Нұрлан орнынан қозғалмады. Тынысы тарылып, біреу мойнын қысып тұрғандай. Айжан сол қалыпта тұрды, көзін тайдырмай. Жылдар өтсе де, әлдеқалай сол күйінде қалған. Тек көздері ғана терең, сабырлы болған. Енді оларда бұрынғыдай қорғаныш іздеген жалтақтық жоқ. Ол көздерде дауылдан аман қалған адамның күші бар еді. — Айжан… — деді ол, сөз таба алмай. — Нұрлан, — деді ол байсалды үнмен. — Әлі де осында келіп тұрасың ба? Ол көзін төмен түсірді. Есіктегі жазуда «Репродуктивтік денсаулық орталығы “Жаңа өмір”» деп тұр. Ол мұнда сол себеппен келген — екінші әйелі, Әлия, тексеріс нәтижесін күтіп отыр. Сол диагноз, сол үмітсіздік. Енді кінәлайтын ешкім жоқ. — Сені кездестірем деп ойламаппын, — деді ол қысылып. — Саулығың қалай? — Жақсы, — деді Айжан. — Айтпақшы, менің ұлым бар. Бес жаста. Дәрігерге жазылуымыз он минуттан кейін. Ол өңі қашып қалды. Ұл… Оның — ұлы.
Бір кездері «бос» деген әйелдің. Жүрегі сығылып, тілі байланып қалды. Көз алдына Каринаның сөздері, оның мұздай дауысы мен өзінің қорғансыздығы елестеді. — Қал-жағдайың қалай? — деді ақырын. Айжан сәл жымиды, бірақ жылусыз. — Жақсы. Кеткен соң порт жағындағы қалаға көшіп, сол жерде жұмыс істедім. Кейін бір адаммен кездестім. Сұрақсыз, мүсіркеусіз. Қасында тыныш өмір болды. Содан бір керемет болды. Ол басын изеді. Не айтарын білмей. — Ал анаң ше? — деді Айжан. — Әлі де кінәлі іздей ме? Нұрлан кекесінмен күлді. — Екі жыл бұрын жүрегі тоқтап қалды. — Жүрегі… — деді Айжан жай ғана. — Кейде бізде болмаған нәрсе бізді өз ауруымыздан да тез өлтіреді. Үнсіздік орнады. Қар баяу жауып, иықтарына қонды, еріп, мөлдір тамшыға айналды
. Клиникадан Әлия шықты — сәнді пальтода, өңі бозарған. Ол Айжанға, сосын Нұрланға қарады. Арадағы ауа созылып кетті. — Осы әйел ме? — деді Әлия жай ғана.
Нұрлан жауап беріп үлгермеді. Айжан сабырлы қалыпта бас изеп: — Айжан Ермекова. Бізге дәрігерге жазылу бар, — деді. Сағатына бір қарап, қайта көзін Нұрланға салды. — Сау бол. Ол бұрылып бара жатқанда, Нұрлан іркіліп: — Айжан, тоқтай тұршы… Мен ақымақ болдым. Бәрін білдім, бірақ үндемедім. Кешір мені, — деді. Ол бір сәт тоқтады, бірақ артына бірден қарамады. — Кешіру?.. — деді ақырын. — Нені кешіру? Өзіңе емес, біреудің сөзіне сенгеніңді ме? Әлде маған сенбегеніңді ме? Нұрлан басын иіп тұрды. — Өзімді ұзақ жек көрдім, — деді ол сыбырлап.
— Дәрігерлер Әлияға да сол диагнозды айтқанда… мен өзімнің соқыр болғанымды түсіндім. Айжан баяу бұрылды. Көзінде ашу да, аяныш та жоқ — тек бәрін өткерген адамның сабырлы тыныштығы бар. — Білесің бе, Нұрлан, — деді ол жұмсақ үнмен, — кейде Алла бізге тілегенімізді емес, түсінуіміз керек нәрсені береді. Мен ол кезде сен мені тыңдашы деп тіледім. Сен тыңдамадың. Бірақ мен сөйлеуді үйрендім.
— Ол күлімсіреді. — Енді менде ешкім тартып ала алмайтын нәрсе бар. Арт жағынан кішкентай бала шықты — қызыл күртеде, қоңыр шашты, анасына тартып кеткен. Қолында ойын машина, есік жанындағы ер адамға қарап тоқтап қалды. — Ұлың ба бұл? — деді Нұрлан сыбырлап. — Иә, — деді ол, баланың шарфын түзетіп. — Аты — Темір. Бала көзін көтеріп қараған сәтте, Нұрлан кеудесінде ұзақ жылдардан бері бірінші рет кінә емес, таза алғыс сияқты бір сезімді сезді. — Саған бару керек, — деді Айжан сабырмен. — Әлия күтіп тұр.
— Сосын Темірдің қолын ұстап, ғимаратқа кіріп кетті. Нұрлан сыртта қалды. Қар кірпігінде еріп жатты. Ол арттарынан жабылған есікке қарап тұрды және алғаш рет көп жылдардан кейін өз бойында бос емес, ерекше бір еркіндікті сезінді. Ол тротуарға қарай бір қадам жасап, суық ауаны жұтты да сыбырлады: — Рақмет. Ал клиниканың ішінде Айжан артына қарады — біреу жүрегін естігендей. Көзінде азаптың ізі жоқ еді. Тек өзін таңдаған және алғаш рет жеңіске жеткен әйелдің тыныш күші бар. Жаңа өмір айқаймен емес, үнсіздіктен басталды.
