Менің рейсім күтпеген жерден тоқтатылды. Әуежайдағы хабарламада ауа райы мен техникалық себептер айтылды, бірақ нақты ешкім ештеңе білмеді. Алғашында ашуландым. Бірақ ішімнен бір жеңілдік сезілді. Үйге ертерек қайтып, күйеуімді — Эфраинді — таңғалдырғым келді. Соңғы кезде біз бір-бірімізді сирек көретінбіз. Тыныш кеш, аздап шарап… бәрі мінсіз көрінетін.
Таксимен үйге келдім.
Есікті аштым.
Ал дәлізде… бір әйел тұрды. Менің халатыммен.
Шашы дымқыл, қолында Пуэблада сатып алған саздан жасалған менің сүйікті кружкам. Өзін үйінде жүргендей еркін ұстап тұрды. Ол маған күлімсіреп қарады. Мен бөтен адам секілді.
— О, сіз риелторсыз ғой? — деді ол жай ғана. — Күйеуім пәтерді бағалауға келесіз деген.
Жүрегім ішіме түсіп кеткендей болды. Бірақ жүзімде бір бұлшықет те қозғалған жоқ.
— Иә, — дедім сабырмен. — Менмін.
Ол жол беріп, мені ішке кіргізді.
— Ол қазір душта. Еркін қарап шығыңыз.
Үйге кірдім.
Барлығы… біреулер осында өмір сүріп жатқанын көрсетіп тұрды.
Менікіндей емес аяқ киімдер.
Жуынатын бөлмеде екі тіс ысқыш.
Үстелде жаңа гүлдер — Эфраин маған ешқашан гүл сыйламаған.
— Әдемі пәтер, — дедім кәсіби үнмен.
— Иә, — деді ол. — Біз осында бірнеше ай бұрын бірге көшіп келдік.
Бірге.
Ішімде бәрі күйреп бара жатты, бірақ мен сырттай сабыр сақтадым.
— Қанша уақыттан бері тұрмыстасыздар? — деп сұрадым.
Ол күлді.
— Тұрмыста емес. Бірақ үйленеміз. Сақина қазір жөндеуде.
Әлем айналып кеткендей болды.
Ол мені жатын бөлмеге апарды. Үстел үстінде рамкадағы сурет тұрды: Эфраин мен ол Тулумда, күліп тұр. Өткен жаз.
Дәл сол жазда Эфраин «Монтеррейдегі жұмыс семинарына кеттім» деген.
Ванна есігі ашылды.
— Жаным, менің… — деді бір дауыс.
Эфраин мені көрді.
Алдымен — бос көзқарас. Сосын есепке толы жүз.
— О… сен ерте келдің ғой, — деді.
Әйел таңғалды.
— Қымбаттым, сен оны танисың ба?
Мен папкамды жай қойып, күлімсіредім.
— Әрине. Біз өте жақсы таныспыз.
Эфраин сөйлемек болды.
Мен оған мүмкіндік бермедім.
— Түсіндірмей тұрып, — дедім сабырмен әйелге қарап, — сіз бір нәрсені білуіңіз керек.
— Мен риелтор емеспін. Мен — Эфраиннің заңды әйелімін.
Тыныштық әйнек сынғандай болды.
— Не?.. — деді ол.
— Сегіз жыл некеде. Ортақ есепшоттар. Ортақ сақтандыру. Бір фамилия.
Әйел бозарып кетті.
— Бұл әзіл емес пе?..
Эфраин жұтынды.
— Ол… шатасып тұр…
Мен күлдім.
— Онда шатасуды түзетейік.
Сөмкемнен үш зат шығардым.
Біріншісі — біздің үйлену суретіміз.
Екіншісі — салық құжаттары, онда мен өткен жылға дейін оның әйелі ретінде жазылғанмын.
Үшіншісі — ультрадыбыс суреті.
Эфраиннің тынысы тоқтап қалды.
— Екі апта бұрын білдім, — дедім. — Сапардан кейін айтпақ едім.
Әйел сыбырлады:
— Сен… жүкті ме?
— Иә. Ал сен ше?
Ол баяу басын изеді.
— Он алты апта.
Сол сәтте оның өтірігі толық күйреді.
Екі бала.
Екі әйел.
Бір тамаша бөлінген өтірік.
— Бірақ сен білмейтін бір нәрсе бар, — дедім де, телефонымды қостым.
Эфраиннің дауысы шықты:
«Пәтер сатылса, бастапқы жарна дайын. Тек оның қолы керек. Ол ештеңе сезбейді».
Әйел оған шошына қарады.
— Сен пәтер өзімдікі дедің ғой…
— Кеше түгел менің атыма өтті, — дедім.
Эфраин орнынан атып тұрды.
— Не?!
— Адвокатпен де, жеке детективпен де сөйлестім. Құжаттарда сен абай болмапсың.
Мен есікке беттедім.
— Ол бұл пәтерді сатып, ақшаны алып, бірінші кім қол қойса, сонымен қашпақ болды.
Үш айдан кейін хабар алдым.
Эфраин алаяқтық үшін ұсталды.
Пәтер тәркіленді.
Есепшоттары бұғатталды.
Біз екеуміз де босандық.
Ал кейде кешке халатымды ілгенде күлемін.
Өйткені рейс кездейсоқ тоқтатылған жоқ.
Ол шындық үйге бірінші болып жетуі үшін тоқтатылған еді.
zx
