Таңғы үште мен ваннамызда байкердің 19 жастағы қызымның жүрегіне массаж жасап жатқанын көріп ояндым
Таңғы үште көзімді ашқанда, қорқынышты көрініске тап болдым: сұр сақалды, былғары жилет киген ірі бір бейтаныс адам қызымның үстінде тізерлеп отырып, кеудесіне басып, дауыстап санап жатыр екен. Еденде бос дәрі құтылары шашылып жатты. Қызымның ерні көгеріп кеткен.
Инстинктивті түрде бейсбол таяғын алып, оған сілтедім. Ол бір қолымен таяқты ұстап қалды да, жүрекке массаж жасауды тоқтатпады.
— Мырза, дәл қазір 911-ге қоңырау шалыңыз. Қызыңыз артық дозадан уланған. Мен төрт минуттан бері жүрекке массаж жасап жатырмын. Оның тамыры соғып тұр, бірақ өзі дем алмай жатыр, — деді ол сабырмен.
— Сен кімсің өзі?! Үйіме қалай кірдің?! — деп айқайладым.
— Қызыңыз маған қоңырау шалды, — деді ол. — Алты ай бойы күн сайын түнде қоңырау шалып жүрді. Мен — оның демеушісімін. Қазір 911-ге қоңырау шалмасаңыз, ол өледі.
Мен есеңгіреп қалдым. Эмили нашақор емес еді. Ол үздік оқушы, кітапханада жартылай жұмыс істейді, әр жексенбіде шіркеуге барады. Ол ешқашан есірткі немесе дәрі туралы айтпаған.
— 911-ГЕ ҚОҢЫРАУ ШАЛ! — деп байкер ақырды.
Мен таяқты тастап, қалшылдап тұрып қоңырау шалдым. Ал ол бір сәтке де тоқтаған жоқ. Басу. Дем беру. Тағы басу.
— Жүр, Эмили, — деді ол жұмсақ үнмен. — Сен маған жай ғана берілгің келген соң қоңырау шалмадың. Күрес. Алты ай бойы қалай күрессең, солай күрес.
Осы кезде әйелім есіктің алдында пайда болып, айқайлап жіберді. Дәрілер. Эмили. Бейтаныс адам. Бәрі араласып кетті.
Ал байкер сабырлы күйін жоғалтпады. Эмили құсқан кезде оны қырына жатқызды, шашын ұстап тұрды, арқасынан сипап, тыныштандырып сыбырлады.
Жеті минуттан кейін жедел жәрдем келді. Олар іске кірісіп, тамыр арқылы дәрі салды да, әлгі адамға таңғала қарады.
— Сіз оның өмірін сақтап қалдыңыз, — деді біреуі.
— Ол өзін өзі құтқарды, — деді ол. — Ол маған қоңырау шалды. Тіпті өзін өлтіргісі келген кезде де, оның бір бөлігі тірі қалғысы келді.
Кейін мен жауап талап еттім. Бұл адам кім?
— Менің атым Томас. Мен бұрын нашақор болғанмын. Қазір жиырма үш жылдан бері таза өмір сүріп келемін. Бағдарламада адамдарға демеуші боламын. Сіздің қызыңыз Эмили — соңғы алты айдағы менің қамқорлығымдағы адам, — деді ол жай ғана.
Мен сенбедім.
— Ол сіздердің білгендеріңізді қаламады, — деп жалғастырды Томас. — Ақыл тісін алғаннан кейін оған оксикодон жазып берген. Сол кезден бастап тәуелді болып қалды. Кейін көшеден дәрі сатып ала бастады. Ол қатты қорықты. «Айтқанша, өлгенім артық» деді.
Мен дәретхананың қақпағына отырып, еңсем түсті. Мінсіз деп жүрген қызым… жалғыз өзі жасырын соғыс жүргізіп жүрген екен.
— Ол маған әр түн сайын қоңырау шалатын, — деді Томас. — Кейде түн ортасында, кейде таңғы екіде, кейде төртте. Бүгін ол қоштасу үшін қоңырау шалды. Рахмет айтып, өзіме қарауымды өтінді.
Мен оның қаланы қалай жарып өтіп, үйімізге қалай кіріп, бірден жүрекке массаж бастағанын тыңдадым.
— Мен оның өлуіне жол бере алмадым, — деді ол.
Эмили аман қалды. Ауруханада жағдайы тұрақтанды, кейін емделуге жіберілді. Келесі апталарда біз бәрін білдік. Томас оның өмірін әр түн сайын, ешкім білмей, сақтап жүрген екен.
Қызым бізге:
— Айтуға қорықтым. Мені жек көріп қаласыңдар деп ойладым, — деді.
Мен оның қолын ұстадым.
— Эмили, мен сені ешқашан жек көрмеймін. Сен аурумен күрестің. Бұл — нағыз күш.
Томас келіп тұруын жалғастырды, қолдау көрсетті, жол көрсетті. Былғары мен татуировкасы бар, алғашында қорқынышты көрінген сол адам біздің қызымыздың өмір жібі болып шықты. Біз білмей жүргенде, ол оның өмірін сақтап қалған.
Бүгінде Эмили таза өмір сүріп жүр. Оқуына қайта оралды, оңалту орталығында басқаларға көмектеседі, тәуелділік туралы ашық айтады және өзін өлтіре жаздаған ұят сезімін артта қалдырды. Ол әлі де Томасқа қоңырау шалады — енді көмек сұрау үшін емес, өйткені ол қазір отбасының бір мүшесі.
Маған бір ақиқат анық болды: батырлар әрқашан батыр сияқты көрінбейді.
Кейде олар былғары киіп, мотоцикл мініп, түн ортасында бір үмітсіз қоңырауға жауап береді.
Ал кейде…
олар сенің балаңның өмірін сақтап қалады.
