— Анашым… өтінемін… мен қазір босанайын деп жатырмын…
Мен диванның шетіне жабысып, дірілдеп тұрдым. Терім су болып кетті, беліме сұмдық ауырсыну қадалып жатқандай. Толғақтарым бес минутқа да жетпей қайталанып жатты. Дем алу қиындап, ойым бытырап бара жатты.
Анам — Линда — орнынан да тұрған жоқ. Ол қолындағы сағатына бір қарап, қабағын түйді. Мен оның көзінде ашу емес, тітіркенуді көрдім. Сәл кешігіп қалғандай.
— Кешір, — деді ол салқын үнмен. — Бүгін сенің қарындасыңның туған күні. Қазір қонақтар келеді. Uber шақыр.
Бөлменің екінші шетінде тұрған інім емес — сіңлім Эмили айна алдында макияжын түзеп тұрды. Ол күліп жіберді.
— Мен бұл кешті апталап жоспарладым, — деді ол. — Бүгін мен басты жұлдызбын. Драмаңмен бәрін бұзба.
Драма…
Мен тоғыз айлық жүкті едім. Күйеуім Дэниел шетелде іссапарда, келе алмайтынын алдын ала айтқан. Дәрігерлер баланың ерте әрі тез дүниеге келуі мүмкін екенін ескерткен. Сол себепті таңертең анамнан қасымда қалуын өтінгенмін. Ол уәде берген.
Ал қазір қолына сөмкесін алып жатты.
— Анашым, өтінемін… — дедім көз жасымды тыя алмай. — Мен тұра алмай тұрмын. Бірдеңе дұрыс емес…
Ол ауыр күрсінді.
— Сен әрқашан бәрін асыра айтасың. Әйелдер күнде босанады. Машина шақыр.
Анам мен Эмили бірге күліп, қонақтар мен әшекейлер жайлы әңгімелесіп, есікті тарс жауып шығып кетті. Артынан қалған үнсіздік мені қорқытып жіберді.
Телефоныма жетуге тырысқанымда, тағы бір қатты толғақ басталды. Аяғым сырғып, диваннан құлап түстім. Көз алдым қарауытып бара жатты. Сол сәтте ойыма бір ғана нәрсе келді: Бұл осылай аяқталмауы керек…
Көзімді ашқанда төбемде жарқыраған шамдарды көрдім. Айналамда аппараттардың дыбысы. Медбике мені дауыстап шақырып жатты.
— Сіз ауруханасыз, — деді ол. — Үйіңізде есіңізден танып қалғансыз. Көршіңіз айқайыңызды естіп, жедел жәрдем шақырған.
Жүрегім дүрсілдеп кетті.
— Балам ше?..
Медбике сәл кідірді.
— Ол тірі, — деді ақырын. — Бірақ асқынулар болды…
Бірнеше күннен кейін анам мен Эмили ауруханаға келді. Қолдарында шарлар мен гүлдер, жүздерінде жасанды күлкі.
Бірақ олар реанимация бөліміндегі әйнектен қараған сәтте…
Олар қорқыныштан айқайлап жіберді.
Эмилидің қолындағы шарлар жерге түсті. Анамның беті аппақ болып кетті. Олар инкубаторда жатқан кішкентай ұлым — Ноаны көрді. Оның кішкентай денесін түтіктер қоршап тұрды. Өкпесі аппарат арқылы дем алып жатты.
— Не… не болды?.. — деп сыбырлады анам.
Мен бірден жауап берген жоқпын. Денем ауырсынудан, жаным шаршаудан бос еді. Ақыры сабырмен сөйлеп бастадым.
— Мен жалғыз босандым. Үйде есімнен тандым. Дәрігерлер егер жедел жәрдем он минутқа кешіккенде, Ноа тірі болмас еді деді.
Эмили жылай бастады.
— Сен тағы да асырып айтып тұрсың… Ол жақсы ғой, иә? Балалар мықты келеді ғой…
Сол сәтте дәрігер кірді.
— Жоқ, — деді ол қатқыл үнмен. — Бала оттегінің жетіспеуінен ми зақымын алды. Алдағы салдарын әзірге білмейміз.
Бөлме тып-тыныш болып қалды.
Анам қолымды ұстап, жылап жіберді.
— Мен мұның соншалықты маңызды екенін білмедім… — деді ол. — Мен ойладым…
— Сіз менің ауырғаным қолайсыз деп ойладыңыз, — дедім жай ғана. — Эмилидің кеші менің өмірімнен маңызды болды.
Апталар бойы Ноа жансақтау бөлімінде жатты. Мен аппараттардың тілін үйрендім, қорқынышпен өмір сүруді, балам үшін күресуді үйрендім. Дэниел келгенде бәрін біліп, күйзеліп кетті.
Анам күнде келуге тырысты. Үнемі кешірім сұрады. Ал Эмили екі-ақ рет келді. Ауруханалар оған «жайсыз» екен.
Бір күні анам:
— Үйден шыққанда бізге келіп тұрсаңшы… көмектесемін, — деді.
Мен оған ұзақ қарадым.
— Жоқ. Мен сізге сенбеймін.
Бұл шындық оны ауыртты. Бірақ сенім кешіріммен емес, әрекетпен қайтарылады. Кей сәттерді қайтару мүмкін емес.
Бүгінде Ноа үш жаста. Ол әлі де ем қабылдайды, бірақ күледі, жүгіреді, қолымды қатты ұстайды.
Мен сол күні диванда отырып, көмек сұрағанымды жиі еске аламын.
Бұл оқиға маған бір нәрсені үйретті:
Отбасы әрдайым қауіпсіздік емес. Ал ана болу — балаңды сені ренжіткен адамдардан да қорғау.
Енді сұрақ сізге, оқырман:
Сіз кешірер ме едіңіз?
Отбасы мен өзін-өзі құрметтеу арасындағы шекараны қай жерден сызар едіңіз?
Бұл тек менің тарихым емес. Бұл — үнсіз қалған көптеген адамдардың айнасы.
