Анам алға қарай бірнеше қадам жасады, жылтыр еденде оның өкшесінің дыбысы өткір естілді.
— Демек, ақша осы жерден шыққан екен ғой, — деді ол дауысын көтеріп. — Жеті жыл жоғалып кеттің, бізге теріс бұрылдың, ал қазір ханшайымдай өмір сүріп отырсың!
Тимурдың маған жақындап, қолымды ақырын ұстағанын сездім. Ол ештеңе демеді, бірақ оның жанымда тұрғаны маған күш берді.
— Мен сендерден ештеңе сұраған жоқпын, — дедім жай ғана. — Ол кезде де, қазір де.
Нұрлан келеке күлкімен қысқа ғана күліп жіберді.
— Қойшы, Әмина, өтірік айтпа. Бізге көмектессең болар еді. Нағыз отбасы бұлай істемейді.
— Нағыз отбасы баласын көшеге тастамайды, — дедім көзімді көтеріп. — Ол кезде мен жиырма бірде едім. Қайда ұйықтап жүрмін, не жеп жүрмін, аманмын ба — соны сұрамадыңдар.
Айжан сәл артта тұрды, қолын кеудесіне айқастырып алған. Оның көзі бөлмені шолып, жиһазды, қабырғаларды, кеңістікті бағалап шықты.
— Қалай болғанда да, — деді ол салқын дауыспен, — сенің ақшаң бар екені көрініп тұр. Нұрлан автосервис ашқысы келеді. Аздап қарыз берсең, саған қиын болмайды.
Сол сәтте бәрі түсінікті болды. Олар сағыныштан да, мақтаныштан да келмеген. Ақша үшін келген.
— Үйімнен шығыңдар, — дедім анық дауыспен.
Анамның беті қызарып кетті.
— Маған бұлай сөйлеуге қалай дәтің барады?!
— Сендер мені «ешкім емессің» деп айтуға қалай батылдық танытсаңдар, мен де солай айтамын.
Ауада шектен тыс керілген ішектей ауыр үнсіздік орнады. Достарымның бірі ыңғайсызданып жөтелді, бірақ ешкім қозғалған жоқ.
Осы уақытқа дейін үндемей тұрған әкем бір қадам алға шықты.
— Қолыңдағының бәрі біздікі, — деді ол қатқыл дауыспен. — Егер сені қуып жібермесек, сен бұған жетпес едің.
Мен оның көзіне тура қарадым.
— Жоқ. Мен бұған сендерге қарамастан жеттім.
Алғаш рет оның жүзі сенімсіз көрінді.
Мен есікті айқара аштым.
— Шығыңдар. Қазір.
Анам тағы бірдеңе айтқысы келді, бірақ Нұрлан оның қолынан ұстап қалды.
— Жүр, керегі жоқ, — деп күбірледі ол. — Әлі өкінеді.
Олар қоштаспастан шығып кетті. Есік жай ғана, дыбыссыз жабылды.
Бірнеше секунд ешкім сөйлемеді. Сосын Маржан апай жаныма келіп, мені қатты құшақтады.
— Өте керемет болдың, Әмина. Әжең сені мақтан тұтар еді.
Көзіме жас келді, бірақ жыламадым.
Қонақтар тарқамады, бірақ бәрі басқаша болды. Сабырлырақ, жылырақ. Адамдар жай сөйлеп, музыка бәсең ойнады. Тимур мені террасаға алып шықты.
— Жақсысың ба? — деп сұрады ол.
Мен салқын кешкі ауаны терең жұтып, орманға көз салдым.
— Иә. Алғаш рет шынымен де жақсы сезініп тұрмын.
Сол кештен кейін оларды енді көрмедім. Анам кінәлауға толы қысқа хабарлама жіберді. Мен жауап бермедім. Нұрлан хабарласуға тырысты. Мен оның нөмірін бұғаттадым.
Мен бір қарапайым нәрсені түсіндім: қан арқылы байланысқанның бәрі отбасы бола бермейді. Кейбірі — жай ғана шынжыр.
Таңертең үйіме үлкен терезелер арқылы жарық құйылатын. Мен кофемді тыныштықта ішетінмін — қорқынышсыз, кінәсіз.
Мен енді «ешкім» емес едім.
Мен — өзім едім.
