Маржан бір сәтке ұзақ қарап қалды, бейне бір бетімнен көзге көрінбейтін ишара іздегендей. Маған таблеткалары бар кішкентай стақанды ұсынып, көзін тайдырмады. Айқын болды — ол менің шынымен ішетін-ішпейтінімді бақылағысы келді. Мен стақанды ерніммен жеңіл тиіп, ішкендей болдым, ал ол артына қараған сол бір жылдам сәтте — өз халатының сәл сыбдырына назар аударған сәтте — таблеткалар білегімнен сырғып, жемпірімнің жеңіне түсіп кетті.
— Жарайсың. Жақсы ұйықтап ал, жаным, — деді ол тым тәтіленген, әдейі жұмсақ күлкімен.
Есік жабылды да, бөлмеге ауыр, тұншыққан тыныштық орнықты.
Мен төсек шетіне отырып, ішкі бақтың әлсіз жарығын тамашаладым. Қорқыныш пен адреналин бір мезетте тамырларымда соққылап, жанымды оята түсті. Соңғы айларда тұңғиықтан алғаш рет айқындық сезіндім.
Леяс менің жағымда екені анық — әзірге. Бірақ оның маған бергені тек жайлы палата мен астарлы көзқарастар ғана. Бұл мекемеден аман-есен шығу үшін бұлар өте аз еді.
Тумбаның жанына қарасам, бүктелген кішкентай қағаз жатты. Маржан кіргенде бұл жерде жоқ болған. Оң қолыммен жайлап аштым. Үлкен, асығыс жазылған әріптер:
«АСЫҚПА. ЕШТЕҢЕ ІШПЕ. ЕРТЕҢ СӨЙЛЕСЕМІЗ. — Л.»
Тәнім дір ете түсті. Біреу бұл қағазды бұрын көріп қойса ше? Біреу Леястың жүрген-тұрғанын аңдып жүрсе ше? Бірақ қағаз осы жерде, менің қолымда, ал миым толықтай менің билігімде еді. Жарықты өшірмей, жаттым да, күттім. Сағаттар жұлынған жіптей созылып бара жатты.
Таңертең беріле салған әлсіз ұйқымнан қатты тоқылдатқан дыбыс оятты. Маржан кіріп келді, баяғыдай бетіне жабысып алған жасанды мейіріммен.
— Тұрыңыз! Таңғы ас дайын. Әрі… ем-дом да.
— Әрине, — дедім сабырмен.
Ол тағы бір стақан таблетка ұсынды. Бірнеше секунд бойы оларды үнсіз қарап, кейін тағы да ішкендей қылдым да, таблеткаларды алақанымда жасырып қалдым. Маржан риза кейіппен басын изеді.
— Міне, осылай. Емге бойұсынған дұрыс, — деді ол шығып бара жатып.
Есік жабылған бойда алақанымды аштым. Таблеткалар сол күйі. Терімнен өтіп кеткен суық ой: сындырып жіберетін препараттар болуы әбден мүмкін еді.
Таңғы тоғыздар шамасында Леяс көрінді. Бұл жолы ол қақпаған да жоқ. Тез кірді, есікті жаймен жауып, ілгішті бұрап бекітті.
— Ұйықтай алдың ба? — деді.
— Жоқтың қасы. Бірақ есімді біліп тұрмын.
Ол маған көз тоқтатып, әлдебір нәрсеге көз жеткізгендей болды. Артынша есікке барып, құлыптың орнықты тұрғанын қайта тексерді.
— Елнұр, жағдай ойлағаннан да ауыр, — деді ол сыбырлай. — Сенің «медициналық» құжатың… тек асыра сілтенбеген. Ол әдейі, кәсіби деңгейде қолдан жасалған.
— Марат пен Сәбира, — деп осы арада-ақ айттым.
— Тек олар емес, — деді ол ауыр күрсініп. — Сен туралы «мәлімдеме берген» адамдардың ешқайсысы жүйеде жоқ. Тіпті аты-жөні жалған. Қолтаңбалар да жасанды. Егер сені танымасам… мен де сендім дер едім.
Ішім мұз болып қатты.
— Енді не істейміз?
Леяс ойланып қалды.
— Сені бұл жерден шығарғым келеді. Бірақ жай ғана есікті ашып шығара алмаймын. Құжат жүзінде сен «заңды түрде» жатқызылғансың. Егер дәлелсіз босатсам — карьерамнан айрыламын. Мүмкін, жауапқа да тартылармын.
— Ал сенің жеке қарауың жеткіліксіз бе?
— Жоқ. Марат пен Сәбира жағдайдың уыстарынан шығып бара жатқанын сезсе, бірден келеді. Полицей, адвокат — бәрін ертіп келуі мүмкін. Сонда жаңа бағалау талап етеді. Егер сол сәтте олар шынайы дәрілермен сені басып тастаса… — ол үнсіз қалды. — Сен өз аузыңды аша да алмай қаласың.
Өңім бозарып кеткеніне сенімдімін.
— Бұрын да… осылай жасаған ба?
Ол басын изеді.
— Иә. Маржан да соған қолғанат. Тікелей немесе жанама. Егер мұны дәлелдесек, сені құтқарып қана қоймаймыз… оларды да күйретеміз.
Жүрегімде әлдене жарқ ете қалды — бұл жолы қорқыныш емес. Мұздай ашу.
— Айт. Не істеуім керек?
Леяс әкелген қалың папканы төсегіме қойды.
— Ертең таңертең Марат келеді. «Сенің жағдайыңды бағалаймын» дейді. Ол сені әдейі ашуландырмақшы. Әдейі тепе-теңдігіңді бұзбақ. Сен ештеңеге реакция білдірме. Мүлдем. Мен бәрін жазып аламын. Сонда дәлел болады.
Мен басымды изедім. Бүгін алғаш рет өзімді дайын сезіндім.
Түнде Леяс тағы келді. Көзі алабұртып тұрған. Қолындағы құжаттардан әлдене түсінгені анық еді.
— Маржан кем дегенде екі ескі іске қатысқан, — деді ол. — Екі адам дәл осылай «психикалық тұрақсыз» деп танылған. Екеуі де мүліктерінен айрылды. Қарашы: құжаттарды рәсімдеген нотариус — Мараттың танысы.
— Яғни… бұл жай отбасылық текетірес емес, ә? — деп сыбырладым.
— Бұл — сызбанұсқа. Әдейі құрылған жүйе.
Ұйқы сол түні маған жоламады. Тек жүрегімнің дүрсілін тыңдап жаттым.
Таң саз беріп келе жатқанда, есік еш ескертусіз айқара ашылды.
Марат кіріп келді.
Және оның жалған жымиысы бұрынғыдан да жиіркенішті еді.
