Алпыс сегіз жастағы Тэнк Моррисон еске алу мақсатындағы мотошеруден кейін үйіне қайтып келе жатқан еді. Сол сәтте кенеттен дауыл басталды. Жаңбыр асфальтты төпеп, тас жолды нағыз өзенге айналдырды. Ол 9-тас жолмен келе жатып, найзағай мен қозғалтқыштардың гүрілін жарып өткен айқайларды естіді.
Алдында сары түсті мектеп автобусы тасқын судың күшімен жанымен аударылып кеткен болатын. Ағын оны жолдан итеріп шығарып, су терезелерге дейін көтерілген. Ішінде балалар қамалып қалып, әйнектерді ұрып, көмек сұрап жылап жатты.
Кейбір көліктер баяулап, кейін қайта жылдамдай түсті. Жүргізушілер шошына қарап тұрды — бірақ тоқтамады.
Ал Тэнк тоқтады.
Ол мотоциклін жол жиегіне қойып, дулығасын жұлып алды да, толқынды, лай судың ішіне еш ойланбастан жүгіріп кірді. Тасқын оны қабырғадай соқты, бірақ ол алға ұмтылды. Көрінбейтін қоқыстарға тайып кетсе де, терезелерді сындырып, балаларды бірінен соң бірін шығарып, биік жерге қарай итерді.
Жеті бала аман қалды.
Ал он төрт жастағы Эмманы су ағызып әкетті.
Тэнк оны төменгі ағыста байқап қалды — Эмма су қысымынан сынып кетуге шақ тұрған ағаш бұтағына жабысып тұр еді. Жаңбыр көзін бітеп, ағысқа қарсы жүру қиындай түсті.
— Жіберме! — деп айқайлады ол.
Сол сәтте бұтақ сынып кетті.
Тэнк секіріп барып, Эмманы су астына кетер алдында қағып алды. Ол қызды кеудесіне қысып, өз денесін өзен мен қыздың арасындағы тірі қалқанға айналдырды. Ауыр етіктерімен су бетінде қалу үшін тоқтаусыз тебінді.
Эмма оның иығынан ұстап, жылап отырды.
Үш сағат бойы Тэнк оны судың үстінде ұстап тұрды.
Эмма білмеген бір шындық бар еді: Тэнктің сол қолы су астындағы темірге соғылып, быт-шыт болып сынған. Бүйіріндегі терең жарадан қан тоқтаусыз ағып жатты. Қабырғалары сынған, біреуі өкпесін тесіп өткен. Әр дем алған сайын кеудесін қақ айырып жатқандай болды. Оның денесі біртіндеп әлсіреп, сөнуге жақындап бара жатты.
Бірақ Тэнк оған бір ауыз да айтпады.
Оның орнына сөйлей берді. Немересі туралы айтты. Мотоциклдер жайлы айтты. Батылдық туралы айтты. Эммадан мектептің софтбол командасына қатысамын деп уәде алдырды. Тек ұйықтап кетпес үшін. Тек тірі қалсын деп.
Ақыры құтқару қайықтары жеткенде, Тэнктің күші таусылды.
Эмманы қауіпсіз жерге көтерген сәтте, Тэнк судың астына кетті.
Оны бірнеше минуттан кейін шығарып алды.
Пульс жоқ. Дем жоқ.
Родригес есімді жас жедел жәрдем қызметкері бар күшін салып, кеудесіне басып, ауа үрледі. Жаңбыр бәрін сулап тұрды. Эмма оның атын айқайлап шақырды.
Он бес минуттан кейін Родригес тоқтады.
— Ол кетті, — деді ол сыбырлап. — Өлім уақыты: 15:00.
— Жоқ! — Эмма көрпеден босап шығып, Тэнктің үстіне құлады. — Сіз уәде бергенсіз! Маған мотоцикл айдауды үйретемін дегенсіз!
Құтқару қайығының капитаны Родригесті ысырып жіберді де, Тэнктің былғары кеудешесін нұсқады.
— Iron Horsemen MC. Негізін қалаушы. Бауырды бұлай тастамайды.
Ол қайтадан жүрекке массаж жасай бастады. Құтқаруға көмектесіп жүрген басқа байкерлер де жиналды.
— Тэнк, бері қайт! — деп айқайлады біреу. — Бауырың осында!
Төрт минут өтті.
Бес минут.
Сол сәтте Эмма оның мұздай қолынан әлсіз қысып қалғанын сезді.
— Ол қимылдады! Қолымды қысты!
Тэнк қатты жөтеліп, өкпесінен су ақтарылды. Ол ауа жұтып, дем ала бастады.
Тірі еді.
Көзін әрең ашып, сыбырлап айтқан алғашқы сөзі:
— Бала аман ба?
Эмма көз жасымен басын изеді.
— Мен аманмын. Сіз мені құтқардыңыз.
— Жақсы, — деді ол көзін қайта жұмып. — Әйеліме айт… уәдемді орындадым.
Кейін Эмма шындықты білді. Отыз жыл бұрын Тэнктің өз қызы тасқын суда батып кеткен. Ол жол кептелісінде қалып, үлгере алмаған. Қызының қабірінің басында ол әйеліне:
«Егер қолымнан келсе, енді ешбір бала судан өлмейді» — деп уәде берген.
Сол күні ол бұл уәдесін жеті рет орындады.
Ауруханада дәрігерлер аң-таң болды: сынған қол, төрт сынған қабырға, тесілген өкпе, ауыр гипотермия, ми шайқалуы.
— Ол есін жоғалтуы керек еді, — деді бір дәрігер. — Мұндайды істеу мүмкін емес.
— Ол істеді, — деді Эмма. — Мен білемін.
Бірнеше аптадан кейін Эмма Тэнкке келді.
— Неге? — деп сұрады ол. — Танымайтын балалар үшін неге өміріңізді қатерге тіктіңіз?
Тэнк әлсіз жымиып жауап берді:
— Өйткені біз сондаймыз. Біз тоқтаймыз. Көмектесеміз. Ешкімді артта қалдырмаймыз.
Екі айдан кейін ол тағы бір уәдесін орындады — Эммаға мотоцикл айдауды үйретті.
— Қорқыныш сені тірі ұстайды, — деді ол. — Ал үрей өлтіреді.
Су тасқынынан бір жыл өткен соң, қалада салтанатты жиын өтті. Жеті жасөспірім сахнада тұрды — бір қарт байкердің тоқтағанының арқасында тірі қалғандар.
— Тэнк Моррисон мені құтқару үшін төрт минутқа өлді, — деді Эмма микрофонға. — Батырлар әрдайым форма кимейді. Кейде олар былғары кеудеше киеді.
Тэнк үнсіз отырды, өзі құтқарған балалардың ортасында.
Ол өзін сындырып, оларды құтқарды.
Және қажет болса, тағы да солай істер еді.
