Сал болып қалған бала: “Байкерлер жұмаққа бара ма?” — деп сұрады, мен жылап тоқтай алмадым
Менің атым Майк Торрес. Мен елу екі жастамын, АҚШ теңіз жаяу әскерінің ардагерімін және жиырма сегіз жылдан бері Iron Brotherhood мотоклубындамын. Мен соғысты көрдім. Бауырларымды жерледім. Бірақ бірде-бір шайқас мені он жасар сал болып қалған баланың сұрағындай күйреткен емес.
Біз ауруханаларға жиі барамыз. Балаларға бір сәтке болса да батыр сезінуге көмектесеміз.
Бұл жолы бәрі өзгеше болды.
Мейірбикелер бізге Этан туралы айтты. Ол он жаста. Церебралды сал ауруымен туған. Ешқашан жүрмеген. Қолын әрең қимылдатады. Бірақ ойы өткір еді.
Ол дәлізде мүгедек арбасында отырды. Әлсіз дене. Бірақ көздері тірі, ақылды.
Ол планшет арқылы жазды:
— Рақмет келгеніңізге. Менің бір сұрағым бар. Бірақ қорқамын.
Кейін ол баяу терді:
— Дәрігерлер мен көп ұзамай өлемін дейді. Мен өлімнен қорықпаймын. Мен жалғыз қалудан қорқамын. Анам жұмаққа барамыз дейді. Бірақ байкерлер жұмаққа бармайды дейді ғой…
Сосын ең ауыр сұрақты жазды:
— Байкерлер жұмаққа бара ма? Егер барса, мені тауып аласыз ба? Мен жалғыз болғым келмейді.
Мен тізерлеп отырып жылап жібердім.
Мен оның қолын ұстадым.
— Этан, жұмақ жүрекке қарайды. Сенің жүрегің ең таза. Сен міндетті түрде жұмаққа барасың. Ал мен сені табамын. Уәде беремін.
— Сонда біз қазірден дос бола аламыз ба? — деп жазды ол.
— Біз әлдеқашан доспыз, — дедім.
Мен өз Purple Heart белгісін оған бердім.
— Сен нағыз жауынгерсің, — дедім.
Ол маған “FRIENDS FOREVER” деп жазылған білезік берді.
— Мені ұмытпау үшін, — деді ол.
Алты аптадан кейін Этан қайтыс болды. Ол белгісін құшақтап кеткен.
Жерлеуіне ондаған байкер келді. Біз қозғалтқыштарды іске қостық.
Мен білезігімді ұстап:
— Мені күте тұр, бауырым, — дедім.
Мен оны әлі күнге дейін тағамын.
Иә. Байкерлер жұмаққа барады.
Ал мен жеткенде, ең алдымен Этанды табамын.
Өйткені мен уәдемде тұрамын.
