— Мерекеңмен, үй бикесі! — деді жұбайым салтанатты түрде, маған шаңсорғыш сыйлап. Ал келесі күні таңертең менің «сыйлығым» оны сөзсіз қалдырды!…
Қыздар-ай, елестетіп көріңіздерші. Биыл мен және жұбайым Айдар екеуміздің отасқанымызға 20 жыл толды. Фарфор тойы! Жиырма жыл бірге — бұл аз уақыт емес қой, рас па? Бүтін бір ғұмыр.
Әрине, мен бұл күнді асыға күттім, дайындалдым. Романтикалық бірдеңе болар деп армандадым, түсінесіздер ғой. Мүмкін, мейрамханада кешкі ас, қысқа бір саяхат, немесе ең құрығанда гүл шоғын, жылы сөздерді қаладым.
Күні бойы үй ішінде жүгіріп жүріп, дастарқан жайдым, ең әдемі көйлегімді кидім. Ал Айдар таңнан бастап «жұмыспен» кеткен, бетінде жұмбақ күлкі. Шынымды айтсам, жүрегім бір ерекше нәрсені сезді.
Сөйтіп кешке қарай ол келді. Парадтағы генерал секілді паң. Қолында — екі үлкен қорап.
— Құттықтаймын, жаным! — дейді.
Кішкентай қорапты маған ұсынады. Демімді ішіме тартып ашсам… ішінде шаңсорғыш! Қыздар-ай, жаңа, заманауи, жуатын функциясы да бар, бірақ бәрібір — ШАҢСОРҒЫШ!
Қолымда сол қораппен тұрып, не болғанын түсіне алмай қалдым — бұл қалай болғаны?! Шаңсорғыш. Жиырма жылдыққа. Сіздер қалай ойлайсыздар, а?! Ал Айдар менің аң-таң болған түріме қарамастан, екінші — үлкенірек қорапты залға сүйреп апарды.
— Ал бұл, — дейді ол орамасын жыртып жатып, — екеумізге ортақ сыйлық!
Ішінен алып шыққаны — алып плазмалық теледидар. Бүкіл қабырғаға лайық. Соңғы алты айда соны армандап жүрген еді. Айлакер екен!
Кешке біз тойлауымыз керек еді. Бірақ мерекелік үстелде отырған — жалғыз мен. Ал Айдар жаңа теледидар алдында мәз-мейрам, арналарды ауыстырып, бала сияқты қуанып отыр. Маған бұрылып, мен жасаған салатты шайнап жатып сұрайды:
— Қалай екен, үй бикесі, менің сыйлығым? Ыңғайлы ғой, иә?
Міне, сол «үй бикесі» деген сөз — соңғы тамшы болды. Мен үй жинаушы емеспін, аспаз да емеспін — мен оның жұбайымын! Жиырма жыл жанында болдым! Ал ол маған жұмыс құралы сыйлайды, ал өзіне — ойыншық.
Жағдай ренжітетін бе? Әрине! Өзімді сүйікті жар емес, жай ғана бір функция, ас үйдің бір бөлшегі секілді сезіндім.
Бірақ мен сыр бермедім. Жымиып:
— Рақмет, жаным. Сыйлығың керемет екен. Өте қажет нәрсе, — дедім.
Ол жаңа теледидарына соншалықты беріліп кеткен, менің даусымдағы мұздай салқын реңкті де байқамады. Қап, байқамай қателік жіберді…
— Мерекеңмен, үй бикесі! — деді жұбайым салтанатты түрде, маған шаңсорғыш сыйлап. Ал келесі күні таңертең менің «сыйлығым» оны сөзсіз қалдырды!…
