“Ол Жүктіліктің Сегізінші Айында Болды” – неміс Сарбаздары Босанғанға Дейін Не Істеді
Сізді ешқашан тастамайтын дыбыстар бар. Түн ортасында ағаш едендерді қағып тұрған етік. Мылтық майының металл иісі. Сегіз айлық жүкті әйелдің ішін итеріп жатқан сарбаздың қолының қысымы өмір емес, қолайсыздық сияқты. Менің атым Виктория де Ла Круа болатын. Мен сексен төрт жаста едім, ақыры сөйлеуге бел будым.
1944 Жылы Наурызда мен жүктіліктің отыз үш аптасында болдым. Менің ұлым менің ішімде үнемі қозғалып, мазасызданып, мен әлі елестете алмайтын нәрсені сезгендей болды. Неміс сарбаздары Таңғы сағат үште Тюльдегі үйімізге басып кіргенде, олардың тізімі болды. Атаулар. Біздікі сол жерде болды. Біздің ауылдан біреу бізге опасыздық жасады-бір кездері біздің дастарханымызда кофе ішкен адам.
Сол түні олар он әйелді алып кетті. Біздің бесеуіміз жүкті едік. Қалғандары жас қыздар, жаңадан үйленген әйелдер, қалыңдықтар болды. Бізді әдейі таңдады. Менің күйеуім Генри оларды тоқтатуға тырысты. Мен қанды көрмей тұрып, мылтықтың бөксесі оның бас сүйегіне тигенін естідім. Мен оны соңғы рет тірідей көрдім.
Бізді жүк көлігіне лақтырып жіберді, заттар сияқты бір-бірімізге жиналды. Менің аяғымнан он алты жасар қыз құсып кетті. Мен ішімді қысып, баламның сол жерде, қараңғыда және қорқынышта туылмауын сұрадым. Бірнеше сағаттық сапардан кейін біз қала сыртындағы еңбек лагеріне келдік—тікенді сымдар, шіріген казармалар, күзет мұнаралары. Соғысқа дейін бұл ферма болған.
Сол бірінші түнде жүкті әйелдер ажырасып кетті. Олар бізге “ерекше күтімді” алатынымызды айтты.”Онда төсек те, көрпе де болған жоқ. Тек неміс офицері, ұзын бойлы және сабырлы, темекі шегіп, бізді мал сияқты зерттеді. Ол француз тілінде өте жақсы сөйледі. Бұл мені оның формасынан гөрі қорқытты.
Ол біздің ішімізге бір-бірлеп тигізді. Ол маған жеткенде тоқтады, қарады, күлді. Сосын ол нұсқады. Мені алып кетті.
Олар мені әкелген бөлме басқаларға қарағанда таза болды. Төсек, терезе, тіпті перде болды. Бір сәтке мен сендім—ақымақтықпен—мені аяуға болатынына. Мен әлі де жас едім, құбыжықтардың шекараны құрметтейтініне сенуге жеткілікті жас едім.
Оның есімі Штурмбаннфюрер Клаус Рихтер болатын. Ол маған мұны өзі айтты. Ол менің балам оның қорғауында туылатынын, мен оған риза болуым керек екенін айтты. Алғашқы түндерде ол мені тек бақылап, сұрақтар қойды: менің жасым, туған күнім, ұл немесе қыз болады деп үміттендім бе. Мен кез келген қарсылық баламның өмірін қиюы мүмкін екенін біліп, ақырын жауап бердім.
Оныншы түнде ол мені зорлады.
Ол мұқият, баяу, ұстамдылық оны қолайлы еткендей болды. Баланы ренжітпеймін, мені ұнатамын деп сыбырлады. Мен төбеге қарап тұрдым, ал ұлым менің ішіме кіріп бара жатқанда, ол анасына не істеп жатқанын сезе ме деп ойладым.
Түндер бірге бұлыңғыр болды. Рихтердің әйелі болған. Баварияда үш бала. Ол маған олардың фотосуреттерін көрсетті. Ол оларды сағынғанын айтты. Содан кейін ол қалып, мені қайтадан пайдаланды.
Марго есімді француз медбикесі мені апта сайын тексеріп отырды. Арық, шаршап-шалдығып, сол жерде жұмыс істеуге мәжбүр болды, өйткені күйеуі Қарсылықта болды. Бірде ол менің баламның жүрегін тыңдап: “Алдымен Аман қал. Кейінірек әділеттілік.”Ол кезде мен түсінбедім. Мен күрескім келді. Ол жақсы білетін.
Босану басталған кезде Рихтер дүрбелеңге түсті. Мені уақытша босану бөлмесіне ауыстырды. Марго менімен бірге ауырсыну, жыртылу, айқай-шу арқылы қалды. Мен өлемін деп ойладым. Оның орнына ұлым жылап жіберді.
Ол оны менің құшағыма қойды. Бала. Тірі. Мен Оны Тео деп атадым-Бәрі жойылғанға дейін Генри екеуміз таңдаған есім.
Рихтер ұлымның бетіне қолын тигізіп, оны қорғайтынын айтты. Мен оған сенбедім, бірақ сенім енді қажет емес—тек төзімділік.
Бірнеше аптадан кейін Марго маған кілтпен келді. Одақтастар алға жылжыды. Көп ұзамай лагерь эвакуацияланады. Бірде-бір куәгер тірі қалмас еді. Ол қоршаудағы тесікті өзі кесіп тастаған.
Сол түні Мен Теоны кеудеме қысып, жүгірдім.
Иттер бізді қуып жетті. Дауыстар менің атымды айқайлады. Мен мұз басқан өзеннен үрген дыбыс тоқтағанша өтіп, қуыс бөренеге тығылып, таң атқанша күттім. Таңертең мен ферма таптым. Бір қарт жесір мені сұрамай-ақ үйге кіргізді. Кейінірек Қарсылық бізді азат етілген аумаққа контрабандалық жолмен апарды.
Мен Тюльге оралғанда, менің үйім үйінділер болды. Менің ата-анам жер аударылды. Генри мені тұтқындағаннан кейінгі күні дарға асылды.
Сондықтан мен қайтадан бастадым.
Мен Теоны жалғыз өсірдім, зауытта жұмыс істедім, қорқынышты армандарымды үнсіз орындадым. Мен ұлыма оның қай жерде туылғанын ешқашан айтқан емеспін. Ұят менің артымнан ондаған жылдар бойы жүрді—мен оның маған тиесілі емес екенін түсінгенше.
Мен сексен бір жасымда алғаш рет көпшілік алдында сөйледім. Мен бәрін айттым. Өкінішті емес. Кек алу үшін емес. Бірақ үнсіздік тек кінәлілерді ғана қорғайды.
Мен 2013 жылы отбасымның қоршауында қайтыс болдым. Ал мен енді қорықпадым.
Менің атым Виктория де Ла Круа болатын.
Мен аман қалдым.
Ал аман қалудың өзі менің соңғы жеңісім болды.
