Алина Арманға тапжылмай қарап отырды. Ол алақанымен бетін сипап, әдеттегідей шаршаңқы емес, ашулы кейіпте демін шығарды.
— Біз осылай өмір сүре алмаймыз, Арман, — деді Алина баяу.
— Қалай «осылай»? — деп ол тістене сөйледі. — Маған ұрысып, арымды таптап… анамды кінәлау арқылы ма?
Алинаның ішін мұздай сезім қарып өтті.
— Мен оны кінәлаған жоқпын. Мәселе — сенің анаңда да емес, Арман. Мәселе — сенің оған бәрін істеуге рұқсат беретініңде.
Арман мысқылмен күліп жіберді.
— Бүкіл бұл даудың бастауы — бір карта. Әзіл сияқты.
Алина бір сәтке көзін жұма берді де, тынысын реттеп алды.
— Карта тек себеп болды. Шынайы мәселе — жылдар бойы мені қорғай алмағаның. Айгүл апай менің заттарымды ақтарып, сөзге келмей мені кінәлап, өмірімді бақылауға тырысып келді. Ал сен үнсіз қалдың.
Арман орнында қоңырқай қозғалып қойды.
— Сен тым асыра айтасың. Анам… ана ғой. Жақсылық ойлайды. Жасы келген адам.
— «Жасы» — шексіз рұқсат деген сөз емес, — деді Алина ашық. — Оның әрекеттеріне сен жауапты болмай-ақ қой. Бірақ мені қорғау — сенің парызың.
Арманның назары үстелдегі құжаттарға түсті.
— Ал анау не? — деді ол даусы бәсеңдеп.
Алина құжаттарды алды да, алдыңғы жаққа жылжытты.
— Уақытша ажырасу туралы өтініш. Әлі ештеңе өткізіп үлгерген жоқпын. Бірақ шешім қабылдамас бұрын… біз сөйлесуіміз керек деп ойладым.
Арманның түрі сұрланып кетті.
— Ажырасу?! Мына ұсақ-түйек үшін бе? Анама сөз тиіпті деп?!
— Бұл бір күндік мәселе емес, — деді Алина сабырлы үнмен. — Бұл — жылдар бойғы үнсіз реніш. Жылдар бойы сен мені емес, анаңды қорғап тұрғаның. Өз үйімде өзімді бөтен сезінуім.
Арман орындықты сытылып өтіп, бөлмені кезіп жүре бастады.
— Бізде бәрі жақсы еді. Сен ешқашан кетем демедің.
Алина оның соңынан көз алмай қарап отырды.
— Себебі мен үнемі сенің өзгеретініңе үміттендім. Бірақ бүгін… сен «анама карта туралы ескертуің керек еді» дегенде — мен үшін бәрі айқын болды. Сен әлі қай шекараның қашан бұзылғанын сезбейсің.
Арман терезе алдына барып, қолын тіреп тұрды.
— Жарайды… сонда не қалайсың? Нақты айт.
Алина еш ойланбастан жауап берді.
— Осы некеде сен екеуміз бар екенімізді түсінсең деймін. Мен — сенің әйеліңмін. Айгүл апайдың қоластындағы адам емеспін. Заттарымды ақтаруға, шешімдеріме араласуға ешкімнің құқығы жоқ. Маған шекара керек. Маған құрмет керек.
Арман бұрылып, оған көз тоқтатты. Ашуы да, қорқынышы да бар.
— Егер… тырыссам? Анаммен сөйлессем? Тоқтат десем?
Алина басын шайқады.
— Құр сөз жеткіліксіз. Енді емес. Нағыз өзгеріс керек. Мен екеумізге де психологқа баруды қалаймын. Бұл мәселенің болғанын мойындауыңды қалаймын.
Осы сөздерден кейін бөлмеге ауыр үнсіздік орнады.
— Білмеймін… психологқа бару… бізге керек пе өзі… — деді Арман, бірақ даусында сенім жоқ еді.
— Арман, — деді Алина жай ғана, — мен сені түзеткім келмейді. Мен — екеумізді сақтап қалғым келеді.
Ол бұрылып, Алинаға тура қарады. Оның жүзінен бірінші рет жан шыққандай көрінді.
— Кетпеші… өтінем.
Алина оның көзіне тіктеп қарады.
— Бүгін кетпеймін. Бірақ бәрі бұрыңғыдай қалса — бір күні кетем. Сол кезде бәрі кеш болады.
Арман баяу орнына отырып, басын салбыратып қалды.
— Жақсы… барамын психологқа. Анаммен сөйлесем. Айтқан нәрсеңнің бәрін істеймін. Қолымнан келгенше тырысамын. Бірақ бірден өзгерем деп айта алмаймын.
Бұл жолы оның даусы сылтау емес, шынайы мойындау болды.
Алина терең дем алып, иығынан ауыр жүк түскендей сезінді.
— Мен сенен басқа адам бол деп сұрамаймын. Мен сенің… шын мәнінде өзімді таңдаған адам болғаныңды қалаймын. Арамызда Айгүл апайдың көлеңкесі тұрмасын деймін.
Арман біраз кідірді, содан кейін қолын созды. Саусақтары сәл дірілдеді — бұл оңай шешім емес екенін өзі де түсінгендей.
Алина бір сәт ойланып, қолын оның алақанына қойды.
Екеуінің жанасуы әлсіз, сенімсіз, бірақ үмітке толы еді — жаңа бастауға ұқсас.
— Онда… тырысайық, — деді Арман ақырын.
— Тырысамыз, — деді Алина дауысы тыныш, бірақ бұрынғыдан берік.
Ас үйде сағат тықылдап тұрды. Уақыт олардың алдында тұрған жолдың қандай болатынын әлі айтпайтын — бұл жаңа бастама ма, әлде ақырын аяқталар кезең бе, ешкім білмейтін. Бірақ көп уақыттан бері алғаш рет олар бір жақта отыр еді.
