Айнұр табалдырықта бір сәт қана тұрып қалды, қолы әлі де есіктің тұтқасында. Пәтердің ішінде соңғы айларда қайта-қайта сезген қорқыныш, ашу, ауырлық араласқан ауа қалықтап тұрды. Олжас оған қарай бір қадам жасады — ұстайтындай жақын емес, бірақ қысым көрсететіндей жеткілікті. Бейнебір көлеңке, соқпай тұрып-ақ сес көрсетіп тұрғандай.
— Не сұрағың келсе сұра, бірақ айқайлама, — деді Айнұр терең дем алып. — Әли әлі жаңа ұйықтады.
Олжас жақ сүйегін қарыстырып алды, бірақ араларындағы үнсіздік кез келген ұрыстан ауыр еді.
— Қайда болдың? — деді ол тағы бір рет, бұл жолы ақырын.
— Шындықты білуге бардым, — деді Айнұр. — Сен айта алмаған шындықты.
Олжас жылдам, мазасыз түрде жыпылықтап қойды. Сол сәтте көзқарасы сәл дір етті — аз ғана, бірақ бәрін аңғаруға жеткілікті: ол не туралы екенін анық түсінді.
— Не деп тұрсың сен…?
— Мен онымен сөйлестім, Олжас.
Ауыр тыныштық орнады. Оның арқасынан көзге көрінбейтін селк етті.
— Кіммен? — деді ол, даусы жауапты өзі-ақ біліп тұрғандай дірілдеп.
— Ләззатпен.
Олжастың көзі бір сәтке жылтырап кетті, сосын тарылып, бәрін ішіне жасырмақ болды. Бірақ тым кеш еді.
— Барып керек емес еді… — деді ол күрсіне ырылдап. — Сен түсінбейсің…
— Өте жақсы түсінемін, — деп бөлді оны Айнұр. — Өзіңе өміріңді «жеңілдету» үшін құрастырған әңгімелерің мені қызықтырмайды. Оған айтқандарың да қызық емес. Мен бір ғана нәрсені білгім келеді: осы жылдардың бәрінде баламызға не айттың? Әлиге. Оның көзінде сен қандай әкесің деп ойлайсың?
Олжастың иығы салбырап кетті — өз салмағына өзі мүжіліп бара жатқан адамдай. Ұзақ уақыттан кейін бірінші рет ол ашулы емес, шаршаған көрінді. Өте қатты шаршаған.
— Бұлай болсын деп… ешкім үшін қаламадым, — деді ол ақырын, дауысында сәл де болса шындықтың реңкі бар. — Бірақ екеуің де… сендерде тым көп күту, тым көп талап…
— Талап?! — Айнұр ащы күлді. — Арамыздағы біріміз жүкті, Олжас. Бұл да «талап» па сонда?
Олжас жұтынып алды.
— Қалай шығамын деп ойлана алмадым… — деді ол. — Бәрі ушығып кетті. Мама… оның талаптары… сен — реніштермен… Ләззат — жүктілікпен… Қолымнан келгенін істедім…
— Саған ыңғайлысын істедің, — деді Айнұр. — Және өте шебер істедің. Екі әйелді бірдей өтірік әлемінде ұстап тұрып, оны өзің де «норма» деп сенгенше. Құттықтаймын. Шын талант екенсің.
Олжас терезеге қарады, бұрмаланған өз бейнесіне. Көзінде алғаш рет қорқыныш пайда болды. Шын қорқыныш.
— Енді ше? — сыбырлады ол. — Енді не істейсің? Мені қуып шығасың ба?
Айнұр оны айналып өтіп, еш тиместен, жатын бөлмеге кірді. Төсектің астынан чемодан шығарып, ашты. Сірескен жіптің дыбысы — жауаптың өзі еді.
— Айнұр… бұлай жасай алмайсың. Әли… оны түн ішінде алып кете алмайсың…
— Оны ешқайда алып кетпеймін, — деді ол сабырмен. — Ол осында қалады. Үйінде. Ал сен кетесің.
