«Сен бүкіл айлыққа тең автонесие алып, мен сені асырайды деп ойладың ба?» – деді әйелі сабырлы дауыспен, күйеуіне қарап бос сөмкесін еденге тастай бере.
Кенет шыққан өткір дыбыс кештің т
ыныштығын жарып өтті — соншалық тосын болғаны сонша, корги атанған Бәни жұмсақ кілем үстінен ыршып тұрып, үріп жіберді. Айым селк етіп, дерлік шарабын төгіп алды. Пеште алтын түстес болып пісіп тұрған форельдің иісі — лимон, сарымсақ пен жаңа үзілген розмариннің хош иісі бөлмені кернеп тұрды.
Ол Даниярды күтіп отырған. Күйеуі таңертеңнен бері оған бір жұмбақ хабарлама жазған — күлкі мен астарлы эмодзилер, және «бүгін бәріне өз бағамды көрсетемін» деген уәде. Айым сенгісі келді — тіпті сенді, — сөз олардың екі жыл бойы жинап жүрген өзен жағасындағы шағын жер телімі жайлы болар деп.
Дыбыс тағы қайталанды — тіпті қаттырақ, қыңырлана шықты. Аула жақтан көршінің көлігінің дабылы шыңғырып кетті. Айым, қабағын түйіп, ауыр пердені сәл шетке ысырып, терезеден сығалады.
Аула ортасында, екі тар жолақтың арасында, үлкен қара жол талғамайтын көлік тұр екен — жалтырап, жаңадан шыққандай.
Хром бөлшектері шам жарығын шағылыстырып, көз қарықтыратын. Есігі ашылып, көліктен Данияр түсті. Тек түскен жоқ — иығын тік ұстап, нағыз жеңіс иесіндей. Етік өкшелері дымқыл асфальтқа күңгір ете түсті. Артынан ұзын кашемир пальто киген әйел шықты — анасы, Мәдина. Жағасынан ұстап, айналаға байыппен қарап шықты — тапсырыс жеткенін тексерген үй иесіндей.
Үстел үстіндегі телефон қысқа дір етті.
— Айым, төменгі құлыпты ашшы, кілтті көлікте ұмытып кеттім! — деді Даниярдың қуанышты даусы. — Ең жақсы ыдыстарды шығара бер: бүгін тойлаймыз!
Айым телефонын экранмен төмен қарата қойды. Ішкі тыныштығы ішіне қарай сырғып, орнында бос күй қалдырды.
Үш минут өтпей, олар кіріп келді. Дәлізге бірден су пальтоның, әйел духиының және көшенің иісі жайылды. Мәдина алға шықты — сенімді түрде, төсеніштегі аяқкиімдерді байқамай, еденде су іздерін қалдырды.
— Қарашы, Айым, — деді Данияр мақтанышпен, терезе жақты нұсқап. — Біздің аң! Жаңа! Тура салонынан! — Күлімсіреп, баладай қуанды.
Айым күле алмады. Жүрегі біртүрлі сыздап кетті.
— Сен… осыны сатып алдың ба? — деді ол ақырын, жүрегі дүрсілдеп.
Данияр қол шапалақтап, өзін сахнадағы иллюзионист секілді ұстады.
— Иә! Енді дұрыс көлікпен жүреміз, әлгі ескі «қорап» емес. Бұл — деңгей, Айым! Біз бұған лайықпыз.
Мәдина риза болып, диванға отырып, сөмкесін жастықтың үстіне қойды.
— Мен оған айттым ғой, — деді ол. — Еркекті қадірлеу үшін оның заты да сыныпты болу керек. Көлік — ердің жүзі.
Айым қолдарын айқастырып, тыныш қалды. — Ал ақшаны қайдан алдың, Данияр? — деді баяу, бірақ нақты үнмен. — Біздің ондай жинағымыз жоқ қой.
Данияр иегін қасып, күлімсіреген кейіп танытты. — Несие ғой… ештеңе етпейді! Төлем айлығымнан сәл ғана көп, бірақ жақында көтереді мені. Уақыттың ғана сұрағы.
Айым көзін жұмды. Бір сәтке бөлмеден, иістерден, дауыстардан ажырап кетті.
— Демек, — деді ол жай ғана, — сен бүкіл айлығыңа тең автонесие алыпсың… менің сені асырайтыныма үміттеніп пе едің?
Ол қатып қалды. Күлімсіреуі өшті. Бөлмеде тек микротолқынды пештегі электрон сағаттың тықылы ғана естілді.
— Айым… бәрін бұрыс түсіндің, — деді Данияр қысыла сөйлеп.
Мәдина шыдамай айқайлады: — Не дауысың бұл, Айым! Ерің отбасына жанын салып жүрсе, сен қайта есеп сұрайсың!
Айым баяу барып, шкафтан сөмкесін алды. Асты төңкере салып еді — бос шықты.
— Міне, саған, Данияр. Бос. Ертеңгі шотыңдай, — деді сабырмен, көзін алмай. — Барып, анаңды өз «жұлдызды сатып алуыңмен» тойдыр. Ал мен итті тамақтандырам.
Бәни үріп жіберді, дәл оның сөзін қолдағандай.
Мәдина ренжіп демін шығарып, Данияр бір аттап алға шықты — айтпақ болды, бірақ тек демі шығып, иығы түсіп кетті.
Форельдің иісі кенет тым ауыр сезілді. Пәтерді қою үнсіздік басты.
Айым жайлап жатын бөлмеге бұрылып, есікті жапты. Сол сәттегі тарс еткен дыбыс кешкі дәм мен қиялдың бәрін қақ бөліп жіберді.
Сол кезде ғана Данияр түсінді: тосынсый шынымен болды — тек ол ойлағандай емес.
Тарихтың жалғасы бірінші пікірде
