Айдостың сөздері миымда жаңғырып, бүкіл әлемім бір сәтке тоқтап қалғандай болды. Қалайша бір күннің ішінде екі жақтан да төтенше хабар келді? Бірі — бізге қарай көшіп келе жатқан енем, екіншісі — бізді мүлде басқа қалаға алып кеткелі тұрған қызмет.
— Айсұлу, — деді Айдос асықпай, даусын жұмсартып, — сен қорқып отырғаныңды білем. Бірақ бұл — менің карьерамдағы ең үлкен мүмкіндік. Егер бұл жолы бас тартсам, бұлай ұсыныс қайта түсер-түспесі белгісіз.
Мен терең тыныстадым. Әрине, оның қуанышын бөліскім келетін. Ол соған лайық еді. Бірақ Гүлнәр апайдың ертең келетінін, үйіміздің тарлығын, күтіп тұрған айлар бойғы мазасыздықты айтып берсем де, оның шешімі өзгермейтінін сездім.
— Айдос… — дедім ақырын. — Сонда… біз не істейміз? Гүлнәр апай мен Еркін ертең келеді. Үйдің жағдайын білесің. Бірге тұру… мүмкін емес қой.
— Мен білем, — деді ол шаршаңқы күрсініп. — Бірақ мен де олармен сөйлескен жоқпын. Олар маған да айтпай, өз беттерінше шешім қабылдап қойған.
Мен үндемей қалдым. Ішімде ашу, реніш, қорқыныш араласып, бірдей буырқанып жатты. Енемнің «біз — бір отбасы емеспіз бе?» деген сөздері есіме түсіп, жүрегім шым ете қалды. Ол үшін отбасы — өзінің айтқаны орындалатын жер. Ал біз ше? Біздің пікіріміз бар ма?
— Айсұлу, — деді Айдос, даусына шешім мен мұң қатар сіңіп, — бүгін кешке сөйлесейік. Үйге ерте келем. Бәрін бірге шешейік. Жарай ма?
Көңілімде әлсіз үміт оянды. Жарайды, бәлкім, екеуміз бір жолын табармыз. Мен «жарайды» деп сыбырлап, тұтқаны қойдым.
Сол кезде ішімнен бір нәрсе қозғалғандай болды — қорқынышпен араласқан, бірақ тереңде жатқан бір шешім. Не болса да, енді үнсіз қала алмайтынымды түсіндім.
Жұмыстан кейін үйге әрең жеттім. Есіктен кіргенде, әлі күнге дейін таза емес қалған ақ көйлек, шашылған ойыншықтар, жайсыз тыныштық — бәрі бүгінгі күннің ауырлығын есіме қайта-қайта салғандай еді.
Бірнеше минуттан кейін Айдос келді. Шаршаған, көңілі алаң. Жақындап келіп, мені құшақтады.
— Айсұлу… кешірші, — деді ол. — Бүгін бәрі бірден үсті-үстіне түсті.
— Айтпа, — дедім, басымды оның иығына қойып. — Бәрімізге ауыр.
Ол мені жіберіп, қолымды ұстады.
— Мен ойландым, — деді ол ақырын. — Енемдерге бірден айтамыз: біз Астанаға көшеміз. Олар бізге көшіп келе алмайды. Қаласа да, қаламаса да — басқа шешім жоқ.
Мен таңырқап, оған қарадым.
— Ренжитін шығар… — дедім күмәнмен.
— Ренжи берсін, — деді Айдос алғаш рет қатқыл үнмен. — Мен енді өз өмірімді басқа біреудің шешіміне байлап қоя алмаймын.
Жүрегім бір жеңілдеп қалғандай болды. Бірақ келесі сәтте тағы бір мәселе есіме түсті.
— Ал Астанаға қашан көшеміз? — дедім.
Айдос терең тыныстады.
— Маған бір апта ішінде шешім беру керек. Егер келіссем… бір ай ішінде көшуіміз мүмкін.
Мен орындыққа отырып қалдым. Бір ай? Бір ай ішінде бәрін жинап, жұмысымды реттеп, Әлішердің балабақша мәселесін шешіп, бұл қаламен қоштасу? Қорқынышты. Бірақ… таңдау да жоқ еді.
— Гүлнәр апайға қашан айтамыз? — дедім күліп жібермес үшін тістеніп.
Айдос иығын қиқаң еткізді.
— Ертең… олар келгенде. Есіктен кірісімен.
Мен көзімді жұмдым. Бұл көріністі елестетудің өзі қиын. Гүлнәр апайдың реакциясын, Еркіннің үнсіз, мазасыз күйін… бәрін.
— Айсұлу, — деді Айдос, қасыма отырып, қолымды ұстап. — Мен сені ренжіткім келмейді. Олар қанша жақын адам болса да, сенің тыныштығың — бірінші орында.
Осы сөзді есту… көптен күттім бе? Мүмкін. Көзім еріксіз жасаурап кетті.
— Бірге болсақ, бәрін жеңеміз, — деді ол.
Мен басымды изедім.
Келесі күні түсте қоңырау соғылды. Есіктің көзінде Гүлнәр апай күлімдеп тұр, жанында Еркін үлкен сөмкелерін көтеріп тұр. Енем мені құшақтай жөнелді.
— Айсұлу, айналайын, үйің қандай жайлы! — деп кіре сала сөйлеуге кірісті. — Ал енді бөлмелерді қалай бөлісеміз?..
Сол сәтте Айдос оған қарап, байсалды дауыспен:
— Апа… біз сіздерге бір нәрсені айтуымыз керек, — деді.
Мен оның жанында тұрдым. Жүрегім дүрсілдеп соғып тұрса да, тұңғыш рет өз үйімнің табалдырығында өзімді бөгде адам емес, сол үйдің иесі сезіндім.
Айсұлу ішінен терең дем алды.
Не болса да — бүгін бәрі өзгереді.
