Бауыржан қозғалтқыштың үстіне асықпай еңкейіп, айналадағы у-шуға мүлде мән бермегендей сабырмен жұмысқа кірісті. Нұрлан тағы бірдеңе айтқысы келген, бірақ тоқтап қалды. Қарттың бойындағы байыптылық еріксіз үнсіз қалдырды. Ал Серік әлі де мысқыл аралас жымиып, қанаттың қасында тұрды — мұның бәрі қазір күлкілі әңгімеге айналады деп ойлады.
Бауыржан қалтасынан ескі шүберек шығарып, қолын сүртті де, сымдарды, шлангтарды, әрбір ұсақ-түйегін мұқият қарап шықты. Қозғалтқыш блогына алақанын қойып, бір сәтке көзін жұмды — өзгелер естімейтін бір дыбысты тыңдап тұрғандай.
— Соңғы рет отын сүзгісін кім ауыстырды? — деп сабырмен сұрады ол.
— Оның не қатысы бар? — деп күңк етті Серік. — Айттым ғой: мотор тұрып қалған, электроника күйген.
Бауыржан жауап қатпады. Қысқышты босатып, шлангты жайлап тартып қалды да, қасын көтерді.
— Тұрып қалған жоқ, — деді жай ғана. — Тұншығып тұр.
Күлкі лезде тыйылды. Жүргізушілердің бірі еріксіз жақындай түсті. Нұрлан жүрегінің дүрсілін анық сезді.
— «Тұншығып тұр» дегенің қалай? — деп сұрады ол.
— Отынның ішінде су бар. Датчиктерді шатастырып, бәрін өшіруге жетерлік, бірақ моторды құртуға жетпейді, — деп түсіндірді Бауыржан. — Электроника күймеген. Өзін қорғап қана тоқтаған.
Серік сілейіп қалды. Жақынырақ келіп, мұқият қарады да, сыбырлай боқтап жіберді.
— Болуы мүмкін емес… — деді ол. — Таңертең тексердім ғой.
— Сен аспаптардың көрсеткенін ғана тексердің, ал шын мәнінде не болып жатқанын емес, — деп сабырмен жауап берді Бауыржан.
Ол кішкентай клапанды сенімді қимылмен ашты. Шлангтан лайсаң сұйық ағып шықты. Ауаға әлсіз, бірақ анық иіс тарады. Су.
— Біреу ескі резервуардан құйған, — деп жалғастырды Бауыржан. — Айлар бойы қақпағы жоқ тұрғанынан.
Нұрлан аузын қолымен басты. Қай резервуар екенін ол жақсы білетін. Оны жөндеуді әлдеқашан кейінге қалдырып, ақша үнемдеп, «келесі айда» деп өз-өзін жұбататын.
— Үлгереміз бе? — деп сыбырлады ол.
Бауыржан сағатына қарады.
— Егер жұмыс істеуге мүмкіндік берсеңдер және үстімнен сөйлей бермесеңдер — үлгереміз.
Ешкім тіл қатпады. Серік кілтті өзінен-өзі ұсына салды. Бауыржан отын желісін босатып, шлангтарды үрлеп тазалады, түйіспелерді жылдам сүртті де, сүзгінің қақпағын саусақтарымен жеңіл қағып қойды.
— Енді байқап көр, — деді жүргізушіге.
Қозғалтқыш бір сәтке кідіріп, артынан іске қосылды. Дыбысы таза, бірқалыпты еді. Бәрі қозғала алмай қалды. Біреу жүйкелі түрде күліп жіберді де, бірден тынды.
Нұрланның тізесі босағандай болды. Құлап кетпес үшін рампаның шетіне сүйенді.
— Жүріп тұр… — деп сыбырлады ол.
Бауыржан капотты жауып, қолын тағы да шүберекпен сүртті.
— Бес минут бос жүрісте тұрсын. Сосын еш қиындықсыз жолға шығады.
Серік оған ғажайып көргендей қарап тұрды.
— Мұның бәрін қайдан білесіз? — деп сұрады ақыры.
Бауыржан сәл жымиып қойды.
— Отыз жыл механик болдым. Қозғалтқыштар адамдардан анық сөйлейтін заманда.
Нұрлан оған жақындап, қатты толқығанын жасыра алмады.
— Неге бұрын айтпадыңыз? Неге сыпырғы, жәшіктер, бәрі осы?
— Айттым, — деді Бауыржан иығын қиқаң еткізіп. — Бірақ тыңдайтын адам болмады.
Ауыр үнсіздік орнады. Жүргізушілердің бірі бас киімін шешті. Екіншісі көзін төмен салды.
Нұрлан бірнеше минут бұрын әзілдеп айтқан сөзін есіне алды.
«Жөндесең — көлік сенікі».
Ол жүк көлігіне, сосын Бауыржанға қарады.
— Уәде — уәде, — деді нық дауыспен. — Көлік сіздікі. Ал… қаласаңыз, бүгіннен бастап бас механиктің орны бос.
Бауыржан тағы бір рет қозғалтқышқа, сосын айналасындағы адамдарға көз тастады.
— Көлік маған керек емес, — деді жай ғана. — Ал шеберхана… иә. Әлі де біреуге үйретерім бар.
Серік тамағын кенеп, басын изеді.
— Алғашқысы мен болғым келеді, — деді ол.
Бауыржан жымиып күлді. Бұл жолы күлкі көздеріне дейін жетті.
Жүк көлігі уақытында жолға шықты. Рампа босады.
Ал ол базада енді ешкім сыпырғы ұстаған адамды келеке етпейтін болды.
