— Балам, осы тойды ұйымдастырғаныңа көп рахмет! — деп айтты енем микрофонға, мені мүлдем елеместен.
Бірақ менің тостым… бүкіл залды үнсіз қалдырды.
Білесіздер ғой, қалай болатынын. Енемнің 60 жылдық мерейтойы жақындап қалды. Бұл — маңызды күн, үлкен етіп тойлау керек. Ал біздің отбасында кім бәрін ұйымдастырып, жү
гіріп жүретін? Әрине, мен — Айдана.
Енем — Қанымжан — маған ең бейкүнә жүзімен келіп:
— Айдана, сен сондай пысықсың, белсендісің ғой!
Сөйтіп, «Көмектесе салшы? Мен кәрімін, мұндай істерге басым жетпейді» деп өтінді.
«Көмектесе салшы» дей ме! Ол «көмектес» дегені
шын мәнінде — бәрін өзіме артып жіберді. Екі апта бойы мен тек сол тоймен өмір сүрдім.
Мейрамхананы мен таптым, мәзірді үш рет өзгерттім — «Гүлназ тәте балық жемейді екен, ал Талғат көке жаңғаққа аллергиясы бар» деді. Тамаданы да мен таптым, фотографпен келістім, залды қалай безендіру керек екенін өзім ойластырдым, түнімен шар үрледім.
Және, ең бастысы — осының бәрін өз ақшамызға жасадық. Өйткені Қанымжан ене мұны өзі төлей алмайтын.
Күйеуім — Данияр — жанымда жүргендей болып, бар жұмысты қолдап жүргенсіп көрінді. Шын мәнінде телефонынан бас көтермей отырды. Мен не айтсам да, көзі телефонда:
— Иә, жаным, керемет идея, — дей салатын.
Ал енем күнде қоңырау шалып, ақыл-кеңес айтып отыратын. Бірақ бір рет те “бір көмегім керек пе?” деп сұраған жоқ. Ашық айтайын, осы стресстен үш килограмм арықтап кеттім.
Міне, сол күн келді. Мейрамхана жарқырап тұр, қонақтар сәнді киінген, Қанымжан жаңа көйлекпен ханшайымдай отыр. Ал мен… шашымды дұрыс жасап үлгермедім.
Біресе даяшылармен сөйлесіп, біресе адасқан балаларды тауып, біресе мас Талғат көкені тыныштандырып, тыным таппадым. Қысқасы, қонақ емес, тегін администратор болдым.
Тойдың ортасына қарай әрең отырып, салат жеп көрейінші деп едім. Сол сәтте тамада хабарлады:
— Енді сөз кезегін біздің құрметті мерейто
й иесіне береміз!
Қанымжан орнынан тұрып, залды паңдана шолып өтті де, микрофонды алды. Мен, аңқау, енді рахметін айтып, еңбегімді мойындайды деп ойладым…
Ал ол:
— Қымбатты қонақтар! Барлығыңызды осында көргеніме қуаныштымын! Бұл той үшін алтын балам Даниярға мың алғыс айтқым келеді! Осы кеш оның арқасында өтті! — деді.
Қыздар, менің қолымнан шанышқы түсіп кетті. Зал ду қол шапалақ ұрды. Күйеуім орнынан тұрып, масаттанып, анасына ауаға сүйіс жіберді. Ал мен туралы — бір ауыз сөз жоқ. Ешбір ишара да болмады. Тура бір мен бұл жерде жоқпын, бәрі өзі болғандай.
Сол сәтте менің ішімде бірдеңе үзіліп кетті. Бірдеңе өлді де, бірдеңе қайта туды. Реніш сондай терең болды — дем алуды да ұмытып қалдым. Сосын… салқын әрі айқын ашу келді. Және жоспар. Батыл. Ашық.
Қол шапалақ тоқтағанын күттім де, орнымнан тұрып, тамадаға жақындадым.
— Кешіріңіз, — дедім ең әдемі күлкімен, — мен де екі ауыз сөз айтқым келеді. Бір-ақ минут.
Тамада ештеңе түсінбей, микрофонды ұсынды.
Мен залдың ортасына шығып, тамағымды кенеп, анық дауыспен, бәрі еститіндей етіп:
— Құрметті қонақтар! Қанымжан апай! Сіздермен келісемін — Данияр шын мәнінде алтын күйеу, алтын ұл! Осы кештің басты кейіпкері! Сол себепті мен оның және асыл анасының құрметіне бір шағын сый жасағым келеді, — дедім.
Сөмкемнен бір папканы шығарып алдым. Иә, дәл сол — жаңа ғана әкімшіліктен алған мейрамхананың төлем түбіртегі.
