Байкерлер менің өліп жатқан сәбиіме он екі сағат бойы ән айтты
Менің атым Сара Мартинес. Менің қызым Лили миында гольф добындай ісікпен дүниеге келді.
Дәрігерлер оған алты ай ғана өмір береді деді.
Ол он сегіз ай өмір сүрді.
Соңғы апта тозақ болды. Ісік үлкейіп, ауырсыну орталықтарын қысты. Лили ояу болған әр секундта айқайлады. Морфий көмектеспеді. Ештеңе көмектеспеді.
Мейірбикелер жылап шығып кететін. Басқа ата-аналар бөлмелерін ауыстыруды сұрады. Мен жалғыз едім. Әкесі диагноз қойылған күні кетіп қалды. Мен үш күн ұйықтамадым. Құдайдан қызымның ауырсынуын алуды немесе оны өзіне алуды өтіндім.
Сол кезде есік ашылды.
Үш байкер кірді.
Бірінде гитара, бірінде укулеле, үшіншісінде аю ойыншық.
— Біз «Мейірім шабандоздарымыз», — деді ең үлкені. — Бұл жерде музыкаға мұқтаж сәби бар деп айтты.
Мен тек сыбырладым:
— Ол айқайын тоқтатпайды…
Томми есімді байкер укулеледе «Twinkle Twinkle Little Star» ойнай бастады.
Және Лили айқайын тоқтатты.
Төрт күнде алғаш рет.
Ол музыкаға бұрылды. Кішкентай қолын созды. Күлімсіреді.
— Өтінемін, тоқтамаңыздар, — дедім.
Күзетші кіріп, кетуді бұйырды. Бірақ Томас алға шығып, өз қызын қалай үнсіз қайтыс болғанын айтты.
Күзетші ақыры басын изеді.
Олар он екі сағат бойы тоқтамады.
Ән айтты. Ойнады. Кезектесті. Музыка бір сәтке де үзілген жоқ.
Үшінші түні Лилидің тынысы баяулады. Мен оны қолыма алдым.
Олар «Amazing Grace» айтты.
Лили соңғы рет дем алды.
Музыка тоқтады.
Олар жерлеуге де келді. Қырық жеті байкер. Олар кішкентай табытты көтерді. Ән айтты.
Кейін Лили атындағы музыкалық қор құрды. Өліп жатқан балаларға музыка апарады.
Менің қызым айқайлап өлген жоқ.
Ол әнмен, махаббатпен, қорықпай кетті.
Кейбір адамдар періштелермен кетеді.
Менің сәбиіме былғары киген үш періште жол көрсетті.
Олар оны әнмен жұмаққа шығарып салды.
