Бұл сөздерді күйеуі Люсияға босанғанына небәрі бірнеше күн өткенде айқайлап айтты. Ол әйелін өз достарына қызмет етуге мәжбүрлеп, денсаулығының әлі өте әлсіз екенін мүлде елемеді. Алайда небәрі жиырма минуттан кейін ол жасағаны үшін өте ауыр жазасын алатынын ол сол сәтте білген жоқ…
Бұрын тыныш әрі жылы болған үй бір сәтте тұншықтыратын, у-шу мен айқайға толы жерге айналды. Сыра, текила мен темекі иісі грильде піскен ет пен ащы тұздықтардың иісімен араласып, еш сұраусыз Люсияның жатын бөлмесіне дейін еніп кетті.
Люсия босанғанына бір аптадан сәл ғана асқан еді. Денесі әлі әлсіз, әр қозғалысы ауыртпалықпен сезілетін. Ол төсекте отырып, жаңа туған сәбиін бауырына қысып ұстады. Қонақ бөлмеден шыққан ер адамдардың қарқылдап күлген дауысы басына балғамен ұрғандай әсер етті.
Ол мұның бәрі жақында бітеді деп өзін жұбатуға тырысты. Күйеуі Карлос, ең болмағанда, сәл де болса түсіністік танытар деп үміттенді.
Бірақ дәл сол сәтте есік тарс ашылды.
Карлос кіріп келді. Көздері қанталаған, демінен алкогольдің өткір иісі аңқиды. Ернінде қисық, қатыгез күлкі.
— Бітті, — деді ол тілін әрең бұрап. — Неге әлі жатсың?
Төменге түсіп, бәрін жина. Олар бәрін быт-шыт қылып кетіпті.
Люсия баласын абайлап бесікке жатқызып, зорға орнынан тұрды. Кесарь тілігінен қалған жара ішін тіліп өткендей болды. Ол ауырсынғанын білдіртпеу үшін ернін тістеп, үнсіз қалды.
— Карлос… сен достарың кетеді дегенсің, — деп сыбырлады ол. — Мен енді ғана босандым…
Карлос мазақтап күлді де, балаға немқұрайды көз тастады.
— Онымен не бопты? Бұл — менің үйім. Кімді қаласам, соны шақырам.
Достарым осы жерде тамақ ішсе, әйелім жинайды.
Әлде босанғаның үшін өзіңді ханшайым сезіндің бе?
Люсияның жүрегі шым ете қалды.
— Өтінемін… мен әлі өте әлсізбін…
— Соны қой! — деп айқайлады ол. — Төменге түсіп, үш үстелді түгел жу.
Өзің де сол жерде тамақтан.
Жоғарыға қалдық тамақ әкелме.
Көз жасы еркінен тыс ағып жатты. Карлос есікті тарс жауып, шығып кетті.
Бала үшін, тек баласы үшін Люсия терең дем алып, төменге түсті.
Асүй сұмдық күйде еді: лас табақтар, сыра бокалдары, ет қалдықтары, еденде май. Үш үстелдің бәрі быт-шыт.
Әрбір қозғалыс жанын қинады.
Ол үнсіз жуды. Дауыстап жылауға да шамасы келмеді.
Сол сәтте алдыңғы есік ашылды.
— Люсия?.. — деген таңғалған дауыс естілді.
Бұл — дәрігерден жаңа ғана келген енесі, Доña Роса еді.
Көрген сәтте сөмкесін жерге түсіріп алды.
— Қызым, сен не істеп жүрсің?! — деді ол үрейленіп.
Люсия басын көтерді. Беті бозарып кеткен, көзі шаршаған.
— Карлос жина деді…
Доña Роса жан-жағына көз жүгіртіп, бірден бәрін түсінді. Жүзіндегі мейірім бір сәтте қаталдыққа ауысты.
— Ана оңбаған қайда?!
Карлос достарымен — Хавьер мен Мигельмен бірге теледидар алдында күліп отыр екен.
— О, мама, келдіңіз бе! — деді ол еш ұялмастан. — Люсия тым баяу ғой, солай емес пе?
Доña Роса оған суық көзбен қарады.
— Сен босанған әйелді осылай жұмыс істетіп қойдың ба?!
— Бұл оның міндеті, — деді Карлос иығын қиқаң еткізіп. — Тіпті тезірек қалпына келеді дейді ғой.
Хавьер күлді:
— Иә, Роса ханым, жұмыс істетпесек, жалқау болып кетеді.
Мигель қосты:
— Әйтпесе күйеуі де жалығады.
Люсия жұдырығын қысты.
Доña Роса бір қадам алға шықты.
— Жақсы, — деді ол жай ғана. — Онда енді сендер тазалайсыңдар.
Үшеуі ду күлді.
— Біз бе? — деді Карлос. — Біз еркекпіз ғой!
Доña Роса жауап қатпады.
Ол барып есікті кілттеп жапты. Терезелерді, қақпаларды да бекітті.
— Мама, не істеп жатырсың?! — деп айқайлады Карлос.
Ол кілтті қолына ұстап, сабырмен бұрылды.
— Сендерді тәрбиелеп жатырмын.
— Ешкім үйден шықпайды, — деді ол. — Бәрі тап-таза болғанша.
Сағаттар өтті.
Ақыры үшеуі терлеп, шаршап, қорланып бітірді.
Доña Роса бәрін тексеріп, есікті ашты.
— Карлос, — деді ол. — Бүгін сен қонақ бөлмеде ұйықтайсың.
Сен әйеліңе лайық емессің.
Келесі күні үй тыныш әрі таза еді.
Люсия баласын қолына алып, төмен түсті.
Доña Роса таңғы ас дайындап жатыр екен.
— Қайырлы таң, қызым, — деді ол күлімдеп.
Карлос көзін төмен салып отырды.
— Егер әйеліңе тағы бір рет осылай қарасаң, — деді анасы, — сенің отбасың болмайды.
Карлос ауыр жұтынды.
— Кешір, Люсия… Мен ақымақ болдым.
Люсия сабырмен жауап берді:
— Мен саған бір мүмкіндік беремін.
Бірақ құрмет болмаса — неке де жоқ.
Доña Роса жымиды.
Үй қайтадан шын мәнінде үйге айналды.