Олжас қысқа, жүйкесіз күлкі шығарды.
— Мен бе?! Өз ҮЙІМНЕН мен бе кететін?!
Айнұр оған тік қарады. Көзінде ашу да, күйзеліс те қалған жоқ. Жай ғана суық, шешімді тыныштық бар еді.
— Бұл үй сенің емес, Олжас. Есеп-құжатта менің атым тұр. Несие де менің шотымнан төленіп отыр. Мұны жақсы білесің.
Оның түрі бозарып кетті.
— Оның үстіне, — деді Айнұр қатқыл да анық үнмен, — шын себеп құжатта да емес. Әлиге айқайлап, ваза сындыратын әке керек емес. Әрі бәріне төзетін ана дерті де керек емес. Балалар үнсіздікті есте сақтайды, Олжас. Өмір бойы соны арқалап өтеді.
Олжас диванның шетіне отырып, тізесіне шынтақ тіреп, ауыр дем алды.
— Мен қайда барам? — деді үрейленіп. — Айнұр… менде ешкім жоқ. Мама… естісе…
— Сауле апа әлдеқашан біледі, — деді Айнұр сабырлы түрде. — Ол сені өзіне тәуелді ұстаудан басқа ештеңе істеген жоқ. Енді кім көмек, кім жүк болғанын өзің көр.
Ол оған үмітпен қарады, аяушылық күтті. Айнұрдан ондай болмады.
— Сен кетесің, Олжас. Бүгін. Түнде. Диванды алып кет, киімдеріңді, телефоныңды ал. Болды. Қалғаны осында қалады. Менің және Әлидің үйінде.
Олжастың көкірегінен бір тұншығып шыққан дыбыс естілді — бәлкім, өкініш, бәлкім, нағыз қорқыныш. Ақырындап орнынан тұрып, бөлмеге барып, заттарын жинай бастады. Еш айқайсыз. Еш ақталусыз. Тек ауыр, кінәлі тыныштықпен.
Рюкзагын асынып шыққанда, Айнұр дәлізде қолын айқастырып тұр еді.
— Уәде берем, — деді Олжас сыбырлай. — Бәрін түзетем. Ләззатпен сөйлесем, бәрін орнына қоям… Көресің. Тек… Әлидің өмірінен мені сызып тастама.
Айнұр басын шайқады.
— Сен өзіңді өзің сызып тастадың, Олжас. Мен тек есікті жаптым.
Олжас жұтынып алып, аяқ киімін киіп, есік тұтқасына қолын қойды. Бір сәтке тоқтады.
— Мен сені жақсы көргем, Айнұр. Шын.
— Құрметсіз махаббат — жай ғана эгоизм, — деді Айнұр ақырын. — Қайырлы түн.
Ол шығып кетті. Есік үнсіз жабылды — қатты емес, бірақ анық, соңғы нүктедей.
Айнұр бірнеше секунд қозғалмай тұрды, сосын Әлидің бөлмесіне кірді. Бала тыныш ұйықтап жатыр, плюш жолбарысын құшақтап. Айнұр жанында отырып, шашынан сипады.
— Бәрі жақсы, құлыным… енді біздің тыныштығымыз басталады.
Айлар бойы алғаш рет ол еркін тыныс алды.
Асүй жақтан телефоны дір етті. Бөгде нөмір. Айнұр ашып қарады.
«Егер бірдеңе керек болса… кез келген нәрсе… мен осындамын. — Л.»
Айнұрдың жүзіне әлсіз, шаршаған, бірақ шынайы жымиды.
Көмек қажет болғаны үшін емес.
Ақиқатты енді жалғыз арқаламайтыны үшін.
Ол есікке қарады, кейін терезеге — сыртта жаңбыр тыныш қана тамшылап тұр.
Бұл — тек бастамасы еді.
Ал ұзақ уақыттан кейін бірінші рет — бастама оның жағына бұрылды.
