Қорланған бала маған мектепке қайтқаннан гөрі өлгенім жақсы деді — сонда мен білетін барлық байкерлерге қоңырау шалдым
Оның аты — Тайлер. Он жаста. Үш күн бұрын алты бала оны мектептің дәретханасында соншалықты қатты ұрып-соққан еді, ол екі түнді ауруханада өткізді.
Мен Тайлердің әкесі емеспін. Тіпті туысым да емес. Мен тек екі үй арғы бетте тұратын көршісімін. Сол күні сыртта тұрғанымда Тайлердің анасы Дженнифер өз ауласында жылап отырып құлап түсті.
— Ол мектепке қайтпайды, — деп еңіреді ол. — Өлгім келеді дейді. Менің балам өлгім келеді деді, ал мен оған қалай көмектесерімді білмеймін.
Мен алпыс үштемін. Қырық екі жыл бойы мотоцикл мініп келемін. Ірі денелі адаммын, кеудеме дейін түскен сақалым бар, екі қолым да татуировкаға толы. Көп адам мені көрсе, жолдың арғы бетіне өтіп кетеді. Бірақ мен Дженнифердің жанына отырып, үнсіз тыңдадым.
Тайлерді бірнеше ай бойы қорлаған. Атын атап мазақтаған, итерген, түскі асын ұрлаған, сөмкесін дәретханаға лақтырған. Барлығы тек бір себептен — әкесі өткен жылы қатерлі ісіктен қайтыс болды, ал Тайлер кейде мектепте жылайтын. Қорлаушылар оны әлсіз, түкке тұрғысыз, жылауық деп атады.
Үш күн бұрын олар оны дәретханада бұрышқа тіреп тастады. Алтауы біреуге қарсы. Мұғалім шу естігенше оны аяусыз ұрған. Мектеп оларды үш күнге ғана шеттеткен. Содан кейін қайта оралады. Ал Тайлер олар бар кезде мектепке барудан бас тартты.
— Мен бара алмаймын, мама, — деді ол. — Мен тек әкемнің қасында болғым келеді. Әкем болса мені қорғар еді.
Бұл сөздер менің ішімде бір нәрсені сындырып жіберді.
— Ал егер ол жалғыз болмаса ше? — дедім мен жай ғана.
Дженнифер көздері қызарып маған қарады.
— Не дейсіз?
— Егер Тайлердің оны бақылап, қорғап жүрген адамдар бар екенін білсе ше? Үлкен, қорқынышты адамдар. Оған ештеңе болмайтынын қамтамасыз ететін.
Мен телефонымды шығардым.
— Мен мотоцикл клубының мүшесімін. Көбіміз — ардагерлер, зейнетке шыққан ер адамдармыз. Иә, қайырымдылықпен айналысамыз. Бірақ ең бастысы — қорғауды қажет ететін балаларды қорғаймыз.
Бес қоңыраудан кейін келесі таңға қырық жеті байкер жиналатыны белгілі болды.
Сол кеште мен Дженнифердің есігін қақтым. Есікті Тайлер ашты. Он жасқа тым кішкентай көрінеді, қолы таңулы, беті көгерген.
— Сәлем, батыр, — дедім жаймен. — Анаң сенімен аздап сөйлесуіме рұқсат берді.
Ол үнсіз басын изеді.
Мен тізерлеп отырдым.
— Мектепте не болғанын естідім. Және сенің қайтқың келмейтінін де.
— Мен бара алмаймын. Олар мені тағы ұрады, — деп сыбырлады ол.
— Ал егер мен саған ертең мектепке қырық жеті күзетшімен бірге барасың десем ше?
Оның көзі шарасынан шықты.
— Не?
— Менің достарым мотоцикл мінеді. Біз ірі, қатал жігіттерміз. Қорлаушыларға әрекеттерінің салдары бар екенін түсіндіруді жақсы білеміз. Егер келіссең, ертең сені мектепке бірге апарамыз. Сен жалғыз емес екеніңді білесің.
