Бекарыс үйге кеш оралды. Пәтер тыныш. Әлия асүй үстелінде отыр — алдында суып қалған шай, құжаттар салынған папка: сату-сатып алу келісімі, меншік куәлігі, чектердің көшірмелері. Көзінде жас жоқ — тек шаршау мен жанды қажытқан салқын немқұрайлылық.
— Әлия… — деді ол абайлап. — Мұны басқаша шешуге болар еді. Анам қылмыскер емес қой. Ол тек…
— Тек менің есігімді бұзбақ болды ма? — деді ол суық үнмен. — Айтшы шындықты, Бекарыс, сен білдің бе?
Ол көзін тайдырып әкетті. — Айзада айтты, уақытша жиһаз керек деп. Мен ондайға барады деп ойламаппын…
Әлия кекесінмен жымиды. — Әрине, ойлаған жоқсың. Сен өзіңнің жайлы өміріңе қатысы жоқ нәрсені ешқашан ойламайсың.
Бекарыс жұдырығымен үстелді ұрып қалды. — Жетер енді! Полицияға сенің арызың түсті, енді анама іс қозғалмақ! Риза шығарсың?!
Бұрын үнсіз келген ашу енді жарылды: — Иә, ризамын! Заң ақыры сіздердің отбастарыңызға да жетсін! Үш жыл бойы мені «қамқорлық» түріндегі қорлаулармен тұншықтырдыңдар, үш жыл бойы мені басқардыңдар. Енді Заң нүктесін қойсын.
Бөлме үнсіз қалды. Екеуін қалың әйнектей тылсым тыныштық бөліп тұрды. Сосын Бекарыс орындықтан тұрып, күртесін ала салып, есікті сарт жауып кетті.
Әлия жалғыз қалды. Бірақ мұндай тыныштық бұрынғыдай емес еді — бұл тыныштық бостандықтың үніндей. Шайының соңғы жұтынын ішіп, телефонын қолына алды. Экранда полициядан хабарлама жыпылықтап тұр: «Материалдар тергеу бөліміне берілді». Ол терең тыныс алды.
Келесі күндер у-шумен өтті. Әріптестері болғанды «отбасылық драма» деді, бастығы демалыс алуын ұсынды. Бірақ Әлия жұмысына сіңіп кетті. Күн өткен сайын мазасыздық кетіп, орнына нық шешім келді.
Үшінші кеште Бекарыс қайта оралды. Қолында — ақ лалагүл шоғырлары, кешірімнің әлсіз нышаны.
— Адвокатпен сөйлестім, — деді ол сенімді сөйлеуге тырысып. — Егер сен арызыңды кері алсаң, анам тек айыппұлмен құтылар еді. Өтінем, Әлия.
Ол ұзақ қарап тұрды. — Білесің бе, Бекарыс, ең қызығы не екенін? Олар есігімді бұзып жатқанын естігенде мен ашуланбадым. Керісінше, бойымды жеңілдік сезімі басты. Өйткені бәрі өз орнын тапты. Енді өтірік өмір сүрудің қажеті жоқ.
Ол басын салбыратты. — Менің де кетуімді қалайсың ба?
— Иә, — деді ол сабырлы. — Мен сені қуып жатқан жоқпын, өз еркіңмен кет. Айқайсыз, қорламай. Заттарыңды жинадым. Чемоданың есік алдында — үш жыл бұрынғыдай, тек бұл жолы ол ақиқаттан.
Бекарыс баяу жақындады, мүмкін, ол әйелінің райынан қайтуын қалаған болар. Бірақ Әлияның көзі мұздай қатты еді.
— Сен нақты шештің бе? — деді ол сыбырлап.
— Иә. Енді қоңырау шалма. Кім кінәлі екенін талқыламаймын. Тек кет.
Бекарыс кетті, ал есік мәңгіге жабылды. Үстелде — солып қалған лалагүлі, бұрын тірі көрінген нәрсенің өлі символындай қалды.
Бір аптадан соң Әлияға соттан хабар келді — өтініш қабылданды, іс қарауға жіберілді. Ләззат пен серігі заңсыз басып кіру үшін шартты жаза алу қаупінде. Айзада шешесінің жағдайын жеңілдету үшін мойындау көрсетпелерін берді.
Сол кеште Әлия алғаш рет музыка қойды — әжесі тыңдайтын ескі джаз альбомы. Бөлме жылы жарыққа толып, ол кенет, жалғыз болғаннан қорықпайтынын сезді. Мүлдем қорықпайды.
Терезе алдына келіп, қалаға қарады: түнгі Нұр-Сұлтан тыныстап тұр — жарық, қозғалыс, өмір. Ішінде бір баяу, бірақ мықты сезім туды: енді бәрі жаңадан басталады.
Ол енді ешкімге өзінің өміріне рұқсатсыз кіруге жол бермейді. Ешқашан.
А алыстан, түн қараңғылығында, полицей сиренасы қайта ұлыды — кейде хаостың өзі де адамды бостандыққа жеткізетінін еске салғандай.
