Адриан екеуміз үйленбей тұрып екі жыл бойы бір-бірімізді сүйдік. Ол кезде ол өте жұмсақ мінезді, шынайы, қамқор адам болатын. Мен өзімді әлемдегі ең бақытты әйел сезіндім. Үйлену тойымыз екі жақтың да батасымен өтті.
Тойға анам бізге ерекше сыйлық жасады — үш қабатты үй. Ол бұл үйді өмір бойы жинаған ақшасына салдырды да, менің атымның үстіне рәсімдеді. Бұл — оның маған деген сенімі мен махаббатының белгісі еді.
Келін болып түскен соң, мен отбасымды сақтауға барымды салдым. Банкте жұмыс істедім: таңертең ерте кетіп, кеш қайтатынмын. Тамақты әрдайым дайындап үлгермейтінмін. Қайын енем — Лилибет — осыны үнемі бетіме басатын. Бірақ мен ешқашан қарсы шықпадым. Іштей шыдап, өзімді бейімдеуге тырыстым.
Бір күні өмірім тас-талқан болды.
Адриан кешке үйге келіп, өңі сұрланып:
— Бізге шындап сөйлесу керек, — деді.
Сол сәтте жүрегім су ете қалды.
— Кешір… менің өміріме басқа әйел кірді. Ол… жүкті.
Алғашында естімей қалғандай болдым. Жүрегімді біреу қысып тұрғандай сезім болды. Бірақ ең ауыры — оның мұны сабырмен, жай ғана бір келісімшарт жайлы айтып тұрғандай айтуы еді.
Арадан бір апта өткен соң, қайын жұртымның бәрі менің үйіме жиналды. Алты адам: күйеуім, қайын ата-енем, қайын сіңлім, қайын інім және… жүкті көңілдесі.
Олар қонақ бөлмеде жайғасып, маған кінәсіз көзбен қарады.
Алғаш болып қайын енем сөйледі:
— Мария, болған іс болды. Әйелдер бір-біріне қиындық жасамауы керек. Ол жүкті. Оның құқығы бар. Ал сен… тыныштық үшін жол беруің керек.
Ол бір рет те менің қандай күйде екенімді сұрамады. Оның ойында тек «әулеттің мұрагері» ғана болды.
Қайын сіңлім қостады:
— Оның үстіне сенің әлі балаң жоқ. Ал ол бар. Бейбіт түрде ажырасып, кейін бір-біріңнің бетіңе қарай алатындай болыңдар.
Мен үндемедім. Көңілдес қызға қарадым. Жас, әдемі, ішін сипап отыр. Көзінде ұяттың ізі де жоқ.
— Мен ешкімді ренжіткім келмейді, — деді ол. — Біз бір-бірімізді жақсы көреміз. Мен тек заңды әйелі болғым келеді… және баланың анасы.
Сол сәтте мен жымидым. Қайғыдан емес. Байыппен, сабырмен.
Орнымнан тұрып, су құйып, стақанды үстелге қойдым.
— Егер бәріңіз айтып болсаңыздар… мен де бір ауыз сөз айтайын, — дедім.
Бөлме тып-тыныш қалды.
— Менің тағдырымды шешу үшін жиналсаңыздар, кейбір нәрсені нақтылап алу әділ болар, — дедім.
— Біріншіден, — дедім сабырмен, — мына үй. Сіздер отырған үй. Ол менікі. Анам салдырған. Менің атыма жазылған. Адрианның да емес, сіздердікі де емес.
— Біз отбасы емеспіз бе? — деді Лилибет ашуланып.
— Иә, — дедім. — Бірақ сіздер мені сол отбасыдан әлдеқашан шығарып қойғандайсыздар.
Үнсіздік.
— Екіншіден, — деп жалғастырдым, — егер мені “тыныш кетуге” мәжбүрлесеңіздер, заңды салдарын да қабылдауыңыз керек.
— Қандай салдар? — деді қайын атам.
— Опасыздық. Некелі адаммен әдейі байланыс. Бұл — заң бұзушылық, — дедім.
Көңілдестің өңі қашты.
— Үшіншіден, — дедім көзімді Адрианнан алмай, — сіздер мені кетуге үгіттемес бұрын, бір фактіні тексеру керек еді.
— Қандай факт? — деді ол.
— Кеше мен де тексеруден өттім. Және… мен де жүкті екенімді білдім.
Бөлме астан-кестен болды.
— Не?!
— Бұл мүмкін емес!
— Неге айтпадың?!
Лилибет бірден өзгерді:
— Мария, қызым… онда сен кетпейсің. Бұл да біздің қанымыз.
Көңілдеске қарап:
— Ол күте тұрсын!
Мен олардың дауласып жатқанын тыңдап тұрдым. Себебі менде соңғы сөз бар еді.
— Бірақ, — дедім үстелді жай ғана түртіп, — бұл ең үлкен жаңалық емес.
Барлығы маған қарады.
— Бұл бала… Адрианнан болмауы да мүмкін.
Бөлме мұздап кеткендей болды.
— Не дегенің? — деді ол сыбырлап.
— Менің айтқым келгені, — дедім байыппен, — сатқындықтың салдары болады. Ал әкелік мәселесі ажырасудан кейін ғана анықталады.
— Ажырасу?! — деді қайын енем.
— Иә, — дедім. — Себебі сіздер мені бір сәтте жоққа шығардыңыздар.
Адриан жақындады:
— Мария, өтінемін… бәрін түзетуге болады…
Мен бір қадам артқа шегіндім.
— Жоқ. Сен таңдауыңды әлдеқашан жасадың.
Мен жымиып, есікке беттедім.
Ал олардың кешірімі… тым кеш еді.
