**Адамдар періштелер арамызда жүреді дейді…
Бірақ олар араласуға шешім қабылдағанда не болатынын ешкім елестете алмайды**
Адамдар періштелер арамызда жүреді дейді. Көбіне олар көзге көрінбейді, тек ауадан сезілетін әлсіз қанат сыбырымен немесе жүрекке кенет қонған тыныштықпен ғана байқалады.
Алайда кейде періштелер адам бейнесін қабылдап, жер бетіне түседі. Олар адамдардың қалай өмір сүретінін, қалай жақсы көретінін, қалай бөлісетінін, әлсізге қалай қарайтынын көру үшін келеді.
Осындай бір сапарда екі періште – бірі жас әрі алғыр, екіншісі ғасырлар бойы даналық жинаған қарт періште – жер шарын аралап шықты. Күндіз олар жасыл таулардан асып, шаңды жолдармен жүріп, күнге қыздырылған ауылдарды көрді. Ал түн түскенде, тіпті көктегі жаратылыстардың өзі адам бейнесінде шаршауды сезінді. Оларға түнеп шығатын орын керек болды.
Бай адамның зәулім сарайындағы түн
Алғашқы кеште олар шексіз бай адамға тиесілі зәулім сарайға келді. Үй қорған секілді: биік қабырғалар, темір қақпа, ай сәулесін шағылыстырып тұрған жарқыраған терезелер.
Қарт періште сеніммен есікті қақты. Мұндай жарық пен молшылықта мейірім де болар деп ойлады.
Біраз уақыттан соң сәнді киінген, бірақ жүзінен суықтық байқалатын адам шықты.
— Не керек? — деді ол менсінбей.
— Біз жолаушымыз, — деді қарт періште кішіпейіл үнмен. — Бір түнге паналатсаңыз болғаны.
Бай адам оларды жоғарыдан төмен шолып шықты. Үйінде бос бөлме, жұмсақ төсектер, жібек көрпелер жеткілікті болса да, ол ештеңесін бөліскісі келмеді.
— Қонақ бөлме бос емес, — деп өтірік айтты. — Жертөле бар, қаласаңдар соны пайдаланыңдар.
Есікті тарс жапты.
Қорыққан қызметші оларды қараңғы, ызғарлы жертөлеге түсірді. Едені тас, суық, шам да дұрыс жанбайды.
Жас періште ашуға булықты:
— Оның соншама байлығы бар, ал бізге бұлай қарады! — деп сыбырлады.
Қарт періште үндемеді. Ол қабырғадағы бір тесікті байқап, соған жақындады да, жай ғана қолын тигізіп, оны бітеп қойды.
— Неге жөндедіңіз? — деді жас періште таңырқап. — Ол бізге жамандық жасады ғой!
Қарт періште жай ғана жымиды:
— Заттар әрдайым көрінгендей болмайды.
Сол түні олар суық еденде үнсіз демалды.
Екінші түн: жүрегі бай кедей үй
Келесі күні таң атып, құстардың үнімен олар жолын жалғастырды. Кешке қарай балшықтан салынған шағын үйге келді. Шатыры ескі, мұржасынан түтін шығып тұр.
Есікті қаққан сәтте-ақ шаруаның әйелі жылы жүзбен ашты.
— Кіріңіздер, — деді ол. — Бізде көп нәрсе жоқ, бірақ барымыз ортақ.
Олар қарапайым нан, сүт және ыстық ас ұсынды. Байлық жоқ еді, бірақ мейірім бар болатын.
Ұйықтарда ерлі-зайыптылар:
— Біздің төсекте жатыңыздар, — деп қолқа салды. — Біз ошақ жанында жатамыз.
Жас періштенің көзіне жас келді.
Таңғы трагедия
Таңертең аулада жылап тұрған шаруаларды көрді. Жалғыз сиыры — тіршілігінің тірегі — өліп жатыр.
Жас періште шошынды:
— Неге бұлай болды? Олар соншалықты мейірімді еді ғой!
Қарт періште сабырмен жауап берді:
— Бай адамның үйінде қабырға артында жасырылған алтын бар еді. Егер ол оны тапса, одан бетер қатыгез болар еді. Сондықтан мен тесікті жаптым.
— Ал сиыр ше?
— Кеше Тәңірдің ажал періштесі әйелді алып кетуге келген. Мен жалындым. Ол сиырды алуға келісті.
Жас періште үнсіз қалды.
— Демек, қайғы әрдайым жаза емес пе?
— Кейде ол қорғау. Кейде айырбас. Кейде жасырын игілік.
Ұмытылған шындық
Қоштасар сәтте шаруалар сиырынан айырылса да, жүректерінде тыныштық бар еді.
Қарт періште былай деді:
— Нағыз байлық — жинағаның емес, бергенің.
Бай адам алтынмен өмір сүрсе де, тыныштық таппайды. Ал кедей адам мейіріммен байып, жоғалтқанынан да артығын алады.
Екі періште қанаттарын жайды. Жарық аспанға көтерілді.
Ал жер беті сәл жарық бола түсті… неге екенін ешкім білмеді.
