Мен адамдар балалар ауруханасында көргісі келетін адам емес едім.
Мен алпыс үш жастамын. Денем толы татуировка. Сақалым кеудеме дейін түседі. Соғыста қасымда болған достарымды жерледім. Окоптарда өліп бара жатқан ер адамдардың қолын ұстадым. Көшеде бізді көргенде адамдар жолдың арғы бетіне өтетін мотоцикл клубымен жүремін.
Бірақ өмірімдегі ештеңе мені жеті жастағы қатерлі ісікке шалдыққан баланың бір ғана сұрағына дайындамапты:
— Аға… мен өлген кезде менімен бірге боласыз ба? Әкем енді келмейді…
Мен Итанды қайырымдылық ойыншық тарату кезінде кездестірдім.
Желтоқсан сайын біз балалар ауруханасына ойыншық апарамыз. Аюлар береміз, суретке түсеміз де, өзімізді жақсы іс жасағандай сезініп кетеміз.
Итан жалғыз отырды.
Шар жоқ.
Ашықхат жоқ.
Ата-анасы жоқ.
Тек аурухана көйлегін киген, басы таз, ескі ойыншық пілді құшақтаған кішкентай бала.
Мен оған ойыншық ұсындым. Ол алмады.
Маған қарап:
— Сіз теледидардағы байкерлерге ұқсайсыз. Адамдарды қорғайтындарға, — деді.
Кеудемнің ішінде бірдеңе үзіліп кеткендей болды.
— Анаң мен әкең қайда? — деп сұрадым.
— Анам төрт жасымда қайтыс болды. Ол да қатерлі ісіктен. Әкем тағы бір сүйетін адамын өлтіріп жатқанын көре алмаймын дейді. Сондықтан үйде қалады.
Бұл бала өліп бара жатқан еді.
Ал әкесі оны тастап кеткен.
— Атың кім? — дедім.
— Итан. Маған дос боласыз ба? Түнде қатты қорқамын…
Мен кетіп қалуым керек еді.
Бірақ кетпедім.
Келесі күні қайта келдім. Тағы келдім. Тағы.
Медбикелер мені тексерді. Қайырымдылық жұмысымды растады. Бірақ Итанға оның бәрі маңызды емес еді. Оған тек менің келгенім маңызды болды.
Мен оған ойыншық мотоцикл әкелдім. Өз мотоциклімнің суреттерін көрсеттім. Таулар туралы әңгіме айттым.
— Жазылып кетсем, мені серуендетесіз бе? — деп сұрады ол.
Мен оның медициналық картасын көргенмін.
Төртінші сатыдағы қатерлі ісік. Тірі қалу мүмкіндігі он бес пайыздан да аз.
— Әрине, — деп өтірік айттым. — Өміріңдегі ең ұзақ сапар болады.
Екінші аптада мен оның әкесімен кездестім.
Ол есіктің алдында тұрып, маған бөтен адамдай қарады.
— Сіз күнде келесіз бе? — деді.
— Иә.
— Неге?
— Өйткені біреу келуі керек.
Ол бұрылып кетіп қалды.
Итан оның кетіп бара жатқанын көріп, сыбырлады:
— Ол әрдайым солай кетеді…
Сол түні мен үйде отыз жылдан кейін алғаш рет жыладым.
Үшінші аптада мен клубтағы бауырларымды әкелдім.
Алты ірі байкер Итанның төсегін қоршап тұрды. Біз оған арқасында «Кішкентай жауынгер» деген жазуы бар кішкентай былғары жилет сыйладық.
— Сен енді біздің бірімізсің, — дедім.
Бір түстен кейін ол өліп бара жатқан бала емес еді.
Ол байкер еді.
Ол — отбасы еді.
Келесі күні оның әкесі дәлізде құлап қалды.
— Мен оның қалай өлетінін көре алмаймын, — деп жылады ол. — Мен анасының осы жерде өлгенін көрдім. Тағы да шыдай алмаймын…
Мен оған шындықты айттым.
— Ол сен келсең де, келмесең де өледі. Жалғыз сұрақ — ол жалғыз өле ме, әлде жалғыз емес пе.
Төртінші аптада Итанның жағдайы күрт нашарлады.
Бір күні ол сыбырлап:
— Аға… сол кезде қолымды ұстайсыз ба? — деді.
Мен басымды изедім.
Сосын ол мені күл-талқан еткен сөз айтты:
— Әкеме бәрі дұрыс екенін айтыңызшы. Оның неге келмегенін түсінетінімді айтыңыз. Қалай болғанда да, мен оны жақсы көретінімді айтыңыз…
Өліп бара жатқан бала өзін тастап кеткен әкесін жұбатты.
Сол түні түн ортасында әкесі келді.
Ол баласының екінші қолын ұстады.
— Әке, сен келдің, — деп Итан жымиды.
— Мен осындамын, — деді әкесі. — Мен енді кетпеймін.
Біз түні бойы солай отырдық.
Төрт күннен кейін Итан біздің арамызда, байкер жилетін киіп, тыныш қана қайтыс болды.
Жерлеу рәсімінде екі жүз байкер мен өмірімде көрген ең кішкентай табытты шығарып салды.
Қабірінде былай деп жазылған:
«Итан – Кішкентай жауынгер – Мәңгі еркін сапарда»
Екі жыл өтсе де, мен әлі де сол ауруханаға барып тұрамын.
Ал жүрегімнің үстінде, жилетімде, мотоциклмен аспанға қарай кетіп бара жатқан кішкентай баланың белгісі бар.
Өйткені жеті жастағы бір бала сынып қалған қарт байкерге нағыз батылдықтың не екенін үйретті.
