Айнұр қолындағы табақты ұстап, қимылсыз тұрып қалды. Мұраттың ашуын қалай сыртқа төгіп жатқанын үнсіз тыңдады. Әр сөзі дәл тиген соққыдай ауыр еді. Әуелде қарсы жауап бергісі келді, өзін ақтағысы келді, «біз байлықта өмір сүріп жатқан жоқпыз», «мен түн ортасына дейін жұмыс істеймін, несиелер мен коммуналдық төлемдерді төлеу үшін» деп түсіндіргісі келді. Бірақ ішіндегі бір нәрсе үзіліп кеткендей болды. Кеудесін біртүрлі тыныштық жайлады.
Ол табақты жайлап үстелге қойып, тік тұрды. Ұзақ уақыттан бері алғаш рет күлімдеуге мәжбүр екенімді сезбеді.
— Мұрат, — деді ол сабырмен, — өткен айда сен осы үйге қанша ақша әкелгеніңді білесің бе?
Мұрат жүрісін тоқтатып, оның даусына таңғалды.
— Қазір оның қандай маңызы бар?
— Маңызы өте үлкен. Өйткені бір жылға жуық уақыттан бері сенің көлігіңнің несиесін мен төлеп келемін. Азық-түліктің басым бөлігін де мен аламын. Достарыңмен демалысыңа да ақша қостым. Ал енді сен менің еңбегім мен ақшамды қарындасың мен анаңа жұмсауым керек дейсің.
— Олар — менің отбасым! — деп айқайлап жіберді ол.
— Ал мен кіммін? — деп жай ғана сұрады Айнұр.
Мұрат үнсіз қалды. Бұлай болады деп күтпеген еді.
— Айгерімге блогы үшін ақша керек, — деп жалғастырды Айнұр. — Отаға емес. Шұғыл жағдайға емес. «Мүмкіндік» үшін. Ал анаңа ем қажет екенін түсінемін. Бірақ неге бұл тек менің мойнымда болуы керек?
— Өйткені сен көп табасың, — деп бірден айтты ол. — Бұл логикалық емес пе?
Айнұр жымиды. Бірақ ол жымиыста жылу жоқ еді.
— Бар мәселе сол ма? Көп табатыным ба?
Ол бұрылып, жатын бөлмеге кірді. Шкафты ашып, үлкен қорапты алып шықты. Қарапайым ғана оралған, лентасыз. Қайтадан қонақ бөлмеге келіп, үстелге қойды.
— Бұл не? — деп сұрады Мұрат күмәнмен.
— Жаңа жылдық сыйлығың. Кейінірек бергім келген, бірақ дәл қазір уақыты келген сияқты.
Мұрат қағазын жыртып ашты. Ішінде төрт ақ, мүлде бос табақ тұрды.
— Есің дұрыс па?! — деп даусын көтерді ол. — Бұл не масқара?!
— Жоқ. Бұл — белгі. Сен менен туыстарың үшін жаюымды талап еткен дастарқан. Менің ақшама. Міне — үстел. Міне — табақтар.
Мұраттың беті ашудан қызарып кетті.
— Мені мазақ қылып тұрсың ба?!
— Жоқ. Мен алғаш рет шындықты айтып тұрмын. Мен енді сенің отбасыңның әмияны болғым келмейді. Еңбегім үшін қорланғым да, ақшам үшін пайдаланылғым да келмейді.
Мұрат айқайлай бастады, Айнұрдың өзгеріп кеткенін, өзімшіл болып кеткенін, «ақша оны бұзды» деп кінәлады. Айнұр оны тұманның ар жағынан тыңдағандай болды. Сосын кіреберіс есікті ашты.
— Анаңның үйіне бара аласың, Мұрат. Отбасының не екенін сол жерде жақсырақ түсіндіретін шығар.
— Шындап айтып тұрсың ба?
— Бұдан артық шындап көрген емеспін.
Есік жабылғаннан кейін пәтер іші тым тыныш болып кетті. Айнұр диванға отырып, қолдарының дірілдеп кеткенін сезді. Ол жылады. Ұзақ жылады. Бірақ қорқыныштан емес — жеңілдік сезімінен.
Келесі күндер оңай болған жоқ. Мұрат қоңырау шалды, хабарламалар жазды: бірде кешірім сұрады, бірде қорқытты. Анасы да қоңырау шалып, «отбасын бұздың» деп айыптады. Айгерім қысқа ғана хабарлама жіберді: «Мен сенен мұны күтпеп едім».
Айнұр жауап бермеді.
Жобасын уақытында тапсырды. Тапсырыс беруші риза болды. Сыйақы мерекеге дейін-ақ түсті. Жаңа жыл қарсаңында өзі үшін кішкентай шырша сатып алды, бір бөтелке шарап алды, тек өзіне ғана ас әзірледі. Үстелге бір ғана табақ қойды. Бос емес.
Қаңтар айында ажырасу туралы құжаттарды тапсырды.
Оңай болған жоқ. Бірақ ұзақ уақыттан бері алғаш рет Айнұр тыныш ұйықтай бастады. Және бір нәрсені анық білді: оның дастарханы енді ешқашан міндет үшін жайылмайды.
