Мен демімді ішіме тартып, не айтарымды білмедім. Айғайласаң — отқа май құйғандай, үндемесең — өзіңді кінәлі етіп көрсеткендей. Осы аралықта тұрып қалғандай болдым.
— Телефоныңды неге жасырасың, а? — деді ол тағы да, сөзін қайталап, бірақ бұрынғыдан да қатты дауыспен. — Еркекке құрмет деген қайда?
— Жасырып тұрған жоқпын, — дедім ақыры. Даусым дірілдегенімен, өзімді барынша жинап тұрдым. — Маған да жеке кеңістік керек. Маған да тыныштық керек.
— Маған қарсы шыға бастадым деп ойлайсың ба? — деді ол тырс етіп орындықтан тұрып. — Мен саған бәрін бердім! Сенің жағдайыңды жасап жүрмін!
Мен ернімді тістедім. Бұл сөзді қанша рет естідім?.. «Мен бердім», «мен жасадым», «мен болмасам, сен…» Бәрі бір мақсатқа бағытталған — менің өзіме деген сенімді жою, мені әлсіз ету.
— Аян… — дедім жай ғана. — Бұлай жалғастыра алмаймын.
Сол сәтте ол тоқтады. Жанары маған қадалып, қатқыл жүзінде біртүрлі сыз пайда болды.
— Қалай түсінейін? — деді ол ақырын, бірақ ішінде бұлқынып тұрған ашуды жасыра алмай. — Сен мені тастаймын деп тұрсың ба?
Мен терең дем алып, басымды изедім.
Ол күлді. Біртүрлі, жасанды күлкі. Қорқынышты.
— Сен… сен мені тастаймын деп ойлайсың ба? — деді ол қайтадан, бірақ дауысы өзгеріп кеткен. — Есің дұрыс па өзіңнің? Сен… сен ешқайда кете алмайсың.
Дәл осы сөз менің ішімді мұз боп қарыды.
— Бұл пәтер анамыздікі екенін ұмыттың ба? — деді ол бірден даусын көтеріп. — Сен кет деймін! Менің көзіме көрінбе!
Осы айқайында ашудан гөрі — үрей болды. Өзінің жағдайды бақылаудан шығарып алғанын жаңа ғана түсінген адамдай.
Мен көз жасымды еріксіз сүрттім. Бұл жолы қарапайым реніш емес, қорқыныштан туған жас еді. Қолдарым дірілдеп, сөмкеме тағы да бір-екі киімімді асығыс тыға бастадым. Сол сәтте Аян кенет үнсіз қалды. Тыныштық тым ауыр болды — желкесінен демі сезілетіндей.
— Айнұр… — деді ол кенет, әлсіреген үнмен. — Тұршы… сөйлесейік. Болды, айқайламаймын.
Мен тоқтаған жоқпын. Жүрегім тарсылдап, әр соққысы кеудемді ауыртты. Бұрынғы тәжірибемді жақсы білетінмін — дәл осындай сәтте оның мейірімділігі ұзаққа созылмайды.
— Айнұр, тоқташі! — деді ол тағы да жедел, жұлқына. — Мен… мен ашумен айттым. Болды, болды… сенің кінәң жоқ.
Бұл да таныс. Алдымен айғай, сосын жазықсыз кінәлау, артынша өтініш, жалыну. Шексіз шеңбер.
Мен есікке жақындап қалғанда, ол әдеттегідей қолымды ұстауға тырысты. Бірақ биыл алғаш рет мен қолымды жұлып алдым.
— Тиіспе, — дедім анық, қатты.
Ол маған таңырқай қарады. Жеті жылда бірінші рет мен өз шекарамды нақты қорғаштадым.
— Айнұр… — деді ол тағы. — Мен онсыз да жұмыста қиын жағдайда жүрмін… Менің де жағдайымды түсінсеңші бір рет! Мен… мен сенсіз…
Мен оның сөзін бөліп жібердім.
— Аян, бұл мәселе сенің жұмысыңда емес. Бұл — сенің маған көрсеткен қарым-қатынасыңда. Мен шаршадым. Мен енді шыдай алмаймын.
Ол тіпті жақындамады. Тек бос жатқан орындыққа отыра кетті. Басы төмен түскен. Бір сәтке мен оның шын meaningly өкініп отырғанын көргендей болдым. Бірақ сол сәтте есік жанындағы шкафтың үстінде тұрған сынған кружканың жарығы көзіме түсті — өткен жолғы айқай кезінде сындырған.
Өткеннің жүздеген ұсақ бөлшектері өздігінен сөз айтып тұрғандай болды.
Мен шешімімнен таймайтын сияқтымын.
— Қайда барасың? — деді ол ақырында, шаршаған дауыспен.
— Ағама барам. Бір-екі күнге.
Бұл жалған еді. Мен нақты қайда барарымды өзім де білмедім, бірақ оған шындықты айту — қауіпті.
Аян басын шайқады.
— Бар… — деді әлсіреп. — Бара ғой… Бірақ ертең кел. Ертең сөйлесеміз.
Мен жауап бермедім. Жауап беру — оған үміт беру сияқты болар еді. Мен есікті ақырын жаптым. Тың тыңдап тұрғандай, тіпті кілт салуға да қорықтым.
Сыртқа шыққанда, дәліздегі ауа салқын әрі сергек көрінді. Дәл қазір ғана жанжал болған пәтердің ауасынан әлдеқайда жеңіл. Терең тыныс алып, лифт түймесін бастым.
Төмен түскенше қолым қалтырап тұрды. Жеті жыл бойы үйреніп қалған қорқыныш әлі де мені жібермей, арқамнан басып тұрды. Көшеге шыққанда ғана аздап босап қалғандай болдым.
Сәуірдің жаңбыры баяу сіркіреп тұр. Сәл суық, бірақ таза. Мен басыма капюшонды іліп, тротуармен асықпай жүріп келе жаттым. Қайда бара жатқанымды білмесем де, бір нәрсені анық сезіндім:
Мен шықтым. Мен тоқтаттым. Мен өзімді таңдадым.
Бір бұрышқа бұрылып, автобус аялдамасына қарай беттедім. Әлі де жүрегімде ауырлық бар, әлі де қорқыныш бар, әлі де шатаспын. Бірақ осының бәрінің астында бір кішкентай, нәзік нәрсе тып-тыныш соғып тұрды.
Үміт.
Мен телефонымды қалтамнан шығардым. Бос экран. Еш хабарлама жоқ.
Бір сәтке көзімді жұмдым да, өз-өзіме өте баяу сыбырладым:
— Мен енді жалғыз емеспін. Мен өзіммен біргемін.
Осы сөздің өзі мені жылытты. Мен аялдамаға отырып, терең дем алдым.
Менің жаңа өмірім дәл осы жаңбыр астында, дәл осы көше бойында басталып жатқандай сезілді.
Жеті жылдық үнсіздіктің артында, ақыры, өз дауысымды тапқандай болдым.
