Айда мен Әли түн ортасында ата-әжесінің үйіне жеткенде, боран бір сәтке саябырлағандай болды. Үйдің терезелерінен жылы жарық төгіліп тұрды. Әли көліктен түсе сала атасына қарай жүгірді, ал Айда табалдырықтан аттаған сәтте ғана бойын ұстап тұрған күштің баяу тарқап бара жатқанын сезді. Бірақ көз жасына ерік бермеді. Әлі ерте еді.
Түнді олар тыныш қарсы алды. Теледидарда мерекелік бағдарламалар жүріп жатты, бірақ ешкім қараған жоқ. Әжесі шай құйып беріп, артық сұрақ қоймады. Атасы да бәрін үнсіз түсінгендей, Айданың иығына қолын ғана қойды. Әли диванда ұйықтап қалды — шаршаған, бірақ ішкі бір ауыр сезім оны да мазалап тұрғандай еді.
Таң атқанда Айда телефонын қосты. Онда ондаған қоңырау мен хабарлама бар екен. Барлығы Мараттан. Түнгі бірде, үште, таңғы алтыда… Ол қысқа ғана хабарламаларды оқымастан өшіріп тастады. Қазір ештеңе естігісі келмеді.
Бірнеше күн өтті. Айда қалаға оралмады. Әлиді балабақшаға апару үшін құжаттарын уақытша ауыстырды. Марат келіп, есік қағатынын білді, бірақ ол күн сайын емес, тек кейде ғана келді. Алғашында кешірім сұрап, боранды, достарын, ішімдікті кінәлады. Кейін ашулана бастады. Айданы «асыра сілтеді», «баланы алып қашты» деп айыптады. Бірақ Айда үнсіз қалды. Ол бәрін сол түнде естіген еді. Артық сөздің керегі жоқ болатын.
Бір күні ол қалаға қайтып баруға мәжбүр болды. Пәтерге кіргенде, үйдің іші бөтен болып көрінді. Дастархан, перде, тіпті қабырғадағы сағат та бұрынғыдай емес. Барлығы өткен өмірдің көлеңкесі секілді еді. Ол тек ең қажетті заттарды жинады. Әлидің ойыншықтарын, құжаттарды, өз киімдерін.
Марат кешке келді. Ол шаршаңқы көрінді, бірақ көзі бұрынғыдай емес — ішінде әлдебір үрей бар еді.
— Айда, сөйлесейік, — деді ол.
— Біз сөйлесіп қойдық, — деп жауап берді Айда тыныш қана. — Сол түні. Сен сөйлеп тұрғансың деп ойламадың, бірақ бәрін естідім.
Марат үнсіз қалды. Содан кейін ғана оның не жоғалтқанын түсінгендей болды. Бірақ кеш еді.
— Мен қателестім, — деді ол ақырын.
— Қателік — кешігіп келу емес, — деді Айда. — Қателік — отбасыңды «кедергі» деп атау.
Ол Әлиді қолынан ұстап, есікке қарай беттеді. Марат тоқтатпады. Тоқтатуға батылы жетпеді.
Айда үшін жаңа өмір оңай басталған жоқ. Жұмыс тапты, шаршады, кейде түнде жылап та алды. Бірақ таңертең Әлидің күлкісін көргенде, бәрі дұрыс шешім болғанын түсінетін.
Бала да өзгерді. Сабырлырақ, анасына жақын болды. Кейде әкесін сұрайтын, бірақ Айда ешқашан жаман сөз айтпады. Тек: «Әкең сені жақсы көреді, бірақ біз қазір бөлек тұрамыз» дейтін.
Уақыт өте келе ауырлық азайды. Айда өзін қайта тапты. Кішкентай нәрселерден қуаныш табуды үйренді: таңғы шай, терезеден түскен күн сәулесі, Әлидің алғашқы әріптерді жазуы.
Ал Марат үшін сол Жаңа жыл түні өмір бойы артынан еріп жүретін үнсіз естелік болып қалды. Кейде ол қар жауған түндерде сол күлкіні, сол сөздерді есіне алатын. Бірақ ешқашан бәрін кері қайтара алмады.
Айда болса, бір нәрсені анық білді: сол түні ол отбасын жоғалтқан жоқ. Сол түні ол өзін және ұлын сақтап қалды.
