сұрады:
– Одан бұрын күмән туғызатын жағдайлар болды ма?
Мен кідірдім. Достарымды ұнатпайтыны, хабарламаларымды тексеретіні, пікірімді жоққа шығаратыны… Бәрін еске алдым. Бұрын байқағанмын, бірақ қабылдағым келмеді. Махаббат кейде көзді тым қатты тұмшалайды.
– Иә, – деп ақыры сыбырладым. – Бірақ дәл бүгінгіге дейін қаншалықты жаман екенін түсінбедім.
Полицейлер оны қонақүйден іздеді, бірақ ол із-түзсіз жоғалып кетті. Бөлмесі бос, телефоны өшіккен, заттары жоқ.
Жаңа күйеуіммен бірге өткізетін түннің орнына мен полиция бөлімшесінде отырып, хаттамалар толтырып шықтым. Таң атқанда бетімдегі макияж ағып, вуаль орындықта жалғыз жатты.
Бірақ мен тірі едім.
Бір аптадан кейін әпкемнің үйіне көшіп кеттім. Тыйым салу қағазы шықты. Адамдар не болғанын сұрай береді — жеңіл, анық жауап күтеді. Бірақ шындық күрделірек: мен шынайы бетін соңына дейін жасырған адамға ғашық болыппын.
Менің үйлену күнім өмірімді бұзған жоқ. Ол оны құтқарды.
Кейде аман қалу деген — қараңғы көшеде жыртылған көйлекпен жүгіру. Кейде ең батыл шешім — есік мәңгіге жабылып қалмай тұрғанда кетіп қалу.