Тайлердің ерні дірілдеді.
— Неге? Сіз мені танымайсыз ғой.
— Өйткені бір кездері мен сен болдым. Ұрып-соғылған, қорланған бала болдым. Біреу келіп, көмектессе екен деп армандадым. Бірақ ешкім келмеді. Сондықтан қазір мен сен сияқты балалар үшін келемін.
Келесі таңертең көшеде қырық жеті мотоцикл тұрды. Тыныш аудан найзағайдай гүрілдеді. Тайлер анасының қолынан ұстап сыртқа шықты. Көргенде көзі үлкейіп кетті.
— Дайынсың ба, бауырым? — деп сұрадым.
Ол басын изеді.
Біз анасының көлігімен жүрдік, ал артта қырық жеті Harley ілесті. Көршілер мен ата-аналар жол шетіне тоқтап, қарап тұрды. Мектепке келгенде директор мен полиция бізді күтіп тұрды.
— Мырзалар, ниеттеріңізді түсінемін, бірақ…
— Бірақ ештеңе жоқ, — дедім мен. — Біз баланы сыныбына дейін апарамыз да кетеміз. Ол қорғалған.
Біз Тайлерді дәліздермен алып жүрдік. Балалар тоқтап қалды, мұғалімдер қарап қалды, ал алты қорлаушының өңі қашты. Бірде-бір сөз айтылмады. Қырық жеті байкер бір кішкентай баланың артында тұрғаны жеткілікті еді.
Тайлер қолымды қысты.
— Сіздер қайта келесіздер ме?
— Қажет болса күн сайын. Қоңырау шал — біз келеміз. Бұл уәде.
Ол мені құшақтады. Бұрын сынған, енді батыл бала. Байкерлердің жартысы жылап тұрды.
Екі апта бойы біз оны күн сайын алып бардық. Сосын аптасына екі рет. Қазір тек хабарласып тұрамыз. Қорлау мүлде тоқтады. Тайлер қаладағы «ең крутой қорғаушылары бар балаға» айналды.
Өткен айда Тайлер мектепте қорлауға қарсы клуб ашты. Алғашқы аптада жиырма үш бала қосылды.
Кеше Дженнифер қоңырау шалды.
— Том, Тайлер әкесінің қабіріне барғысы келеді. Барлығын айтып бергісі келеді. Және сіздің де болғаныңызды қалайды.
Зиратта Тайлер әкесінің құлпытасына қарап сөйледі. Байкерлер туралы, өзін қауіпсіз сезінетіні туралы, клубы туралы, енді өлгім келмейтіні туралы айтты.
— Том аға, — деді ол, — сіз менің өмірімді сақтадыңыз. Сіз және достарыңыз. Әкем қорғай алмаса да, басқа адамдар бар екенін көрсеттіңіздер.
Мен оны құшақтап тұрдым, көзіме жас келді. Дженнифер:
— Тайлер сізді өзінің қорғаушы періштесі деп атайды. Қиын сәтте келген байкерлер туралы бәріне айтады, — деді.
Тайлер маған қарап:
— Мен өскенде сіз сияқты болғым келеді. Мотоцикл мініп, балаларды қорғаймын, — деді.
Байкерлер дәл осылай істейді. Біз әлсіздерді қорғаймыз, қорлаушыларға қарсы тұрамыз, ешкім келмегенде біз келеміз. Адамдар былғары киіміміз бен татуировкаларымызды көріп, жаман ойлайды. Олар қателеспейді — біз қауіпті адамдармыз.
Балаларға зиян келтіретіндер үшін қауіпті.
Тайлер мықты, батыл және жалғыз емес. Біз сияқты байкерлер жүргенде, бірде-бір бала қорлаушылармен жалғыз қалмайды.
Кейде ең қорқынышты көрінетін адамдар — ең қауіпсіздері. Ал құбыжықтай көрінетіндер — шын мәнінде сол құбыжықтармен күресетіндер.
