Айдана құжаттарды үстелге жаңа ғана жайып үлгерген еді, сол сәтте-ақ Гүлмира алға еңкейіп, қағаздардың бірін қолына алып, көзілдірігін түзеді.
— Үш пәтер… және бір сауда нысаны, — деді ол әр сөзін созып, анық оқып. — Қызық екен.
Ерлан да жақындап келіп, диванның арқалығына сүйенді.
— Бір минут… дүкен шынымен де орталықта ма? Ескі ауданында? — деп сұрады ол, көзінен біртүрлі жылт етіп.
— Иә, дәл сол жерде, — деді Айдана сабырмен. — Ол әжемдікі болатын, көп жылдан бері.
Гүлмира құжатты орнына қойып, жымиғандай болды, бірақ ол күлкі көздеріне жетпеді.
— Бұл көп нәрсені өзгертеді, — деді ол саусақтарын айқастырып. — Өте көп нәрсені.
Айдана алғаш рет бөлмедегі салқын тартқан ауа мен ішкі кернеуді анық сезінді.
— Нені меңзеп отырсыз? — деп сұрады ол.
— Енді… — деп бастады Гүлмира ойланғансып. — Сендер бір отбасысыңдар ғой. Сенікінің бәрі Ерландікі де. Әрине, керісінше де солай. Сондықтан осы мүліктерді қалай… тиімді пайдалануға болатынын ойластыру керек.
Ерлан бірден басын изеді.
— Дұрыс. Мысалы, дүкенді сатуға болады. Қазір орталықтағы баға өте жоғары. Жақсы ақша түсер еді.
— Сату? — Айдана таңғалып көзін бір сәт жыпылықтатты. — Әжем ол дүкенге жан-тәнімен берілген еді. Ол оның өмір бойғы еңбегі болатын.
— Қарағым, — деді Гүлмира жұмсақ үнмен араласып, — сезім — бір басқа, өмірдің шындығы — бір басқа. Дұрыс салынған ақша тұрақтылық әкеледі. Қауіпсіздік.
— Ал «дұрыс салынған» дегеніңіз не? — деп сұрады Айдана, даусы суып бара жатып.
Ерлан оның жанына отырды.
— Анам екеуміз ойлап жүр едік… мүмкін, үлкенірек үйге көшетін уақыт келген шығар. Немесе бір мүлікті менің атыма рәсімдеу. Теңдік үшін ғой.
Айдана оның қолының астынан өз қолын баяу шығарып алды.
— Сенің атыңа ма?
— Тек ой ретінде ғана, — деп асыға қосты Ерлан. — Сенің атыңда онсыз да көп нәрсе бар. Отбасында мұндай теңсіздік дұрыс емес қой.
Гүлмира мақұлдағандай басын изеді.
— Дәл солай. Тағы бір мәселе бар. Қазір тұрып жатқан пәтерлерің шағын. Мен басқа пәтерлердің біріне көшсем деймін, сендерге жақын. Жасым келген соң, баламның қасында болған дұрыс.
Айдананың іші шым ете қалды.
— Біз бұл туралы сөйлескен жоқпыз, — деді ол ақырын. — Сату туралы да, көшу туралы да.
— Өйткені сен бос болмадың, — деді Гүлмира. — Ал қазір бәріміз осындамыз, ересек адамдарша сөйлесіп отырмыз.
Айдана орнынан тұрды.
— Бұл мұраны маған әжем қалдырды. «Отбасыға» емес, «бізге» емес, маған. Және оны басқалар шешім қабылдасын деп қалдырған жоқ.
Ерлан ашулана күрсінді.
— Неге бәрін драмаға айналдырасың? Біз ерлі-зайыптымыз ғой. Маған сенуің керек.
— Сендім, — деді Айдана. — Осыдан бірнеше минут бұрын ғана.
Гүлмира қабағын түйді.
— Мені жақсылап тыңда, Айдана. Егер «менікі» мен «біздікі» деп шекара қоя бастасаң, алысқа бармайсың. Неке — құрбандықты талап етеді.
Айдана ащы жымиып қойды.
— Қызығы, сол құрбандықты үнемі бір адам жасауы керек сияқты.
Ол құжаттарды жинап, кеудесіне қысты.
— Мені Сәлима әже жалғыз өзі өсірді. Ол менен ешқашан ештеңе талап еткен емес. Қалай өмір сүру керегін, нені сату немесе кімге беру керегін айтқан жоқ. Менің қолымнан келетін ең аз нәрсе — оның өсиетін құрметтеу.
— Енді не істемексің? — деп сұрады Ерлан даусы қатқылданып.
— Алдымен заңгермен сөйлесемін. Содан кейін шешімді өзім қабылдаймын. Тағы бір нәрсе… бізде не болып жатқанын анық түсінгенше, әжемнің пәтерлерінің бірінде тұрамын.
Бөлме іші ауыр тыныштыққа толды.
— Кетіп барасың ба? — деп сұрады Ерлан аң-таң болып.
— Жоқ, — деді Айдана сабырмен. — Өзіме қайтып бара жатырмын.
Гүлмира шыдай алмай дауыстап жіберді:
— Сенімсіз! Саған ұсынылып отырғанның бәрінен кейін!
Айдана есікке қарай беттеді.
— Маған ештеңе ұсынылған жоқ. Сендер тек алғыларың келді.
Есікті жапқанда, әжесі қайтыс болғалы бері алғаш рет Айдана тек ауырсынуды емес, күтпеген тыныштықты да сезінді. Алда жолдың жеңіл болмайтынын білді, бірақ ол жол — өз жолы еді. Дәл Сәлима әже қалағандай.
