Отбасы жоқ баланың жерлеуіне 100 байкер келді
Жерлеу үйінің директоры маған үрейленіп қоңырау шалды.
— Ертең тоғыз жастағы бір баланы жерлеу керек, — деді ол. — Бірақ ешкім келмейді. Заң бойынша кемінде бір куәгер керек.
Мен Iron Brotherhood мото-клубының президентімін. Бұл баланы бұрын ешқашан естімегенмін.
— Неге мото-клубқа хабарласып отырсыз? — дедім.
— Себебі басқа ешкім келмейді, — деді ол. — Балалар үйі, шіркеулер, қорлар — бәрі бас тартты.
Бала үйдегі өртте қайтыс болған. Анасы бұрын көз жұмған. Әкесі белгісіз. Соңғы асыраушы отбасы өздері құтылып, баланы қалдырып кеткен.
Жүрегім суып кетті.
— Қашан жерлейді? — дедім.
— Ертең сағат екіде. Егер ешкім келмесе, белгісіз қабірге көмеді.
Сол түні мен ондаған адамға хабарластым.
— Тоғыз жастағы бала. Жалғыз қайтыс болды. Ешкім жоқ, — дедім.
Бәрі бірдей жауап берді:
— Біз келеміз.
Ертеңіне жүзден астам байкер жиналды.
Бәрі бұрын көрмеген бала үшін.
Кішкентай табытты көргенде жүрегім ауырды. Ойыншық аю кеудесінде жатты.
Жерлеу кезінде біз оған сөз арнадық.
— Сен жалғыз емессің, — дедік.
Сол күні Marcus’s Mission атты қозғалыс басталды. Біз балалар үйіндегі балаларға көмектесе бастадық.
Маркус өмір сүре алмады.
Бірақ оның арқасында мыңдаған бала өзін маңызды сезінді.
Ешбір бала жалғыз жерленбеуі керек.
Маркус соны үйретті.
