Айгерім ұзақ уақыт қозғалыссыз тұрып қалды. Көп айдан бері алғаш рет орнаған тыныштық жанын қыспай, керісінше, емдеп тұрғандай еді. Тимурдың ауыр қадамдары, Маржанның әдейі күрсінген дауыстары жоқ пәтер бұрынғыдан да кең көрінді. Түстен кейінгі жарық қабырғаларға жайылып, ауадағы шаң баяу ғана айналып жүрді — бәрі де өз орнына келгендей.
Ержан асүйдің терезесін ашып, терең тыныс алды.
— Дәл баяғыдай иіс, — деді ол ақырын. — Сені бала кезіңде осында алып келгенімдегідей. Теңіз, тұз және еркіндік.
Айгерім алғаш рет қорықпай жымиып қойды. Сөмкесін жерге қойып, диванға отырды. Соңғы айлардың шаршағы енді ғана бойын босатқандай болды.
— Ата, сені бұған араластырғаныма кешір, — деді ол. — Мен бәрі өзгереді деп үміттене бердім.
Ержан қасына отырып, шынтақтарын тізесіне тіреп алды.
— Адам тек өзі қаласа ғана өзгереді. Ал шын жақсы көретіндер сені кішірейтпейді. Осыны есіңде сақта.
Кешке екеуі шын мәнінде маңызды заттарды жинады. Айгерім олардың қаншалықты аз екенін енді аңғарды. Бірнеше киім, бірнеше кітап, ескі суреттер. Бір тартпадан кішкентай ағаш қорапшаны алып шықты. Ашып қалғанда, жүрегі тоқтап қалғандай болды.
Ішінде запонкалар жатыр еді.
— Ата… — деп сыбырлады ол.
Ержан бір сәт қарап тұрды да, ауыр күрсінді.
— Шындықты іздемесең де, өзі-ақ бетіне шығады.
Айгерім ештеңе айтпады. Запонкаларды қайта салып, қорапшаны жапты. Оған енді дәлелдің керегі жоқ еді. Бәрі анық болатын.
Олар таңертең ерте жолға шықты. Ержан пәтерді құлыптап, кілттерді асықпай қалтасына салды. Артық драма жоқ. Ол үшін бәрі қарапайым еді: отбасыға тиесілі нәрсе — отбасында қалады.
Келесі күндері Айгерім көп ұйықтады. Жылы тамақ ішті, атасының әңгімелерін тыңдады, теңіз жағасымен серуендеді. Уақыт өте Маржанның дауысы ойынан өше бастады, ал Тимурдың бейнесі күші жоқ, көмескі естелікке айналды.
Кеткеннен кейін екі апта өткенде бір ғана хабарлама келді.
«Айгерім, анам запонкалар табылды дейді. Бұл түсінбеушілік болған. Бәлкім, сөйлесерміз».
Айгерім хабарламаны бірнеше рет оқыды да, телефонды өшіріп, үстелге экранын төмен қаратып қойды. Ашуланбады да, мұңаймады да. Тек берік, сабырлы тыныштық қана сезілді.
— Жауап бермейсің бе? — деп сұрады Ержан, оған тура қарамай.
— Жоқ, — деді Айгерім жай ғана. — Айтар ештеңе қалмады.
Сол күні түстен кейін Айгерім бір курсты іздей бастады. Әрқашан армандаған, бірақ «уақыты емес» деп кейінге қалдыра берген нәрсе. Енді дәл уақыты келген еді.
Айлар өтті. Күз қатты желімен, төмен салбыраған аспанымен келді. Айгерім қайтадан күлуді, біреу түзетіп жібере ме деп қорықпай сөйлеуді, киімін ешкімнің бағасын ойламай киюді үйренді.
Бір күні конверт келді. Адвокаттан. Тимур ажырасу туралы арыз берген екен. Түсіндірмесіз, кешірімсіз.
Айгерім құжаттарға қол қойды. Қолы дірілдеген жоқ.
Кешке верандада иығына көрпе жамылып отырып, атасына айтты:
— Ең қызығы не екенін білесің бе? Мен ештеңе жоғалтқандай сезінбеймін.
Ержан теңізге қарап жымиып қойды.
— Өйткені сен шын мәнінде бір нәрсе таптың. Өзіңді.
Айгерім көзін жұмды. Ұзақ уақыттан бері алғаш рет болашақ оны қорқытпады. Болашақ енді өзінікі еді.
