Уильям Скотт – аты миллиардтаған келісімдермен байланысты, Манхэттен мұнараларының тас жүрек патшасы саналатын адам еді. Бірақ оның әйелі Кэтрин қаза тапқан күннен бастап, Уильямның байлығы да, билігі де ештеңе білдірмеді. Ең ауыр зардапты оның төрт жастағы үшем қыздары – Мэри, Эдит және Мишель тартты. Олар сөйлесуді тоқтатты. Күлмеді. Үйдің ішінде үнсіз елес секілді жүреді.
Уильям барлық мүмкін нәрсені істеді: үздік психологтар, қымбат терапиялар, сапарлар, ойыншықтар, күшіктер… Бірақ ештеңе көмектеспеді. Қыздар өз қайғысына қамалып қалды. Сол кезде Уильям жұмысқа қашты – 16 сағаттық күндер, тоқтаусыз сапарлар. Үй күннен-күнге босап, мұздап кетті.
Бір күні үйдің бас күтушісі Марта оған:
– Қыздарға мен бере алмайтын нәрсе керек, – деді.
– Кімді керек болса, соны жұмысқа ал, – деп қысқа жауап берді Уильям.
Үш күннен кейін Морен Харт келді. Жұмсақ мінезді, 30 жаста, Гарлемде тұрады. Түнде бала психологиясын оқиды, ал күндіз қайтыс болған әпкесінің баласын тәрбиелейді. Ол қайғыны жақсы білетін.
Уильям оны байқамады да. Бірақ үшемдер байқады.
Морен оларды қинамады, сөйлеткісі келмеді. Тек жанында болды: бөлмелерін жинады, баяу ән айтты, тыныш отырды. Қыздар алғашында алыстан бақылап жүрді. Сосын жақындай бастады. Бір күні Мэри кір жуылған киімнің үстіне көбелек салынған сурет қойып кетті. Морен оны қабырғаға іліп: «Тамаша, жаным», – деді. Мэридің көзі жылтырап кетті.
Апталар өте қыздар қайта сөйлей бастады. Кейін күліп, ән айтты. Морен – олардың жарығы болды. Ал Уильям мұның ешбірін білмеді – өйткені үйде болмайтын.
Бір күні ол күтпеген жерден ерте келді.
Асүйден күлкі естілді. Уильям есікті ашқанда қозғала алмай қалды. Күн сәулесі түсіп тұр. Мишель Мореннің иығында күліп отыр. Мэри мен Эдит үстелде аяқтарын жалаңаш созып, «You Are My Sunshine» әнін айтып отыр.
Бөлме тіріліп кеткендей.
Уильям үш секунд бақыт сезінді.
Сосын – қызғаныш. Ұят. Ашу.
«Бұл не болып жатыр?!» – деп айқай салды ол.
Бәрі тоқтап қалды. Қыздар үрейленді. Морен дір етті. Уильям оны жауапсыздықпен айыптады, асүйді «балабақшаға айналдырдың» деп сөкті.
Сосын суық дауыспен:
– Сен жұмыстан босатылдың. Қазір кет, – деді.
Морен үндемей жылап кетті.
Қыздардың жүздері қайта өшіп қалды. Үй тағы да үнсіз қалды.
Кешке Марта:
– Олар алты аптадан бері сөйлеп жүр, – деді. – Тек сіз болмағаныңыз үшін білмедіңіз.
Уильям күйреп түсті.
Ертесі ол Мореннен кешірім сұрады, бірақ Морен бас тартты.
– Сіз мені қыздардың көзінше қорладыңыз. Оларға сүйіспеншіліктің қауіп екенін үйреттіңіз, – деді ол.
Қыздар қайтадан үнсіз болды.
Уильям екі күн бойы Моренді іздеп, Harlem мен Bronx-тағы үйлерге барды. Ақша көмектеспеді. Ол тек шындықты айтқанда ғана Морен тоқтады:
– Мен қыздарым үшін көмек сұраймын. Әке болуды үйретіңіз, – деді.
Морен:
– Егер мен қайтып келсем, сіз күн сайын жанында боласыз, – деді.
– Боламын, – деп уәде берді Уильям.
Екі күннен кейін Морен үйге оралды.
Қыздар оған қарай жүгіріп, жылап, құшақтап алды.
– Біз сізді қатты сағындық! – деп айқайлады.
Уильям алыстан қарап тұрды. Бұл жолы қызғаныш емес – алғыс сезінді.
Сол күннен бастап ол өмірін өзгертті. Жұмысты үйден істеді, сапарларды тоқтатты, қыздарының жанында болды. Морен отбасының бір бөлігіне айналды – қыздар оны «Апай Морен» деп атады.
Бір күні олар бауда күнбағыс отырғызып жатқанда, Мэри:
– Олар өседі ме, әке? – деп сұрады.
– Иә, жаным, – деді Уильям, – біз сияқты.
Сол сәтте ол алғаш рет өз үйінде, өз отбасында тыныштық тапты.
