Мен Рахымжанның соңынан көлікке қарай бара жатып, әр қадамым өмірімнің бір бөлігін артта қалдырып, белгісіз жаңа жолға итеріп жатқандай сезіндім. Түннің салқын ауасы бетімді қарпыды, ал қала шамдары көзімдегі жаспен араласып, бұлдырап көрінді. Рахымжан маған есік ашып берді — қарапайым, бірақ менің бұрынғы өмірімде болмаған бөтен, жылы қимыл. Қалияның үйінде ешкім маған есік ашпайтын. Тіпті жан дүниемнің есіктерін де.
— Әлима, қорқудың қажеті жоқ, — деді ол анам қайтыс болғаннан бері сезінбеген мейіріммен.
— Мен қорықпаймын, — дедім мен жалтақ үнмен. — Тек… неге дәл қазір? Неге бүгін келдің?
Ол терең дем алып, көлік есігіне сүйенді.
— Өйткені жақында ғана сенің анаңның Германияда тұрғанын білдім. Өйткені бір ескі досым маған оған ұқсайтын әйел мен кішкентай қыз туралы айтты. Және… — ол үзіліп қалды, — мен сені іздеуді ешқашан тоқтатпадым, Әлима. Тек қайда іздерін білмедім.
Мен артыма бұрылып қарадым. Үйдің кіреберісінде тұрған Қалияның сұп-сұр бейнесі түн қараңғысында мұздан қашалған мүсіндей көрінді. Оның жанында Ерлан — өз үнсіздігінің салмағына езілген әлсіз көлеңке сияқты.
Сол сәтте алғаш рет ұялмадым. Мен енді «сыбырлап қана жүретін келін» емес едім.
Көлікке отырып, есіктің жабылған үнін тыңдадым. Бұл дыбыс мені өткенімнен ажыратқандай болды. Жол бойында үнсіздік орнады, бірақ ауыр емес — тыныш, жаңа өмірдің табалдырығындағы тыныштық сияқты.
Қонақүйге келгенде, ішімде жеңілдік пайда болды. Бұл жерде ешкім айқайламайды, ешкім мені «орынсыз» адамдай көрмейді.
Бөлмеге кірген соң, Рахымжан маған шай беріп, қарсыма отырды.
— Әлима, бәрін айтшы. Сен бастан өткергеннің бәрін білгім келеді.
Мен ешқашан ашылып сөйлеген емеспін, бірақ сөздер өзінен-өзі шыға бастады. Балалық шағымды, анамның ауруын, ерте жұмыс істеген жылдарымды, Ерланмен қалай танысқанымды, Қалияның үйіндегі суық өмірді… Ештеңені жасырмадым: не қорлықты, не жалғыздықты.
Тыңдап отырып, Рахымжанның қолдары креслоның шетіне қатты қысылғанын байқадым. Әңгімемді аяқтағанда, ол жай ғана:
— Сен мұның біріне де лайық болған жоқсың, — деді.
Көңілім босап, көзіме жас келді — бұл жолы қорлықтан емес, жеңілденуден.
— Енді не болады? — дедім ақырын.
— Енді сен менімен бірге Цюрихке барасың. Ол — менің үйім. Енді — сенің де үйің. Саған не қажет болса, бәрі болады. Егер оқығың келсе — оқисың. Өз ісіңді бастағың келсе — көмектесемін. Саяхаттағың келсе — жолың ашық. Бәрі мүмкін болады.
«Мүмкін» деген сөз кез келген арманымды шындыққа айналдыра алатындай естілді.
— Ал Ерлан? — дедім мен. — Және… біздің неке?
Рахымжан терезеге қарап, қаланың шамдарына үңілді.
— Ерлан сені қорғаған жоқ. Саған тірек бола алмады. Құрметсіз неке — неке емес. Шешімді өзің қабылдауың керек, Әлима. Бірақ менің ойымша, ол саған лайық өмір бере алатын адам емес.
Бұл сөздер жанымды ауыртпады. Керісінше — өшкен үміттің орнына бостандық келді.
Кенет қалта телефоным дір етті. Ерлан. Жауап бермедім. Дәл артынан тағы бір қоңырау. Сосын хабарламалар:
«Қайдасың?»
«Сөйлесуіміз керек.»
«Анам шокта.»
«Қайтпа, өтінем.»
«Бәрін жөндей аламыз.»
Ал «жөндеу» олардың үйінде әрдайым менің үнсіз қалуым болатын.
Мен телефонды өшірдім.
Рахымжан сабырмен қарады.
— Бүгін шешім қабылдаудың қажеті жоқ. Осы жерде қалып, тынығып ал. Ертең бәрін талқылаймыз.
Мен басымды изедім. Шаршаған едім, бірақ үмітсіз емес. Сол түні мен алғаш рет тыныш ұйықтадым — ешкім айқайлап оятпады, ешкім кінәламады.
Таңертең қонақүйдің мейрамханасына түстім. Рахымжан мені күтіп отыр екен. Жымиысы мейірімді — бұрын ешкімнен көрмеген әкелік жылулық.
— Бүгін адвокатқа барамыз, — деді ол. — Саған қорғаныш қажет. Егер некені тоқтатқың келсе — барлық жағынан жәрдем беремін.
— Ал егер тоқтатқым келмесе? — дедім, бірақ ішімде жауап әлдеқашан дайын еді.
— Онда бұл да сенің таңдауың. Мен құрметтеймін. Бірақ жалғыз өтінішім — сүйіспеншілік жоқ жерде қалма.
Мен терең дем алдым.
— Мен олардың үйінен кеткім келеді. Жаңа өмір бастаймын.
Рахымжан орнынан тұрып, мені құшақтады.
— Онда жаңа өміріңді бірге бастайық.
Қонақүйден шыққанда, аяқ астындағы жер нық сезілді. Мен енді «Ерланның әйелі» емеспін. «Қалияның көзге ілмейтін келіні» де емеспін. Мен — Әлима, өмір бойы мені іздеген әкенің қызы.
Және өмірімде алғаш рет болашақ мені қорқытпады.
Ол мені күтті.
Ал мен оған қадам басуға дайын едім.
