— Сенің орның — асүйде! — деп айқайлады Марат, әйелінің сөзін таң қалған қонақтардың көзінше дөрекі түрде бөліп.
— Ал сенің орның — анаңның қасында, — деді Әмина сабырмен, дауысын көтермей.
Жазғы гүлдермен безендірілген террасадағы дастархан үнсіз қалды. Әңгіме сап тыйылды. Әмина табағынан көзін жай ғана көтеріп, күйеуіне тік қарады. Оның жанарында көз жасы да, ашу да жоқ еді — тек ұзақ жылдар бойы пісіп-жетілген шешімнің айқындығы бар болатын.
Ол қолындағы сулықты тимеген тәттінің жанына мұқият қойды.
Мараттың анасы Сағила ернін жұқа сызыққа айналдырып тістене қалды. Қарындасы Аружан көзін төмен салды, ал оның күйеуі ыңғайсызданып жөтелді. Әминаның құрбысы Ләйла алаңдап қарады, бірақ үндемеді. Жағымды отбасылық кеш болуға тиіс шілде кеші бәрінің соңы боларын сол сәтте ешкім анық түсіне қойған жоқ.
Бәрі Марат жаңа бизнес-жобасы туралы құлшына әңгімелеп отырған сәттен басталған еді. Ол қала сыртындағы тұрғын үй кешеніне инвестиция салмақшы болатын. Әмина серіктесіне қатысты күмәнін білдіріп қалды.
— Маған Нұрбол сенімсіз сияқты, — деді ол жай ғана. — Өткен жылы Асқарды жеткізіліммен қалай тақырға отырғызғанын ұмыттың ба?
Сол кезде өмірлерін төңкеріп жіберген сөз айтылды.
Әмина орнынан тұрып, үйге қарай беттеді. Артынан:
— Қайда барасың? Мен рұқсат берген жоқпын! — деген дауыс жетті.
Ол артына қарамады.
Жатын бөлмеге кіріп, есікті жауып, төсектің шетіне отырды. Көп жылдан бері ішінде пісіп жүрген шешім енді нақты, айқын жоспарға айналған еді.
Келесі таңертең Марат жалғыз оянды. Әмина қонақ бөлмеде түнеп шыққан. Асүйде оны бір кесе кофе мен бутерброд қана күтіп тұрды. Ал Әмина үстелдің ар жағында құжаттарын алдына жайып отыр екен.
— Бұл не? — деп сұрады ол күдіктене.
— Ажырасу туралы арыз. Бүгін тапсырамын, — деді Әмина сабырмен. — Заңгермен бір ай бұрын кеңескенмін.
— Бір ауыз сөз үшін бе? Есіңнен адастың ба? — деп күлді ол жүйкесі жұқарып. — Бұл жай әзіл еді ғой!
— Жоқ, Марат. Он жыл бойы айтылған сондай «әзілдер», көзқарастар мен әрекеттер үшін. Кеше сен мұны бәрінің, оның ішінде ұлымыз Айдостың көзінше айттың.
Марат орындыққа отыра кетті. Айдостың бәрін естіп, планшетін алып қашып кеткені енді ғана санасына жеткендей болды.
— Әмина, сөйлесейікші… — дауысы жұмсара түсті. — Артық кеттім.
— Кеш, — деді ол қағаздарын жинап. — Мен пәтер таптым. Сенбіде Айдос екеуміз көшіп кетеміз.
— Не? Қандай пәтер? Қай ақшамен? — деді ол ашу мен таңданысты жасыра алмай.
— Өз жалақымнан бес жыл бойы жинаған ақшамен. Сен оны «қалта шығыны» деп атайтынсың ғой.
Мараттың жүзі сұрланып кетті.
— Сен мені алдадың ба? Отбасылық бюджеттен ұрладың ба?
— Жоқ. Мен өзіме шығатын жол дайындадым. Және дұрыс істегенімді көріп тұрмын.
Ол шығып кетті. Марат суып қалған кофемен жалғыз қалды.
Үш күннен кейін Әминаға салық қызметінен қоңырау келді. Одан әжесінен қалған, кейін ортақ меншікке өткен саяжайдың сатылуынан түскен табыс туралы сұрады.
Саяжай бір ай бұрын сатылып кеткен екен.
Құжаттағы Әминаның қолы жалған еді. Кім жасағанын да білді — Мараттың досы тіркеу органында істейтін.
Кешке ол құжаттарды Мараттың алдына қойды.
— Түсіндір.
Ол қарсыласуға тырыспады.
— Ақшаны бизнеске салдым. Пайда түскенде саған тосынсый жасағым келген.
— Бір жарым миллион? Менің келісімімсіз бе?
— Мен — отбасының басымын, қаржылық шешімді мен қабылдаймын, — деді ол қатқыл. — Егер ажырасу деген циркті бастамағанда, жарты жылда жаңа үй алар едік.
— Ақша қайда, Марат? — деді Әмина көзін тайдырмай. — Мен сенің серіктесің Ерланға хабарластым. Ол сенің ештеңе салмағаныңды айтты.
Марат қызарып кетті.
— Менің артымнан аңдып жүрсің бе?
— Жауап бер. Әжемнің үйінен түскен ақша қайда?
Ол терезеге бұрылды.
— Бұл енді сені қызықтырмайды. Ажырасқың келсе — ажырас. Бірақ баланы бермеймін.
Оқиға осылайша сотқа дейін жетті…
