Мен оның атын енді ешқашан естігім келмеді.
Дэвид Чен. Ұлым Маркустың көлігіне соғылып, оны өлтірген адам.
Солай бола тұра, апаттан алты ай өткен соң, мен сол түн туралы ойлағанымның бәрін өзгерткен бір хат алдым.
Хат Мемориал ауруханасындағы трансплантация үйлестірушісінен келді. Ішінде бүктелген қағаз бен қысқа жазба бар еді:
«Донордың отбасы сіздермен байланыс орнатқысы келеді. Егер қарсы болмасаңыз, сізбен және Эммамен кездесуді сұрайды. Байланыс мәліметтері қоса тіркелген».
Мен оны лақтырып жіберуге шақ қалдым.
Қызым Эмма жаңа жүрекпен алты айдан бері өмір сүріп жүрді. Дені сау. Қалыпты он бес жастағы қыздай өміріне қайта оралды. Мен бәрін қайта күрделендіргім келмеді.
Бірақ бірдеңе мені қағазды ашуға итермеледі.
Аты. Телефон нөмірі.
Сосын мен оны көрдім.
Дэвид Чен.
Қолым дірілдеп кетті.
Сол ат.
Сол түн.
14 қазан.
Маркусты жоғалтқан түн.
Эмма ғажайып жүрегін алған түн.
Мен жек көрген адам…
менің қызымды құтқарып қалған екен.
Мен Дэвидтің әйелі Лиза Ченге қоңырау шалдым. Ол телефонды көтергенде дауысы дірілдеді. Ол біз хабарласамыз ба, жоқ па деп үміттеніп жүргенін айтты.
Біз бейтарап бір кофеханада кездесуге келістік. Лиза ойлағанымнан әлдеқайда нәзік көрінді, қобалжып, кесе сабын айналдырып отырды. Мен оған Эмманың өмірі туралы айттым — фотографияға әуестігі, қалжыңдары, армандары. Ол көз жасын тыя алмай тыңдады.
— Ол керемет қыз екен, — деді ол. — Дэвид жүрегінің дәл оған тигеніне қуанар еді.
Сосын мені мазалаған сұрақты қойдым:
— Апат болған түні шын мәнінде не болды?
Лиза мен дайын болмаған шындықты ашты.
Дэвид абайсыз болмаған. Ол жай қызық үшін жылдам айдамаған. Маркусқа соғылардан отыз секунд бұрын оған шұғыл қоңырау түскен екен: үш жасар бала тас жолда жалғыз жүрген. Іздеу-құтқару ісіне үйретілген Дэвид баланы құтқаруға асыққан. Біреудің өмірін сақтау үшін ол қызыл шамнан өтіп кеткен.
Дэвид баланы қауіпсіз жерге алып шықты…
ал бірнеше минуттан кейін Маркуспен соқтығысты.
Сол бір сәттік шешім — бір жағынан адам айтқысыз қайғы әкелсе, екінші жағынан Эмманың жүрегін трансплантациялауға жарамды етті.
Одан кейін мен екі сағат бойы көлік айдап жүрдім. Ойым сан-саққа жүгірді.
Ұлым баланы құтқармақ болған адамның кесірінен қаза тапты.
Ал қызым дәл сол адамның жүрегімен тірі қалды.
Эмма шындықты білгенде, Лизамен кездесуді өзі қалады.
Саябақта ол жайлап жақындап, өзін таныстырды да, Лизаға қызының жүрек соғысын тыңдауға мүмкіндік берді — күйеуінің жүрек соғысын, көп қайғы әкелген, бірақ басқа біреуге өмір сыйлаған адамның жүрек соғысын.
— Бұл Дэвид, — деді Лиза жылап тұрып. — Мен оны оның ішінде сезіп тұрмын…
Қайғы сөзсіз болды. Бірақ ғажайып та анық еді.
Бір мүмкін емес түнде төрт өмір байланысып қалған:
Маркус қаза тапты,
Дэвид өмірден өтті,
Эмма тірі қалды,
ал үш жасар бала құтқарылды.
Мен әлі де жылаймын.
Маркус үшін.
Дэвид үшін.
Бәрі үшін.
Бірақ мен алғыс айтамын да.
Эмманың жүрек соғысы маған күн сайын бір нәрсені еске салады:
батырлық пен трагедия көбіне қатар жүреді —
және кейде ең жек көретін адамың
сенің отбасыңды тірі ұстап тұрған адам болып шығады.
