Бейсенбі күні түстен кейін, сағат екі шамасында, мен директордың кеңсесінен қоңырау алдым. Дауыстың дірілін сол сәттен-ақ сездім.
— Харрисон ханым, мектепте оқыс жағдай болды. Бір топ мотоцикл мінген ер адамдар келіп, ұлыңызды алып кетті. Ол өз еркімен кетті. Полиция жолда.
Телефон қолданымнан түсіп кетті.
Менің он алты жастағы ұлым Итан. Байкерлер. Алып кетті.
Ана жүрегі елестете алатын ең қорқынышты ойлар бір сәтте басыма құйылды.
Мен мектепке сағатына тоқсан миль жылдамдықпен жеттім. Аула толы полиция көлігі. Директордың өңі бозарып кеткен. Ата-аналар жиналып, абыр-сабыр.
— Не болды?! — деп айқайладым. — Ұлым қайда?!
Директор мені қолымнан ұстап:
— Харрисон ханым, тынышталыңыз. Итан аман. Ол сол ер адамдармен бірге. Олар алыс емес, — деді.
— Олар кім? Неге ұлымды алып кетті?
Ол бір сәт кідірді.
— Алдымен сізге бір нәрсе көрсетуім керек. Бұл таңертең Итанның ағылшын тілі мұғалімі тапқан дәптер.
Үстелде ұлымның дәптері жатты. Өз қолтаңбасы. Қалтырап отырып аштым.
Алғашқы бетінде:
«Қалуға себеп: жоқ. Кетуге себеп: бәрі» деп жазылған.
Әр бет — ұлымның ішкі айқайы. Жалғыздығы. Ешкімге керек еместей сезінуі. Ертең, жұма күні, өзіне қол жұмсау жоспары. Қайда. Қалай. Қандай хат қалдыратынына дейін жазыпты.
Мен тұншығып қалдым. Ұлым. Менің балам. Ал мен ештеңе білмегенмін.
— Байкерлер мұны қайдан білді? — деп сыбырладым.
— Оны өзіміз де түсінбей тұрмыз, — деді директор. — Олар Итанды атымен сұрады. «Біз оны құтқаруға келдік» деді. Полиция шақырдым, бірақ Итан олармен өзі кетті. Тіпті біреуін танитындай болды.
Телефоным шыр етті. Бейтаныс нөмір.
— Харрисон ханым, мен Маркус Уэббпін. Ұлыңыз бізде. Өтінемін, тыңдаңыз. Ол аман. Біз Maple Street саябағындамыз. Полицияны емес, өзіңізді жіберуіңізді сұраймыз.
— Сіз кімсіз? Ұлымды қайдан білесіз?
— Мен оның досы Деректің әкесімін. Кеше түнде Дерек маған Итанның қоштасу хабарламаларын көрсетті. Ол өзін кінәламауын өтінген. Бала қатты қорқып, маған келді.
Аяғымнан күш кетті. Отырдым.
— Біз мұндайды көргенбіз, — деді Маркус. — Өз-өзіне қол жұмсаудан адамдарды жоғалттық. Біреу жоспар құрса, уақыт өте аз болады. Мектеп оны бізге бермеді. Сондықтан өзіміз әрекет еттік.
— Неге маған хабарласпадыңыздар? — дедім әлсіз үнмен.
— Үш рет қоңырау шалдық. Дауыстық пошта. Сіз жиналыстасыз деді көмекшіңіз. Итан сіз түсінбейді, мән бермейді деп ойлаған.
Сол сөз жанымды тілгілеп өтті.
Менің ұлым мен кеткеніме жеңілдейсің деп ойлапты…
Мен полициядан отыз минут күтуін өтіндім. Олар келіспесе де, мүмкіндік берді.
Саябаққа келгенде көргенім: қатар тізілген он екі мотоцикл. Үлкен еменнің астында былғары киген ер адамдар шеңбер құрып отыр. Ортасында — менің ұлым.
Мен жүгіріп бардым. Шеңбер ашылды. Итан орындықта жылап отыр. Бір еңгезердей байкер оны құшақтап отыр.
— Итан! — деп тізерлеп отырдым. — Анашым осында…
— Білмеуің керек еді, — деді ол жылап. — Ешкім білмеуі керек еді.
— Дерек сені жақсы көреді. Қорықты, — дедім.
— Мен ешкімді ренжіткім келмеді… тек өзімнің ауырғанымды тоқтатқым келді…
Маркус жай дауыспен:
— Ол бізге мектептегі мазақтауды, жалғыздықты, көрінбей жүргендей сезінетінін айтты, — деді.
Мен ұлыма қарадым. Шынымен қарадым. Арықтап кеткен. Көзі шүңірейген. Иығы бүгіліп қалған.
— Неге айтпадың, балам?
— Сен үнемі жұмыстасың, мама. Шаршағансың. Ақша уайымы. Мен тағы бір проблема болғым келмеді. Мен жоқ болсам, саған жеңіл болар деп ойладым…
Мен оны қатты құшақтадым.
— Сен проблема емессің. Сен — менің өмірімсің. Сенсіз мен өмір сүре алмаймын!
Біз жыладық. Саябақта. Заң бұзса да, баламды құтқарған он екі байкердің ортасында.
Кейін олардың әрқайсысы сөйледі. Бірі досынан айырылғанын айтты. Бірі өзі сондай ойда болғанын. Бірінің қолында тыртықтар.
— Мен де өзімді ешкімге керек емеспін деп ойладым, — деді біреуі. — Осы адамдар мені тірі қалдырды.
Полиция келді. Бірақ бәрін көріп, тыңдап:
— Бұл — қоғам мүшелерінің психологиялық араласуы, — деді. — Қылмыс жоқ.
Ал Итан:
— Мен олармен өз еркіммен кеттім. Себебі олар менің тірі не өлі екеніме шынымен алаңдады, — деді.
Алты ай өтті.
Итан терапияда. Мен де. Біз сөйлесуді қайта үйреніп жатырмыз.
Қиын күндер бар. Бірақ сол күндері Итан Маркусқа немесе Томмиге қоңырау шалады. Олар әрқашан жауап береді.
Өткен айда Итан алғаш рет мотоциклге мінді. Қайтып келгенде күліп тұрды.
— Мама, мен он сегізге толғанда үйренгім келеді, — деді.
Мен жыладым. Қорқыныштан емес. Қуаныштан.
Ұлым болашақ туралы ойлай бастады.
Қоғам бізге мұндай адамдардан қорқуды үйретеді.
Ал мен үшін олар — ұлымды тірі қалдырған періштелер.
Кейде періштелер былғары жилет киіп, мотоциклмен келеді.
Кейде қаһармандар ережені бұзады — өмірді сақтау үшін.
Итан тірі. Ол сауығып келеді. Ол қайта армандайды.
Осының бәрі — он екі байкердің арқасында.
