Кішкентай бала байкерге жинаған тиындарын ұсынып, әкесін анасын ұрудан тоқтатуды өтінді
Бензин бекетінде кішкентай бала былғары жилетімнен тартып, бояумен шимайланған шошқа-қоржынды ұсынды. Көзінен жас тоқтаусыз ағып тұрды.
— Өтінемін, әкемді анамды ұрудан тоқтатыңыз, — деді ол.
Мен алпыс үштемін. Қырық жыл байкермін. Вьетнам соғысының ардагерімін. Бұрын полицияда қызмет еттім. Бірақ дәл сол сәттегідей жанымды тітіркенткен жағдайды бұрын-соңды көрмеппін.
Мен еңкейіп, баланың бетіне қарадым. Жағында саусақ ізі қалған көгерген із бар екен.
— Атың кім, батыр?
— Итан. Мен бес жарымдамын. Мынау — қырық жеті доллар. Бәрі осы. Тек әкемді тоқтатыңыз.
Ол шошқа-қоржынды маған берді. Бұл — оның бүкіл байлығы еді.
Ол ескі жүк көлігін көрсетті. Ішінде әке-шеше ұрысып жатыр. Ер адам әйелдің қолын қатты қысып тұр.
— Ол күнде ұрады, — деді Итан сыбырлап. — Кейде мені де.
Мен баланы мотоциклімнің жанына қалдырдым да, жүк көлігіне қарай жүрдім.
Менде енді белгі де, шен де жоқ еді. Бірақ әлсіздерді қорғау тәжірибем бар болатын.
Мен терезені қақтым.
— Түсіңіз, — дедім.
— Араласпа!
— Бес жастағы балаңыз маған жинаған ақшасын беріп, анасына көмектесуімді сұрады. Бұл — менің ісім.
Достарым — байкер бауырларым — артыма келіп тұрды. Ер адамның батылдығы сөніп қалды.
Әйелдің аты Сара екен. Біз оны балаларға арналған қауіпсіз баспанаға апардық. Үш күн бойы кезекпен күзеттік.
Әкесі келіп, тағы жанжал шығарды — полиция оны алып кетті. Ақыры ол мүлде жоғалды.
Сара жаңа өмір бастады. Жұмыс тапты. Итанды өзі тәрбиелеп жатыр.
Ал Итан әлі де сол шошқа-қоржынды сақтап жүр.
— Мен өскенде полиция боламын, — деді ол маған. — Басқа балаларды қорғау үшін.
Адамдар байкерлерден қорқады.
Дұрыс.
Бірақ біз тек әлсіздерге қол көтеретіндерге ғана қауіпті боламыз.
Қалғандары үшін — біз қорғанбыз.
