Кеңседен шыққанда, көше бөтен болып көрінді — шамадан тыс жарқын, тым шулы, біреу әлемнің дыбысын барынша күшейткендей, ал менің ішімде бәрі
тына қалған. Қолымда — құжаттар мен нотариустың визиткасы салынған сөмке, қайда барарымды білмей тұрмын: үйге ме, әлде қайта кіріп, дәптерді талап етуге ме? Әлгі дәптер Дәулеттің өлімінен кейін қалған тым ұқыпты іздің сырын ашатындай болып елестеді. Кешке үйге оралдым. Енді ол бөтен біреудің мұражайындай көрінді. Ілгіште оның пиджагы, күлсалғышта — шала тартылған сигара, үстелде — кеуіп кеткен шәй ізі бар кесе. Мен автоматты түрде үстелдің төменгі суырмасын аштым. Дәптер жоқ. Тек жаңа бос кеңістік — біреу жуырда алып кеткен із, шаң да қалдырмапты. Нотариустың көзқарасы есіме түсті. Ал аударымдағы есім. Дәулет айтқан кішігірім заң фирмасының логотипі — ол сол жерде «ескі істерін жауып жүргенін» айтқан. Лира Фонтан — дәл сол фамилия. Мен оны ақпан айында оның қағаздарының арасында көргенмін. Сонда «бизнес бойынша» деген. Бірақ неге ақша дәл сол әйелден келді? Түн ұзақ болды.
Ұйықтай алмадым, басымда Нұрсұлтанның сөзі айналды: «Мынаны болса да реттеп кетіпті». Демек, басқа да реттелмегені бар. Маған арналған емес бөлігі. Ертеңінде мен Лираға бардым. Кеңсе ескі үйде орналасқан, қабырғасы мүжілген, бірақ ішіне кірсең — бәрі жаңа: әйнек, болат, жап-жаңа кофемашина.
Хатшы әйел жазылған-жазылмағанымды сұрады. Мен тыныш қана: «Иә, Морен ханым атына» дедім. Алғаш рет өзімді күйеуімнің тегін айтып таныстырдым — сол сәтте сол фамилия денемнен салқын жүріп өткендей болды. Лира қырықтар шамасындағы әйел екен, ашық-қызыл далап жағылған, көзі тым тыныш. «Сіз — Дәулет Мореннің жесірі?» — деді ол, фактіні емес, менің сабырымды тексергендей. Мен басымды изедім. — Демек, сізді аударым қызықтырады? — деді ол. — Әлде ол сізге беріп үлгермеген қағаздар ма? Жер аяғым босап кеткендей болды. Ол құжаттар жайлы білетін. — Маған бір ғана сұрақ, — дедім. — Неге ақша сіздің шотыңыздан келді? Лира жымиып қойды, кешірім сұрағандай: — Себебі Дәулет оны маған тапсырып кеткен. Өз сөзімен айтқанда, бұл – «үнсіздік үшін өтемақы».
Бірақ сеніңіз, оның отбасына менің қатысым жоқ. Тек заң жүзінде міндетімді орындадым. — Қандай үнсіздік жайлы? — деп сұрадым. — Оны ұлынан сұраңыз, — деді ол компьютерге бұрылып. — Ол Дәулет қайтардан екі күн бұрын осында келген. Өте қобалжулы еді. Басымда екі көрініс жарқ етті: суық кеңсе және сұр дәптер. Бәрі байланысып кеткендей.
— Дәптерді ол алды ма? — дедім мен. Лира көзін бір сәтке ғана көтерді — бірақ сол жеткілікті болды. Күн әлсірегенде көшеге шықтым. Үйге жеткен соң Дәулеттің ескі жазба дәптерлерін ақтардым. Соңғы беттерінде бір жазу: «А33» және жанында — Нұрсұлтанның аты. Телефон жоқ. Тек код сияқты әріп пен сан. Шыдамадым, оған қоңырау шалдым. — Не керек саған? — деді ол шаршаған, бірақ ашулы емес дауыспен. — Дәптерде не бар екенін білгім келеді. Ол үндемей қалды да, сосын: — Білген жақсы емес. Кейде шындық өтіріктен де ауыр. Әкем сенің араласпағаныңды қалады, — деді. — Ал мен өмір бойы бәрі ақшаға сатып алынғанын біліп, қалай өмір сүрем? — дедім күліп, бірақ күлкім әлсіз шықты. — Ол ақша — қорған. Рахмет емес. Біреу әкеме қауіп төндірді. Тура емес, бірақ ол қорықты. Сол туралы дәптерге бәрін жазған. Мен сол жазбаларды жоймақ болдым — сені қоспау үшін, — деді ол. — Ол «біреу» кім? — дедім. — Соңғы жылдары бірге істеген компаниясы. Әкем өзіне тиіспейтін нәрсені қазыпты. Ауруынан кейін айналысам деген, бірақ үлгермеді. — Ол ауыр күрсінді. — Енді Лираға да, маған да келме.
Жай ғана алыс кет. Бұл енді сенің мәселең емес. Екеуміз үнсіз қалдық. Тұтқаның ар жағынан оның тынысын естідім — жылдам әрі үзіліспен, дәл трубканы қояр алдында. Бір сағаттан соң мен сөмкемді жинап жатыр едім. Ақыл емес, түйсік мені есікке итерді. Ол дәптерге қатысты енді біз екеумізден өзге де біреу бар еді. Есіктің алдына келгенде, астына қыстырылған ақ конвертті көрдім. Қолтаңба да, марка да жоқ. Ішінде — сұр дәптердің бір бетінің көшірмесі. Дәулеттің жазуы, сәл еңкіш. Бар болғаны бір сөйлем: «Егер мұны оқып отырсаң — Нұрсұлтан үлгере алмады. Енді бәрі саған байланысты». Мен еденге отыра кеттім, қағаз қолымда дірілдеп тұрды. Төменгі жағында шот нөмірі тұр — сол ақша аударылған корпоративтік шот. Сол сәтте мен түсіндім: оның өлімі жай кездейсоқ емес.
Біреу әлі қарап отыр. Мен бұл ойынды қабылдаймын ба деп күтіп отыр. Бірақ қорқыныштың орнына ішімде бір сабырлы бекемдік пайда болды. Мен сол дәптерді табам.
Толығын. Онда не жазғанын білем. Өйткені өмірімді ақшаға бағалауға болса, соңын өзім жазам. Терезеден қарадым: қараңғылық түсе бастады, қала кешке сіңіп бара жатты. Өзеннің арғы бетінде біреу әлгі конверттің қате адреске кеткенін енді ғана ұққан болар. Бірақ енді — кеш. Әңгіме расымен басталды. Ал оны аяқтай алатын — тек мен.
