Күн сайын, дәл сағат үште, аурухананың 412-бөлмесіне бір ірі денелі, сақалы ағарған, былғары жилет киген ер адам кіретін. Ол комада жатқан он жеті жастағы қызым Эмманың жанына отырып, оның қолын бір сағат бойы ұстайтын да, үндеместен кетіп қалатын.
Медбикелер оны жақсы танитын. Томас деп атайтын. Келгенде жымиып, оған кофе әкелетін. Туған туысындай сөйлесетін.
Ал мен үшін ол мүлде бейтаныс еді.
Эмма алты ай бұрын жол апатынан кейін комаға түсті. Мас жүргізуші қызыл шамға тоқтамай, оның көлігін қапталынан қатты соқты. Қызым кітап дүкеніндегі жұмыстан үйге қайтып келе жатқан. Үйге жетуге бес-ақ минут қалған еді.
Дәрігерлер үміттің аз екенін айтты. Ми жарақаты ауыр деді. Ең жаманына дайын болуымды сұрады.
Мен ауруханада өмір сүріп жүрдім: орындықта ұйықтап, Эммаға дауыстап кітап оқып, ол естіп жатқандай сөйлеп, ғажайып күтіп.
Ал әлгі байкер күнде келіп жүрді.
Сәуірдің бір сейсенбісінде мен шыдай алмадым. Ол әдеттегідей сары түймедақ гүлдерін әкеліп тұрды — Эмманың сүйікті гүлі. Мен жолын бөгедім.
— Сіз кімсіз? Қызымды қайдан білесіз? Неге күнде келесіз? — дедім.
Ол гүлдерді үстелге қойды. Көздері шаршаңқы, мұңлы еді.
— Менің атым Томас Ривз. Қызыңыздың осы төсекте жатуына себепкер — менмін.
Жүрегім суып кетті.
— Мен апат жасаған жоқпын, — деді ол асыға. — Мас жүргізуші түрмеде. Бірақ сол түні Эмманы көліктен шығарып алған — менмін. Жедел жәрдем келгенше оның қолын ұстап отырған — менмін. Ол жалғыз өлмейтініне уәде берген де — мен.
Мен отыра кеттім.
Томас сол түні апаттың дәл көз алдында болғанын айтты. Жүргізуші қашып кеткен. Эмманың көлігі мыжылған. Ол терезені сындырып, қолын жаралап, қыздың қолын ұстапты.
— Ол қатты қорқып тұрды. “Өтінемін, мені тастамаңыз. Жалғыз өлгім келмейді” деді. Мен уәде бердім. Сол уәдемді орындап жүрмін, — деді ол.
Мен жылап отырдым. Полиция хаттамасында “кездейсоқ куәгер” деп қана жазылған екен.
— Неге маған айтпадыңыз? — дедім сыбырлап.
— Өйткені мен оған уәде бердім. Мен уәдемді бұзбаймын, — деді Томас.
Сол кезде ол өз қызын жоғалтқанын айтты. Жиырма үш жыл бұрын, автокөлік апатынан. Ол ауруханаға кеш жеткен. Қолын ұстап, қоштасып үлгермепті.
— Эмманы көргенде, өз қызымды көрдім. Мен жіберіп алған мүмкіндікті қайтадан берді өмір, — деді ол.
Сол күннен бастап біз бірге күттік.
Томас жиі келетін болды. Оның әйелі Мари де келді. Сорпа әкеліп, мені күштеп тамақтандыратын. Мотоцикл клубының басқа мүшелері де қолдау көрсетті.
— Ол енді біздің қарындасымыз, — деді олар. — Біз отбасын тастамаймыз.
Бір түнде мен Эмманың қолын ұстап отырдым.
— Қызым, сені күнде келіп көріп жүрген адам бар. Ол сені құтқарды. Саған жалғыз қалмайтыныңа уәде берді, — дедім.
Сол сәтте саусақтары қимылдады.
— Эмма?! — деп айқайладым.
Ол оянды.
Таңғы төртте Томас келді. Эмма оның жүзін көріп:
— Сіз… апатта… мені ұстап тұрдыңыз… — деді.
— Иә. Сен аман қалдың, — деді Томас жылап.
— Уәдеңізді орындадыңыз. Рахмет, — деді Эмма.
Қалпына келу ұзақ болды. Бірақ Томас әрқашан жанында еді.
Ауруханадан шыққан күні, қырық жеті байкер екі қатарға тұрып, Эмманы құрметпен шығарып салды. Томас оған былғары күртеше жапты.
— Бұл Эмилидікі. Енді сенікі, — деді.
Қазір Эмма он тоғызда. Мұғалім болуға оқып жүр. Томас — оның атасы. Ал біз — бір отбасымыз.
Кейбір періштелер былғары жилет киіп, мотоцикл мінеді.
Томас — соның дәлелі.
